Μαρίνος Αντωνίου: "Η παράσταση μας καυτηριάζει την πολιτική πραγματικότητα αλλά και τα κοινωνικά κακώς κείμενα".
Το έργο γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως παρουσιάζεται σήμερα ως ιδιαίτερα επίκαιρο. Πού πιστεύετε ότι συναντά η κλασική φάρσα τη σύγχρονη πραγματικότητα;
Το πρωτότυπο έργο, μπορεί να γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, ωστόσο η σταθερή έφεση της διαφθοράς, των οικονομικών αλλά κοινωνικών σκανδάλων, το κάνει να μοιάζει επικίνδυνα επίκαιρο, με μόνη διαφορά το ότι στη κάθε εποχή απλώς διαφοροποιείται η ταυτότητα και η εκάστοτε περίπτωση του εν λόγω κραυγαλέου σκανδάλου. Η βάση και το «πρόβλημα» αν μου επιτρέπεται, παραμένει ίδιο.
Η παράσταση βασίζεται σε μια αλυσίδα παρεξηγήσεων που οδηγεί σε κωμικές εκρήξεις. Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να διαχειριστεί το λεπτό όριο ανάμεσα στον ρυθμό της φάρσας και την αλήθεια του χαρακτήρα;
Κατά την γνώμη μου, σε μία τέτοια παράσταση, ο ρυθμός αποτελεί στοιχείο μείζονος σημασίας. Η κατανόηση του χαρακτήρα και όχι η κοροϊδία του από τον ηθοποιό, μπορούν να οδηγήσουν στην εύρεση του σωστού και οργανικού ρυθμού χωρίς να υποκρύπτεται η δομή του χαρακτήρα.
Στη διασκευή ενσωματώνεται το στοιχείο της τεχνητής νοημοσύνης που «διαβάζει» τις τρίχες και αποκαλύπτει επιθυμίες. Πώς επηρεάζει αυτό το σύγχρονο εύρημα την κωμική δυναμική της ιστορίας;
Το εύρημα της τεχνητής νοημοσύνης, καλώς ή κακώς είναι ένα στοιχείο το οποίο καλπάζει στην εποχή μας. Η ένταξη ενός τέτοιου δεδομένου στο έργο προσθέτει την αίσθηση του σημερινού, του οικείου, του γνώριμου στον θεατή, αφού η χρήση τεχνικής νοημοσύνης πλέον, είναι μέρος της καθημερινότητας της μεγαλύτερης μερίδας του κοινού. Ακόμη και αν ο θεατής δεν χρησιμοποιεί μηχανισμούς ΑΙ, η αναφορά στο στοιχείο αυτό, κάθε άλλο παρά απαρατήρητη μπορεί να περάσει, αφού πρόκειται για μια διφορούμενη προσθήκη στη καθημερινότητα μας η οποία αν μη τι άλλο απασχολεί αλλά και διχάζει μια αρκετά μεγάλη μερίδα του πληθυσμού.
Ο κόσμος της πολιτικής, της ζήλιας και των μυστικών σχέσεων αποτελεί βασικό άξονα της πλοκής. Πιστεύετε ότι το χιούμορ λειτουργεί ως ένας τρόπος να σχολιάζονται πιο ελεύθερα οι κοινωνικές και πολιτικές μας αντιφάσεις;
Πολλές φορές, το χιούμορ λειτουργεί ως μέσο καυτηριασμού καταστάσεων. Συγκεκριμένα η παράσταση μας καυτηριάζει την πολιτική πραγματικότητα αλλά και τα κοινωνικά κακώς κείμενα. Το γνωμικό του ότι οι μεγαλύτερες αλήθειες έχουν ειπωθεί υπό τη μορφή πλάκας, είναι πιο πρόσφορο από ποτέ.
Η φάρσα βασίζεται πολύ στο σώμα, τον ρυθμό και την ακριβή στιγμή του γέλιου. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς στο να βρείτε τον σωστό σκηνικό ρυθμό;
Δεν θα μπορούσα να ονομάσω κάποια συγκεκριμένη πρόκληση. Θα έλεγα πως, ο γρήγορος ρυθμός για να είναι λειτουργικός και να αποδίδει χρειάζεται πολύ καθαρή μάσκα και ανοιχτό αυτί. Οπότε, προσπαθώ κάθε φορά να είμαι πολύ καλά προετοιμασμένος πριν από την παράσταση αλλά και απόλυτα συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνω την ώρα της παράστασης. Φροντίζω, να έχω πλήρη επίγνωση του τι κάνω επί σκηνής και φυσικά να ακούω τον παρτενέρ μου έτσι ώστε να στοιχειοθετείται ο ιδανικός ρυθμός και το κατάλληλο σώμα το οποίο πρέπει να είναι σε ετοιμότητα να αντιδράσει ανα πάσα ώρα & στιγμή. Εύχομαι και ελπίζω να το καταφέρνω!
