Είδαμε και προτείνουμε: Οικογένεια Addams στο Θέατρο Βέμπο

Η επιστροφή της Οικογένειας Addams στο Θέατρο Βέμπο μοιάζει να επιβεβαιώνει κάτι πολύ απλό αλλά και διαχρονικό: αυτή η «παράξενη» οικογένεια δεν κουράζει ποτέ, αντίθετα, ανανεώνεται και μας ξανακερδίζει κάθε φορά.

Η ιστορία της, από τα σκίτσα του Charles Addams το 1938 μέχρι τη σύγχρονη ποπ αναγέννηση με τη σειρά Wednesday, αποδεικνύει ότι το αλλόκοτο μπορεί να γίνει οικείο και βαθιά ανθρώπινο. Το ίδιο συμβαίνει και στη σκηνική εκδοχή: το μιούζικαλ The Addams Family Musical δεν βασίζεται μόνο στο χιούμορ, αλλά σε μια ουσιαστική σύγκρουση αξιών, τι θεωρούμε «φυσιολογικό» και ποιος το ορίζει.

Η παράσταση στο Βέμπο φαίνεται να πετυχαίνει ακριβώς αυτή την ισορροπία. Από τη μία, έχουμε ένα φαντασμαγορικό θέαμα με έντονη αισθητική ταυτότητα: καλοδουλεμένα σκηνικά, ρυθμικές και απαιτητικές χορογραφίες, μουσική που υπηρετεί τη δράση χωρίς να γίνεται απλώς διακοσμητική. Από την άλλη, υπάρχει η καρδιά της ιστορίας: η ενηλικίωση της Wednesday Addams και ο έρωτάς της με έναν «κανονικό» νέο, που λειτουργεί ως καταλύτης για μια απολαυστική αλλά και ουσιαστική σύγκρουση δύο κόσμων.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η δύναμη της παράστασης: μέσα από το γκροτέσκο και το χιούμορ, μιλά για την αποδοχή, την οικογένεια και την αγάπη χωρίς όρους. Το «σκοτάδι» των Addams δεν είναι απειλητικό, είναι απελευθερωτικό, γιατί δεν φοβάται τη διαφορετικότητα.

Η παραγωγή στέκεται στο ύψος της: δυνατές φωνές, δεμένος θίασος, ενέργεια και χιούμορ που φτάνει στο κοινό. Υπάρχουν και ερμηνευτικές κορυφώσεις που ξεχωρίζουν, χωρίς όμως να χάνεται η συνολική ισορροπία.

Συνολικά, πρόκειται για ένα «σκοτεινά φωτεινό» μιούζικαλ: σε κάνει να γελάς, σε παρασύρει αισθητικά και, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, σου αφήνει μια ζεστή αίσθηση στο τέλος. Και ίσως αυτό να είναι το πιο «Addams» στοιχείο απ’ όλα, ότι μέσα στο αλλόκοτο βρίσκεις κάτι απολύτως αληθινό.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βασίλειος Α. Κυβέλλος: : "Το όνειρο είναι το διαβατήριο για το πέρασμα του πρωταγωνιστή στο παράλληλο σύμπαν του παρελθόντος του".

Άγγελος Λαμέρας: "Στην εποχή μας, αυτός που νιώθει τον ρομαντισμό -είτε στον έρωτα είτε στους κοινωνικούς αγώνες- νιώθει εσωτερική εξορία".

Αλέξανδρος Παπαδάκης: "Ότι και άν κάνουμε στην ζωή μας παραμένουμε άνθρωποι με καρδιά ψυχή σώμα και αίμα".

δρ Πάρβη Πάλμου: "Η κοινωνία δεν επιβάλλει μόνο συμπεριφορές, επιχειρεί πολλές φορές να επιβάλει και την ίδια την ύπαρξη".

Γιώργος Βαγγελάκης: "Για μένα η μοναξιά προσφέρει απλόχερα δύο μεγάλα δώρα, την απόσταση και τον χρόνο".

Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Σήμερα και κάθε μέρα" της Δήμητρας Φώτου