Διαβάσαμε και προτείνουμε: Μια φορά κι ένας φόνος, της Ελένας Μπολονάση από τις εκδόσεις Μίνωας

 

Το Μια φορά κι ένας φόνος, της Ελένας Μπολονάση (εκδόσεις Μίνωας), είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που κρατά αμείωτη την ένταση και χτίζει με δεξιοτεχνία μια σκοτεινή, πολυεπίπεδη αφήγηση. Η συγγραφέας πλέκει διαφορετικούς χρονικούς άξονες με κοινό παρονομαστή τον αστυνόμο Πετρίδη και την ομάδα του, οι οποίοι, αν και φαινομενικά ασύνδετοι, αποκαλύπτουν σταδιακά βαθύτερες συγγένειες και κρυφές διαδρομές που οδηγούν στην αλήθεια.

Ένα από τα πιο ευρηματικά στοιχεία του βιβλίου είναι η αξιοποίηση γνωστών παραμυθιών, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Πινόκιο, η Χιονάτη και άλλα, τα οποία μετασχηματίζονται σε σκοτεινά αφηγηματικά μοτίβα. Οι γνώριμες ιστορίες αποκτούν μια ανατριχιαστική διάσταση, καθώς ενσωματώνονται σε σκηνές εγκλήματος με έντονα στοιχεία τρόμου. Η ατμόσφαιρα γίνεται πυκνή και συχνά ασφυκτική, δημιουργώντας εικόνες που προκαλούν ρίγη και ενισχύουν την αγωνία.

Η πλοκή εξελίσσεται με ρυθμό που κλιμακώνεται σταθερά. Κάθε επιμέρους ιστορία λειτουργεί σαν κομμάτι ενός παζλ που πλησιάζει ολοένα και περισσότερο στη λύση του μυστηρίου. Η συγγραφέας διαχειρίζεται με ακρίβεια την πληροφορία, κρατώντας τον αναγνώστη σε διαρκή εγρήγορση, ενώ η εξιχνίαση δεν έρχεται ποτέ εύκολα ή προβλέψιμα.

Ιδιαίτερο βάρος δίνεται και στην ψυχολογική διάσταση των χαρακτήρων. Το τέλος αφήνει μια αίσθηση αμηχανίας και εσωτερικής αναμέτρησης, καλώντας τον αναγνώστη να σκεφτεί ζητήματα ηθικής, ευθύνης και ψυχικής ανθεκτικότητας. Δεν πρόκειται για μια απλή λύση ενός εγκλήματος, αλλά για μια βαθύτερη κατάδυση στα όρια του ανθρώπου.

Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι ιδιαίτερα ελκυστικό και λειτουργεί ως προανάκρουσμα της σκοτεινής ατμόσφαιρας που ακολουθεί. Παράλληλα, η εμπειρία της συγγραφέως στον χώρο της εγκληματολογίας προσδίδει αυθεντικότητα και βάθος στην αφήγηση, ενισχύοντας την αίσθηση ότι πίσω από τη μυθοπλασία κρύβονται αλήθειες οικείες αλλά και ανησυχητικές.

Το μυθιστόρημα αναδεικνύει με έντονο τρόπο ότι οι μεγαλύτεροι φόβοι συχνά κρύβονται εκεί όπου δεν κοιτάμε. Ό,τι δεν φαίνεται δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Όταν τα παραμύθια μετατρέπονται σε εφιάλτες και οι συμβολισμοί τους αποκτούν σάρκα και οστά, τότε τα όρια ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό θολώνουν επικίνδυνα.

Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης, οι ιστορίες συνεχίζουν να «ψιθυρίζουν» μέσα στον αναγνώστη. Δεν στοιχειώνουν μόνο για τη σκοτεινότητά τους, αλλά κυρίως για την υπόγεια ψυχική ένταση που κουβαλούν. Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν ξεχνιέται εύκολα, καθώς αφήνει ένα επίμονο αποτύπωμα και μια αίσθηση ότι κάποια ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά, ζητώντας απαντήσεις πέρα από τις σελίδες του.