Χρήστος Καπενής και Στέλλα Μαγγανά - "Alice Under-ground" στον νέο θεατρικό χώρο Kukaracha Theaterspace
Σε έναν υπόγειο κόσμο θραυσμάτων, μνήμης και μεταμορφώσεων, η "Αλίκη" επιστρέφει αλλιώς, όχι πια ως η αθώα εξερευνήτρια της χώρας των θαυμάτων, αλλά ως φορέας μιας παραίσθησης που αρχειοθετείται μέσα από την τέχνη. Η νέα παράσταση "Alice Under-ground", σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Χρήστου Καπενή και της Στέλλας Μαγγανά, εγκαινιάζει το ιδιαίτερο Kukaracha Theaterspace και μας καλεί σε ένα θεατρικό ταξίδι όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο, γραμμικό ή στατικό. Μιλήσαμε με τους Χρήστο Καπενή και Στέλλα Μαγγανά για τη δημιουργική διαδικασία, τη μνήμη της επανάληψης, τα φαντάσματα της απομόνωσης και το πώς χτίζεται μια νέα θεατρική γλώσσα μέσα από θραύσματα εμπειριών.
Η “Αλίκη” σας ζει σε ένα τοπίο φθοράς, μνήμης και
παραίσθησης. Ποιο κομμάτι της δικής σας μνήμης «εισβάλλει» πιο συχνά στην
ερμηνεία σας;
Η μνήμη της επανάληψης. Αυτή που χτίζει την ταυτότητα
μέσα από μικρές ρωγμές και καθημερινές τελετουργίες. Κάθε φορά που βρισκόμαστε
στη σκηνή, ανασύρονται προσωπικά θραύσματα και μιλώντας προσωπικά ( Σ.Μ.)
επανέρχονται ειδικά εκείνες οι στιγμές της απομόνωσης στον Covid-19 όπου
άρχισα να ασχολούμαι εις βάθος με το έργο του L.Caroll.
Το έργο δεν ακολουθεί γραμμική αφήγηση. Πώς επηρεάζει
αυτό τη σκηνική σας προσέγγιση και τη συνδιαλλαγή σας με τον θεατή;
Μας απελευθερώνει από την ανάγκη εξήγησης και μας
καλεί να δημιουργήσουμε εμπειρίες. Το κοινό γίνεται συνοδοιπόρος σε μια
διαδρομή που δεν προσφέρει βεβαιότητες αλλά ανοιχτά ενδεχόμενα. Έτσι κάθε
αντικείμενο που ανασύρεται φέρει το δικό του ξεχωριστό κόσμο και αφηγείται την
δική του προσωπική ιστορία.
Η χρήση αρχειακού υλικού από προηγούμενη παράσταση
δίνει συνέχεια ή δημιουργεί «ρήγματα» στην εμπειρία σας; Πώς βιώνετε αυτή τη
συνομιλία με το παρελθόν σας;
Είναι ένα είδος προσωπικού παλίμψηστου, αν μπορεί
κανείς να το θέσει ως τέτοιο. Το παρελθόν πάντα επιστρέφει αλλά ποτέ αυτούσιο,
μόνο μέσα από αλλοιώσεις και θραύσματα. Το αρχειακό υλικό γίνεται εργαλείο
αναστοχασμού – δημιουργεί ρήγματα, αλλά και γέφυρες με ό,τι υπήρξαμε
παρακινώντας μας να θυμηθούμε. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την ενασχόληση με
ένα έργο που δουλεύεται πάνω από πέντε χρόνια, όπως το κείμενο της Αλίκης το
οποίο έχει περάσει πολλούς πειραματισμούς για να φτάσει μέχρι εδώ.
Η παράσταση θυμίζει και εικαστική εγκατάσταση. Πώς
δουλέψατε με τα αντικείμενα και τον χώρο ώστε να μη γίνουν “σκηνικά”, αλλά
προεκτάσεις της αφήγησης;
Χρησιμοποιώντας εργαλεία που προέρχονται από το περιβάλλον
της performance και του
κουκλοθεάτρου μπορέσαμε να δουλέψουμε με τα υλικά σαν να ήταν χαρακτήρες. Οι
κούτες, οι κούκλες και οποιοδήποτε άλλο «αντικείμενο» υφίσταται επί σκηνής δεν
υποστηρίζει απλώς την αφήγηση – την αρθρώνει. Κάθε αντικείμενο έχει τη δική του
ιστορία και λειτουργεί σαν απομεινάρι ή ίχνος.
Υπάρχει κάποια ατάκα, εικόνα ή σωματική δράση της
παράστασης που σας στοιχειώνει ή επανέρχεται ξανά και ξανά στον νου σας;
«Να κρατάς την ψυχραιμία σου»
Η “Αλίκη” εδώ δεν αναζητά απλώς το θαύμα, αλλά τη
μνήμη. Τι χάνει και τι βρίσκει τελικά αυτή η Αλίκη;
Χάνει τη σταθερότητα της παλιάς της ταυτότητας.
Βρίσκει όμως μια νέα δυναμική – ένα σώμα που θυμάται μέσα από τη φαντασία. Δεν
υπάρχει απάντηση, μόνο ανακάλυψη.
Πώς συνεργαστήκατε για να συγχρονίσετε την ηχητική και
οπτική αφήγηση με τις φυσικές σας παρουσίες πάνω στη σκηνή; Υπήρξαν σημεία όπου
“παρασυρθήκατε” από τα μέσα;
Η ηχητική και οπτική αφήγηση ήταν αναπόσπαστα κομμάτια
της δουλειάς αυτής όπως οι κούκλες και τα αντικείμενα, επομένως δεν θα λέγαμε
πως χρειάστηκε να «συγχρονιστούμε» σαν σώματα με αυτά, ειδικά από την στιγμή
που με τον Αλέξη Χατζηιωάννου δουλεύαμε ήδη από τις πρώτες πρόβες μαζί σαν
ομάδα.
Αν μπορούσατε να συνοψίσετε την εμπειρία αυτής της
παράστασης με μία λέξη ή φράση – ποια θα ήταν και γιατί;
Αρχειοθετημένη παραίσθηση. Γιατί είναι μια
συνάντηση του προσωπικού με το φαντασιακό μέσα σε ένα εργοτάξιο μνήμης.
Της Αλεξίας Βλάρα, 26/05/2025
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου