Θωμάς Αρβανίτης: "Το ροκ εντ ρολ είναι ένας τρόπος ζωής, μια νοοτροπία η οποία δεν περικλείεται σε εθνοτικά και χωρο-ταξικά όρια και σίγουρα δεν περιχαρακώνεται μέσα σε ορισμούς και ταμπέλες".

Μια ζωή γραμμένη σε decibel, αναμνήσεις που στροβιλίζονται σαν βινύλιο σε στροφές 45, και ιστορίες που μυρίζουν ιδρώτα, χιούμορ και αυθεντική ροκ εν ρολ ενέργεια. Ο Θωμάς Αρβανίτης μάς χαρίζει με το βιβλίο του Μια ροκ εν ρολ ιστορία 63 στιγμιότυπα από τη μουσική και προσωπική του διαδρομή, γεμάτα ατάκες, εικόνες και νότες που δεν ξεχνιούνται. Δεν πρόκειται απλώς για αναμνήσεις – είναι μικρά επεισόδια μιας κουλτούρας που δεν μπαίνει σε καλούπια, που δεν γράφεται με "ήρεμα" πλήκτρα. Η συζήτησή μας μαζί του κινείται με την ίδια αίσθηση ελευθερίας: ανάμεσα στο βιωματικό και το φιλοσοφημένο, στο αστείο και το συγκινητικό, πάντα με οδηγό τη μουσική.

Θωμάς Αρβανίτης

Οι ιστορίες σας έχουν αυτοτέλεια αλλά και εσωτερικό νήμα. Υπήρξε συνειδητός σχεδιασμός της δομής ή προέκυψε φυσικά, μέσα από τη ροή της γραφής;

Η δομή όπως και το ύφος προέκυψαν αβίαστα σε βάθος χρόνου και μετά από επεξεργασία του υλικού, το οποίο τροποποιούνταν αβέρτα. Άλλωστε οι ιστορίες δεν έχουν καν χρονολογική σειρά. Πριν ξεκινήσω έλεγα πολλές φορές στους συμπαίκτες μου, πως αν μετά από κάθε γκέλα που συνέβαινε έγραφα μια παράγραφο θα ολοκλήρωνα βιβλίο.

Ποιο είναι το πιο παράξενο ή αστείο περιστατικό που ζήσατε με τη μπάντα σας και καταγράψατε στο βιβλίο; Υπάρχει κάποιο που δεν βάλατε τελικά;

Σίγουρα δεν έχω συμπεριλάβει κάποια και τολμώ να πω τα πιο ακραία. Νομίζω πως αν επέλεγα κάποιο περιστατικό θα αδικούσα κάποιο άλλο μιας και θεωρώ έστω και αυθαίρετα πως το καθένα έχει την γοητεία και το ιδιαίτερο στίγμα του.

Το βιβλίο είναι γεμάτο ζωντανές εικόνες, ατάκες και προσωπικό χιούμορ. Ποια ήταν η πρόθεσή σας; Να διασκεδάσει, να συγκινήσει, να καταγράψει ή όλα μαζί;

Κάντε εικόνα μια φόρα παρτίδα ραδιοφωνική εκπομπή με ταχύτητα στο λόγο και στις ροκ εντ ρολ μουσικές επιλογές και μετά τυπώστε την. Η αλήθεια είναι πως σαν ιδέα γεννήθηκε και ξεκίνησε να υλοποιείται στα χρόνια του covid γι’ αυτό θεωρώ πως η πρώτη της προβληματική ήταν να φορέσει χαμόγελα, χωρίς να αποκλείονται και τα υπόλοιπα που αναφέρετε. Άλλωστε με τους χώρους συναυλιών κλειστούς, έλειπε η ψυχοθεραπευτική διαδικασία της μουσικής και η συγγραφή ήταν ένα αντίβαρο.

