Είδαμε και προτείνουμε: Το «Κουρέλι» του Dennis Kelly, σε σκηνοθεσία του Συμεών Κωστάκογλου στο θέατρο Χώρος

 

Το «Κουρέλι» του Dennis Kelly, σε σκηνοθεσία του Συμεών Κωστάκογλου, παρουσιάζεται ως μια συγκροτημένη και ουσιαστική κατάθεση πάνω στο τραύμα και τη μνήμη.

Η παράσταση αναπτύσσει με καθαρότητα τη βασική της συνθήκη: δύο αδέλφια ανασυνθέτουν την παιδική τους ηλικία μέσα από αφηγήσεις που κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το επινοημένο. Η απουσία της μητέρας, η βία της καθημερινότητας και η εύθραυστη οικογενειακή δομή συγκροτούν ένα περιβάλλον πίεσης, μέσα στο οποίο η φαντασία λειτουργεί ως μηχανισμός επιβίωσης.

Η σκηνοθεσία διατηρεί μια λιτή γραμμή και εστιάζει στο σώμα και στον λόγο ως βασικά εκφραστικά εργαλεία. Η κίνηση αξιοποιείται για να αποδώσει τη ρευστότητα της μνήμης και την επαναληπτικότητα του τραύματος. Η επιλογή ενός ανοιχτού σκηνικού χώρου ενισχύει τη συμμετοχή του θεατή, ο οποίος καλείται να συμπληρώσει τα κενά της αφήγησης.

Το έργο συνδυάζει το χιούμορ με τη σκληρότητα χωρίς να εξισορροπεί τεχνητά τις αντιθέσεις. Η βία παραμένει παρούσα και δεν ωραιοποιείται. Η αθωότητα εμφανίζεται ως εύθραυστη συνθήκη που διαρκώς απειλείται. Η αφήγηση διατηρεί μια σταθερή ένταση και δεν καταφεύγει σε συναισθηματικές υπερβολές.

Η παρουσία του νεογέννητου λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για την έννοια της φροντίδας και της ευθύνης. Η προσπάθεια των παιδιών να του εξασφαλίσουν μια διαφορετική προοπτική δίνει κατεύθυνση στη δράση και οργανώνει τον εσωτερικό τους κόσμο.

Το «Κουρέλι» διατυπώνει σαφή θέση: το τραύμα δεν εξηγείται πλήρως και δεν εξαφανίζεται. Παραμένει ενεργό και επανέρχεται μέσα από τη μνήμη και το σώμα. Οι ιστορίες λειτουργούν ως προσωρινή προστασία, αλλά δεν αναιρούν την εμπειρία.

Η παράσταση ολοκληρώνεται με συνέπεια ως προς τη στόχευσή της. Παραμένει προσηλωμένη στο υλικό της και αναδεικνύει με ακρίβεια τη σχέση ανάμεσα στην αφήγηση, την επιβίωση και τη διαμόρφωση της ταυτότητας.