Χθες είδαμε το «Hass / Μίσος / Ură» από το Theaterhaus Jena στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. Βασισμένη στο εμβληματικό «Μίσος» του Κασοβίτς, δεν προσπάθησε να αντιγράψει την ταινία αλλά να τη μεταφέρει στο σήμερα, σε μια εποχή θυμού, κοινωνικού αποκλεισμού και ανθρώπων που παλεύουν να ακουστούν πριν γίνουν αόρατοι. Οι ερμηνείες ήταν δυνατές και αληθινές. Οι ηθοποιοί έπαιξαν με ένταση αλλά χωρίς υπερβολή, κρατώντας μια ωμή αμεσότητα που ταίριαζε απόλυτα στο έργο. Η πολυγλωσσία της παράστασης δεν λειτούργησε αποστασιοποιητικά· αντίθετα, έδωσε ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση πραγματικότητας και σύγχρονης ευρωπαϊκής ταυτότητας. Οι υπέρτιτλοι ήταν εξαιρετικοί και δεν έχανες στιγμή τη ροή. Η σκηνοθετική προσέγγιση ήταν λιτή, νευρική και ουσιαστική. Χωρίς εύκολους εντυπωσιασμούς, άφηνε χώρο στο κείμενο, στο σώμα και στη σιωπή να μιλήσουν. Η μουσική, με έντονο hip-hop στοιχείο, έδεσε οργανικά με την ατμόσφαιρα και ενίσχυσε τον παλμό της παράστασης. Αυτό που μένει τελικά είναι τα ερωτήματα που θέτει: π...
