Είδαμε και προτείνουμε: Τάμα του Γιώργου Χριστοδούλου στο Σύγχρονο Θέατρο

Η παράσταση «Τάμα» στο Σύγχρονο Θέατρο, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Χριστοδούλου, καταφέρνει να μετατρέψει κάτι οικείο και βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κουλτούρα σε μια ουσιαστική, σύγχρονη θεατρική εμπειρία.

Αφετηρία της είναι το τάμα, αυτή η σχεδόν ενστικτώδης κίνηση του ανθρώπου όταν βρεθεί μπροστά σε ένα αδιέξοδο. Μέσα από ιστορίες που εκτείνονται από παλαιότερες δεκαετίες μέχρι σήμερα, και με φόντο ακόμη και συλλογικά τραύματα όπως το Ναυάγιο του Εξπρές Σαμίνα, η παράσταση φωτίζει τη στιγμή εκείνη όπου η ανάγκη συναντά την πίστη ή τη δεισιδαιμονία.

Η σκηνοθεσία κινείται με ακρίβεια και μέτρο. Χωρίς εντυπωσιοθηρία, χωρίς περιττή δραματοποίηση, χτίζει ένα περιβάλλον σχεδόν τελετουργικό, όπου οι ιστορίες ενώνονται φυσικά και αβίαστα. Υπάρχει μια καθαρή ροή που δεν αφήνει το ενδιαφέρον να χαθεί, ενώ οι εναλλαγές ανάμεσα στο δραματικό και το πιο ανάλαφρο στοιχείο λειτουργούν αποσυμπιεστικά, χωρίς να αποδυναμώνουν το βάθος του έργου.

Οι ηθοποιοί Φανή Παναγιωτίδου, Μαρία Προϊστάκη και Χρύσα Κοτταράκου συγκροτούν μια δεμένη σκηνική ομάδα, με ερμηνείες που ξεχωρίζουν για την αλήθεια και την εσωτερικότητά τους. Δεν καταφεύγουν σε εύκολες κορυφώσεις και αφήνουν το συναίσθημα να αναπτυχθεί σταδιακά, με αποτέλεσμα να γίνεται πιο ουσιαστικό και να φτάνει πιο βαθιά στον θεατή.

Το κείμενο, βασισμένο σε πραγματικές μαρτυρίες, δεν επιχειρεί να δώσει απαντήσεις ούτε να πάρει θέση. Αντιμετωπίζει το τάμα ως μια ανθρώπινη ανάγκη: μια προσπάθεια να αποκτήσει νόημα το χάος, να υπάρξει μια αίσθηση ελέγχου εκεί όπου όλα μοιάζουν να καταρρέουν. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμή του.

Το «Τάμα» είναι μια παράσταση που λειτουργεί υπόγεια αλλά αποτελεσματικά. Σε κερδίζει σιωπηλά. Και τελικά, αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, ο άνθρωπος θα συνεχίζει να αναζητά ένα σημείο στήριξης, ένα «θαύμα» για να αντέξει.