ΆΚΟΥ ΚΑΘΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ

 Η Μερόπη μεγαλώνει, όπως όλοι μας. Από παιδί γίνεται η μαθήτρια, η έφηβη, η φοιτήτρια, η νέα εργαζόμενη, η νέα μαμά, η μαμά φοιτητή, η πεθερά, η γιαγιά, η τρόφιμος γηροκομείου. Κι όμως αλλάζοντας, πόσο ίδιοι μένουμε? Τι μένει τελικά στο τέλος? Μετά απ'όλ'αυτά? Μήπως η πορεία είναι αντίστροφη?


Ένα υποκριτικό στοίχημα με 23 μεταμορφώσεις της ηθοποιού στο πέρασμα του χρόνου ,ένα παιχνίδι εναλλαγής ρόλων του γυναικείου φύλου,αναζήτησης της ευτυχίας,της συντροφικότητας,του σκοπού της ζωής.Η κινητήρια δύναμη είναι αυτό που έπεται,αυτό που περιμένουμε,που ελπίζουμε.Μετά όμως η ηρωίδα έρχεται αντιμέτωπη ξανά με νέες προκλήσεις.Μια σισύφεια διαδρομή,αναφορά στην κωμικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης,στην οποία ο θεατής νιώθει συντροφευμένος.

η παράσταση ''Άκου καθώς περνάει'' στο Θέατρο Λύχνος,συνεχίζεται κάθε Κυριακή στις 20:00,από 01/05 έως και 29/05.

'Άκου καθώς περνάει''

Κωμικός μονόλογος

Κείμενο-Σκηνοθεσία-Ερμηνεία:Μαρία Μαραγκουδάκη

Πρωτότυπη μουσική:Βαγγέλης Πιλάτος

Κοστούμια:Μάγδα Καλορίτη

ΘΕΑΤΡΟ ΛΥΧΝΟΣ Τέχνης & Πολιτισμού

Χαλκιδικής 83 & Ιερά Οδός 59, Γκάζι

Από 13/02 έως και τις 29/05

Κυριακή 20:00

Πληροφορίες/Κρατήσεις αποκλειστικά για την παράσταση: 2106610776

Εισιτήρια: 12ε κανονικό

                   8ε φοιτητικό,ανέργων,ΑΜΕΑ,συνοδών ΑΜΕΑ,άνω των 65 ετών.

                   Δωρεάν ατέλειες ΣΕΗ.

Διάρκεια:65λεπτά


 

Κείμενο/ Σκηνοθεσία/Ερμηνεία:

Μαρία Μαραγκουδάκη

Πρωτότυπη μουσική: Βαγγέλης Πιλάτος

Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη

Παραγωγή:''Τέταρτος Τοίχος''

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Παρασκευή Λεβεντάκου: "Η λεκτικοποίηση του βιωμένου έρωτα και της ακόμη πιο βιωμένης απώλειάς του λειτουργεί σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης".