Η ΛΙΝΑ ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ - ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΜΑΪΟΥ

 

Η Λίνα Ροδοπούλου στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας

Σάββατο 9 Μαΐου



 

Η ερμηνεύτρια Λίνα Ροδοπούλου και ο Σύλλογος Επτανησίων Φθιώτιδας μας προσκαλούν το Σάββατο 9 Μαΐου στο Δημοτικό Θέατρο της Λαμίας για μία μοναδική συναυλία όπου θα ενωθούν τα παραδοσιακά τραγούδια από κάθε γωνιά της Ελλάδας με τις μουσικές της Μεσογείου, μέσα από τον μαγικό και ιδιαίτερο ήχο της κέλτικης άρπας.

Έχοντας στις αποσκευές της την προσωπική της δισκογραφία, που απαρτίζεται από το γαλλόφωνο δίσκο της αλλά και τα ελληνόφωνα τραγούδια της, παρουσιάζει ένα πρόγραμμα με γνωστές και αγαπημένες μελωδίες, από την έντεχνη και παραδοσιακή εγχώρια σκηνή αλλά και το διεθνές ρεπερτόριο. Ένα μουσικό ταξίδι από την Ελλάδα στη Μεσόγειο, με μελωδίες από την κάτω Ιταλία εως τα υπέροχα Πορτογαλικά fados, γιατί η μουσική είναι μια. Κυριαρχούν το έντονο ταμπεραμέντο, το κέφι αλλά και οι δυνατές ερμηνείες

Η Λίνα Ροδοπούλου θα έχει μαζί της επί σκηνής τους ταλαντούχους μουσικούς Φωτεινή Τσακνάκη (πληκτρα), Αλέξανδρο Κοντογιάννη (κιθάρα), Άγγελο Κουλούρη (κοντραμπάσο) και Γιάννη Ευσταθόπουλο (κρουστά)

Σάββατο 9 Μαΐου
Δημοτικό Θέατρο Λαμίας
Υψηλάντου 24, Λαμία
Ώρα έναρξης: 20.00
Τιμή εισιτηρίου: 10€ - 5€ (μαθητικό, φοιτητικό)

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γκόγκας Ευάγγελος: "Η αμφισβήτηση σε βγάζει από το κουτί της ήδη δομημένης πραγματικότητας και σε βοηθάει να δεις τον κόσμο με τα δικά σου μάτια".

Εικόνα
Στο βιβλίο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Β. Ευάγγελος Γκόγκας αφηγείται μια διαδρομή ενηλικίωσης που κινείται ανάμεσα στην επιστήμη, την εμπειρία της πόλης και τη βαθιά ανάγκη αναζήτησης του εαυτού. Με φόντο την Αθήνα της δεκαετίας του ’90 και πρωταγωνιστή έναν νέο που αρνείται να ακολουθήσει την πεπατημένη, το βιβλίο εξερευνά την αξία της αμφισβήτησης, των ανθρώπινων σχέσεων και της περιπλάνησης ως δρόμων γνώσης. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τις αφετηρίες της ιστορίας, για την εποχή που διαμόρφωσε τον ήρωα, αλλά και για τη ζωή ως μια συνεχόμενη εμπειρία επιλογών, ρίσκου και προσωπικής ανακάλυψης. Στο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Γιώργος κινείται ανάμεσα στην επιστήμη και την αναζήτηση του εαυτού. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να αφηγηθείτε αυτή τη διπλή διαδρομή; Εξαιτίας των δύσκολων παιδικών μου χρόνων σε ένα επαρχιακό μέρος , μακριά από κάθε είδους ερεθίσματα σε σχέση με το τ ι σημαίνει επιστήμη, μιας και είμαι ο μοναδικός γιατρός στην οικ...
Read more »

Διαβάσαμε και προτείνουμε: Μπλε σκούρο 05 του Πάνου Μυρμιγγίδη από την Άνεμος Εκδοτική

Εικόνα
  Μπλε σκούρο 05 , η νέα νουβέλα του Πάνου Μυρμιγίδη από τις Άνεμος Εκδοτική, είναι μία ιστορία σαν αφήγηση βιωματική, ένα μικρό ημερολόγιο στο πέρασμα του χρόνου. Ένα βιβλίο ενηλικίωσης μέσα από μνήμες και ήχους και θεάματα που θα μείνουν χαραγμένα μέσα μας μια ζωή!
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) στη πειραματική σκηνή του Εθνικού στο θέατρο Δίπυλον

Εικόνα
  Η παράσταση « ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) » στο Θέατρο Δίπυλον, σε σύλληψη και δημιουργία του Φώτη Σιώτα μοιάζει να ξετυλίγει έναν εσωτερικό μονόλογο που έχει διασπαστεί σε πολλαπλές φωνές. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμή της: στο ότι μετατρέπει τη σύγχυση, την αμφιβολία και την εσωτερική διάσπαση σε σκηνική εμπειρία. Οι οκτώ ερμηνευτές λειτουργούν σαν θραύσματα ενός και μόνο νου, εγκλωβισμένου σε μια αέναη διαδικασία αυτοεξέτασης. Οι φωνές τους δεν συνθέτουν μια αρμονική πολυφωνία· αντίθετα, συγκρούονται, αλληλοαναιρούνται και επανέρχονται, δημιουργώντας ένα ηχητικό και νοηματικό πεδίο έντασης. Η χρήση της ζωντανής μουσικής αποτελεί οργανικό στοιχείο της δραματουργίας: ο ρυθμός καθορίζει τη σκέψη, και η σκέψη διαλύεται μέσα στον ρυθμό. Η σκηνοθετική γραφή του Σιώτα είναι αυστηρή, σχεδόν μαθηματική, αλλά ταυτόχρονα διαποτισμένη από μια υπόγεια ποιητικότητα. Επαναλήψεις, μοτίβα και λεκτικά παιχνίδια λειτουργούν σαν εμμονές που επιστρέφουν, αποτυπώνοντας εκείνη τη γνώρι...
Read more »

Νίκος Παπαδόπουλος: "Στις συνθέσεις μου αξιοποιώ τους λαϊκούς δρόμους και τους παραδοσιακούς ρυθμούς, εντάσσοντάς τους ενίοτε σε μια σύγχρονη παρουσίαση".

Εικόνα
Ο Νίκος Παπαδόπουλος κινείται με συνέπεια ανάμεσα στη βυζαντινή παράδοση, το λαϊκό ιδίωμα και τη σύγχρονη μουσική δημιουργία, διαμορφώνοντας μια ταυτότητα όπου το πνευματικό βάθος συναντά τη βιωματική έκφραση. Με αφετηρία την κλασική κιθάρα και ισχυρές επιρροές από την πολίτικη ψαλτική παράδοση, η πορεία του συνθέτει γέφυρες ανάμεσα στους εκκλησιαστικούς ήχους και τους λαϊκούς δρόμους. Στην παράσταση Ο Σταθμός , για την οποία υπογράφει μουσική και ποίηση, προσεγγίζει τη θεματική της ξενιτιάς ως ένα βαθιά συμβολικό και υπαρξιακό ταξίδι, αναδεικνύοντας τη μουσική ως φορέα εσωτερικής αναζήτησης και πνευματικής αφύπνισης. Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη μουσική και πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε αυτήν την πορεία; Η πρώτη επαφή μου με τη μουσική ήταν ή εκμάθηση κλασσικής κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο. Η απόφαση να ακολουθήσω αυτή την πορεία ήρθε από μία εσωτερική κλήση να ασχοληθώ με αυτό που με εκφραζει: τη μουσική.
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: Εσύ και τα σύννεφά σου του Έρικ Βέστφαλ στο Θέατρο Μετς

Εικόνα
Η παράσταση Εσύ και τα σύννεφά σου , σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου και βασισμένη στο έργο του Έρικ Βέστφαλ, σε μεταφέρει σε ένα σκοτεινό και ψυχολογικά φορτισμένο σύμπαν όπου το μαύρο χιούμορ και η απειλή συνυπάρχουν με σχεδόν αφόρητη ένταση. Ο μικρός χώρος του Θεάτρου Μετς γίνεται ένας κλειστός κόσμος, σχεδόν ζωντανός οργανισμός, που εγκλωβίζει τον θεατή μαζί με τους χαρακτήρες και τον αναγκάζει να βιώσει την ψυχική αστάθεια και τις συγκρούσεις τους από πολύ κοντά. Η χρήση πολυμέσων και τεχνολογίας λειτουργεί ως καθρέφτης της διαταραγμένης πραγματικότητας που περιβάλλει τους ήρωες, προσδίδοντας ατμόσφαιρα απόλυτης αμηχανίας και αγωνίας. Οι ερμηνείες της ομάδας Βίδα είναι καθηλωτικές. Οι ηθοποιοί χειρίζονται τις λεπτές μετατοπίσεις στις σχέσεις των χαρακτήρων με ακρίβεια, ενώ οι στιγμές ξαφνικού χιούμορ μέσα στη σκοτεινή ατμόσφαιρα προκαλούν έντονη αμηχανία, αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής. Η κα Καφετζή μας μάγεψε, καθηλώνοντας με κάθε κίνηση, κάθε χροιά φω...
Read more »

Φάνης Σακελλαρίου: "Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος σχετίζεται με ο,τι αποκαλεί ιερό θεωρώ ότι είναι από τα πιο πυρηνικά στοιχεία του είδους μας."

Εικόνα
Ο Φάνης Σακελλαρίου , μέσα από το νέο του έργο « Sunward », συνεχίζει την ερευνητική πορεία μιας τριλογίας που τοποθετεί στο επίκεντρο τη σχέση του ανθρώπου με το ιερό, τη βία και την υπαρξιακή αγωνία. Συνδυάζοντας performance, installation και ήχο, δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο σκηνικό σύμπαν όπου η έννοια της «ανάποδης ανάστασης», η φθορά και η ανάγκη για νόημα συναντούν αρχετυπικές μορφές και προσωπικά βιώματα. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τις επιρροές του, τη δραματουργική του μέθοδο και τα ερωτήματα που διατρέχουν το έργο του. Το «Sunward» φαίνεται να περιστρέφεται γύρω από την έννοια της βίας σε σχέση με το ιερό. Πώς προέκυψε αυτή η σύνδεση ως κεντρικός άξονας της τριλογίας σας; Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος σχετίζεται με ο,τι αποκαλεί ιερό θεωρώ ότι είναι από τα πιο πυρηνικά στοιχεία του είδους μας. Υπάρχουν πολλές ανθρωπολογικές μελέτες που βάζουν στο κέντρο του ανθρώπινου πολιτισμού την κατασκευή θεών, αγίων και δαιμόνων   ως ένα εργαλείο ικανό να συσπειρώσει δ...
Read more »