Υπάρχει κάποια σκηνή στην παράσταση όπου τα πράγματα πραγματικά γίνονται… «μαλλιά κουβάρια» επί σκηνής; Πώς τη βιώνετε κάθε βράδυ μπροστά στο κοινό;
Για την ακρίβεια, στις περισσότερες σκηνές του έργου τα πράγματα τείνουν να γίνονται «μαλλιά κουβάρια». Μια σκηνή στην οποία λαμβάνω μέρος και διακατέχεται από την τάση αυτή, είναι η πρώτη σκηνή της Γ’ πράξης του έργου, όπου εισέρχομαι φανερά εκνευρισμένος με ότι έχει προηγηθεί και ζητάω εξηγήσεις από τον κύριο Κουντουπή (Αντώνη Καραστεργίου), ο οποίος πραγματικά απορεί και νιώθει πως έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης. Η συγκεκριμένη σκηνή είναι μια από τις αγαπημένες μου σκηνές ενόψει της έκβασης του έργου, καθώς μου δίνεται η ευκαιρία να ενσωματώσω στο χαρακτήρα μου μια διαφορετική ποιότητα, η οποία μέχρι το συγκεκριμένο σημείο του έργου δεν είχε φωτιστεί. Στοχεύω κάθε φορά, να απολαμβάνω την εν λόγω σκηνή και να είμαι συγκεντρωμένος τόσο στη στιγμή όσο και στον παρτενέρ μου έτσι ώστε να αντλήσω από αυτόν και να ανταποδώσω αυτό που έλαβα, επενδύοντας στη σχέση που αναπτύσσεται επί σκηνής.
Πόσο σημαντική είναι η αντίδραση του κοινού για τον τρόπο που παίζετε μια φάρσα; Σας επηρεάζει το γέλιο ή ο ρυθμός της αίθουσας;
Σε παραστάσεις όπως η δικιά μας, πολλές φορές κοστολογούμε το αν πρόκειται για επιτυχία ή όχι, ανάλογα από το αντίκρισμα που έχει η παράσταση στο κοινό. Για παράδειγμα, όταν ακούμε τον κόσμο να γελάει, λαμβάνουμε την επιβεβαίωση - που αν μη τι άλλο για να είμαστε ειλικρινείς, επιδιώκουμε σε μία κωμωδία και ευρύτερα μία παράσταση. Η αύρα και η διάθεση του κοινού, μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει από μία τέτοια παράσταση, ωστόσο, κατά την γνώμη μου, θα ήταν ωφέλιμο να μάθουμε να παίζουμε και να δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό, ανεξαρτήτως αντίδρασης και ποσότητας κοινού, χωρίς να περιμένουμε να καλύψουμε προσωπικές φιλοδοξίες ή προσδοκίες μας.
Αν έπρεπε να περιγράψετε με τρεις λέξεις τον χαρακτήρα που υποδύεστε, ποιες θα ήταν αυτές και γιατί;
Αν θα μπορούσα να περιγράψω τον χαρακτήρα μου, μόνο με τρεις λέξεις αυτές θα ήταν, ρομαντικός, για τον τρόπο με τον οποίο αντικρίζει την αγάπη και τον «έρωτα» με την πρώτη ας ματιά, αφελής, λόγω του ότι εμπιστεύεται εύκολα και τέλος, ευαίσθητος, καθώς πληγώνεται πραγματικά όταν βιώνει εξαπάτηση ή προδοσία από ανθρώπους που έχει εμπιστευτεί και έχει επενδύσει σε αυτούς.
Πιστεύετε ότι το χιούμορ της παλιάς ελληνικής φαρσοκωμωδίας έχει κάτι ιδιαίτερο που λείπει από τη σύγχρονη κωμωδία;
Θα πω ότι εξαρτάται. Σε συγκεκριμένα σημεία γραφής αλλά και απόδοσης κειμένου, η αφέλεια, ο αυθορμητισμός και η εμπιστοσύνη στη πρώτη σκέψη χωρίς να εισέρχεσαι σε κουτάκια πολιτικής ορθότητας είναι σίγουρα κάτι που λείπει. Όταν η εν λόγω αφέλεια, γίνεται μη επιτηδευμένα και χωρίς βέβαια να φτάνει σε επίπεδα που να προσβάλλει ευάλωτες κοινωνικές ομάδες που είναι ήδη βαλλόμενες, μπορεί να χαρίσει πολύ όμορφες και αυθεντικές στιγμές γέλιου.
Μετά από κάθε παράσταση, τι είναι αυτό που σας κάνει να νιώθετε ότι η βραδιά πέτυχε πραγματικά ως εμπειρία θεάτρου;
Προϋπόθεση για εμένα, είναι να νιώθω ότι έχω δώσει τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου, έντιμα και χωρίς κοροϊδία, πριν και κατά τη διάρκεια της παράστασης, τόσο ατομικά όσο και ομαδικά, διότι έχουμε να κάνουμε με ομαδική συνύπαρξη επί σκηνής. Σε κάθε περίπτωση, όταν η συγκεκριμένη προϋπόθεση επισφραγίζεται και από την πραγματική ευχαρίστηση του κοινού, που μπήκε στο κόπο να έρθει να δει την παράσταση και να διαθέσει τον χρόνο και τα χρήματα του, τότε νιώθω ειλικρινά καλυμμένος και γεμάτος.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου