Είδαμε και προτείνουμε: Μπλε Πυρετός

 

Η παράσταση Μπλε Πυρετός δεν ξεδιπλώνεται απλώς.....Σιγοκαίει..... Μουρμουρίζει...... Ψιθυρίζει τις ρωγμές μιας ύπαρξης που διαλύεται και συγκροτείται μέσα από το πιο μελαγχολικό χρώμα του φάσματος: το μπλε.

Βασισμένη στο Bluets της Maggie Nelson –μια υβριδική μορφή γραφής, κάτι ανάμεσα σε φιλοσοφικό δοκίμιο, ημερολόγιο και λυρική πρόζα– η παράσταση σε σκηνοθεσία της Σταυρούλας Τσιάμη (LINSLUS) επιχειρεί το τολμηρό: να αποδώσει σκηνικά ένα κείμενο άνευ πλοκής, χωρίς δραματική κορύφωση, χωρίς σαφή πρόσωπα. Και τα καταφέρνει, όχι με κραυγές ή θεατρικά τεχνάσματα, αλλά με ευγένεια και ρίσκο.

Η Μαριαλένα Σκαρώνη, σε μια ερμηνεία που συναιρεί το εσωτερικό με το εξωτερικό, το στοχαστικό με το εύθραυστο, γίνεται το σώμα που κουβαλά τις σκέψεις της Νέλσον, αλλά και κάτι πολύ παραπάνω: γίνεται το ίδιο το μπλε. Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρινισμούς, με έναν πνιγμένο λυγμό που διατρέχει την παράσταση από την αρχή ως το τέλος, καταφέρνει να κρατήσει την ισορροπία ανάμεσα στη σκηνική αφαίρεση και τη συναισθηματική εγγύτητα.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Τσιάμη στέκεται με σεβασμό στο κείμενο, χωρίς να το φορτώνει με περιττά σύμβολα. Εδώ, η λιτότητα λειτουργεί υπέρ του νοήματος. Ο χώρος –σχεδόν γυμνός– επιτρέπει στην ανάσα του θεατή να βρει χώρο, και στη σκέψη να χωρέσει σιωπές. 

Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει πως η έλλειψη δραματουργικής έντασης ή εναλλαγής σκηνικών ρυθμών, ίσως να αφήσει ένα μέρος του κοινού με την αίσθηση ενός θεάματος που κινδυνεύει να βυθιστεί στη μονοτονία. Η δομή του μονολόγου, με τις αποσπασματικές ροές, απαιτεί από τον θεατή πλήρη συγκέντρωση και ευαισθησία – ένα ρίσκο που δεν θα αποδώσει σε όλους.

Αξιοσημείωτη είναι η μετάφραση της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη, που κατορθώνει να αποδώσει τη λεπτή, σχεδόν αέρινη γλώσσα της Nelson, χωρίς να την προδώσει ή να την υπεραπλουστεύσει. Το ελληνικό κείμενο στέκεται αυτόφωτο, διατηρώντας την ποιητική διαύγεια της πρωτογενούς εμπειρίας.

Το «Μπλε Πυρετός» είναι, τελικά, μια παράσταση-ψίθυρος. Δεν θα την ακούσεις αν θες να φωνάξει. Θα σε ακολουθήσει όμως σιωπηλά, για μέρες.

Για εκείνους που αγαπούν το μπλε της θλίψης, το μπλε της αγάπης, το μπλε της απουσίας και των ανείπωτων πραγμάτων, αυτή η παράσταση είναι μια πράξη συμπόνιας. Μια σιωπηλή, σχεδόν στοχαστική συνάντηση με τη μνήμη, την απώλεια, την αποδοχή.

Της Αλεξίας Βλάρα, 27/05/2025