Αναφέρεστε σε ηχογραφήσεις, πνευματικά δικαιώματα, ακόμα και στη θητεία. Θεωρείτε ότι το ελληνικό ροκ είναι τελικά περισσότερο μια μουσική ή ένας τρόπος ζωής;

Το ροκ εντ ρολ είναι ένας τρόπος ζωής, μια νοοτροπία η οποία δεν περικλείεται σε εθνοτικά και χωρο-ταξικά όρια και σίγουρα δεν περιχαρακώνεται μέσα σε ορισμούς και ταμπέλες.

Ο αρχικός τίτλος ήταν «Ανθρωπογεωγραφία του ροκ εν ρολ». Τι σας έκανε να επιλέξετε τελικά τον πιο απλό τίτλο «Μια ροκ εν ρολ ιστορία»;

Όταν ξεκίνησα τη Θεολογική σχολή στο Πανεπιστήμιο, ένας καλός φίλος, μου έγραψε μια κασέτα με το στην ‘’Ξέρα και στην Άπνοια’’ του Ζωρζ Πιλαλί με συμπλήρωμα όπως λέγαμε, Lost Bodies. Στο επόμενο τρίμηνο η παρέα μου μιλούσε σαν τον Ζωρζ και χρησιμοποιούσε ατάκες του από τη ζωντανή ηχογράφηση. Είχε επηρεάσει δηλαδή την καθημερινότητά μας. Στην εν λόγω διηγείται το πώς πήρε τρελόχαρτο από τον στρατό. Ήταν η αγαπημένη μου την οποία προλόγιζε ως μια ροκεντρολ ιστορία, μια ιστορία με ψυχή. Λιτό, περιεκτικό και μεστό νοήματος, όπως και ταιριαστό.

Πώς βιώσατε τη συγγραφή; Ήταν λυτρωτική, επίπονη ή απλώς διασκεδαστική; Υπήρξαν στιγμές που διστάσατε να αποκαλύψετε κάποια πράγματα;

Στην αρχή είχε καθαρά λυτρωτικό χαρακτήρα μιας και συνέβη κατά μόνας στη διάρκεια του εγκλεισμού. Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινα σε διαδικασία συγγραφής περισσότερο από ανάγκη. Όντας αδαής και αφού είχε ολοκληρωθεί η συγγραφή χρειαζόμουν ανθρώπους που γνώριζαν αυτόν το χώρο. Πέρασα από πολλά κύματα και έως ότου βρω τον σωστό με τον οποίο ουσιαστικά δουλεύαμε - τρόπος του λέγειν - μοιραζόμασταν, διασκεδάζαμε, λογοφέρναμε…

Ο Ζωρζ Πιλαλί, ο Frank Panx και ο Ηλίας Ζάικος προλογίζουν το βιβλίο σας. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η τριπλή «σφραγίδα» από σημαντικές μορφές της ελληνικής σκηνής;

Τους ευχαριστώ καταρχάς από καρδιάς μιας και χωρίς να μου οφείλουν κάτι διάβασαν και εκτίμησαν την απόπειρά μου. Όταν τα εφηβικά σου ινδάλματα συμμετέχουν με αυτό τον τρόπο στο πόνημά σου, έχεις θεωρώ κερδίσει ένα μεγάλο ηθικό κομμάτι, ανεξαρτήτως της αυτόνομης πορείας του βιβλίου.

Αν έπρεπε να επιλέξετε μία μόνο ιστορία από τις 63 για να συστήσετε το βιβλίο σε έναν αναγνώστη που δεν έχει σχέση με το ροκ, ποια θα διαλέγατε και γιατί;

Δεν θα διάλεγα ιστορία, μα την εισαγωγή του βιβλίου, γιατί πιστεύω πως παρέχει έναν στοιχειώδη μπούσουλα για κάποιον που το ροκ εντ ρολ αποτελεί terra incognita

Αν το βιβλίο σας ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν ο τίτλος του και σε τι ρυθμό θα παιζόταν;

Καθόλου τυχαίο το ραφτό στο perfecto του εξωφύλλου.

Motorhead - Rock’n’Roll.

Της Αλεξίας Βλάρα, 27/05/2025