Διαβάσαμε και προτείνουμε: Και οι επτά ήταν υπέροχοι του Γκουστάβο Ροντρίγκεζ από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος

 

Και οι επτά ήταν υπέροχοι, ένα μυθιστόρημα του Γουσταβο Ροντρίγκεζ, βραβευμένο πλέον με το 26ο Βραβείο Μυθιστορήματος Alfaguara. Είναι ένας οδηγός επιβίωσης και ανθρώπινης ύπαρξης κατά την περίοδο των γηρατειών.

Αρχικά, να αναφέρουμε τον σπουδαίο ρόλο που έχουν οι φροντιστές των ηλικιωμένων στο να κρατούν τους ανθρώπους αυτούς υγιείς, ασφαλείς και ψυχικά ανθεκτικούς. Δυστυχώς, στο πέρασμα των χρόνων, το μυαλό του ανθρώπου είναι κάτι που βαραίνει, κουράζει και συχνά αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, όπως Αλτσχάιμερ, άνοια, κόπωση από ψυχολογικά αίτια και ψυχική αδυναμία. Με αυτόν τον τρόπο, οι φροντιστές είναι αυτοί που χτίζουν την ανθεκτικότητα των ανθρώπων αυτών.

Η ηρωίδα μας, η Ευφρασία Βέλα, εργάζεται σε ένα γηροκομείο στη Λίμα του Περού και, μέσα από τις μυρωδιές του Περού, την ιστορία, τα σοκάκια, τα λουλούδια, το κλίμα και τους ανθρώπους, μας ξεναγεί σε κάτι πολύ σημαντικό για την ανθρώπινη ύπαρξη: τη συνεργασία, το χιούμορ και τον σαρκασμό μέσα από την καταπόνηση του οργανισμού και τα γεράματα, που είναι αμετάβλητα και δεν αλλάζουν με τίποτα.

Εκεί που τελειώνει η ειρωνεία, αρχίζουν οι τραγελαφικές καταστάσεις και, με έξυπνο χιούμορ, καμιά φορά παραπάνω χυδαίο, αλλά συνάμα ρεαλιστικό, ο Ροντρίγκεζ μας μεταφέρει αυτούσια την καθημερινότητα της ηρωίδας μας.

Εκεί, η ηρωίδα θα συναντήσει επτά ηλικιωμένους ανθρώπους, όπου ο καθένας κρύβει τη δική του ιστορία. Θα συναντήσει τη Δόνια Κάρμεν και τον δόκτορα Χάρισον, που θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον και θα κερδίσουν μια θέση στην καρδιά της και όχι μόνο.

Η σχέση με το παιδί της και την αδερφή της θα την κάνει να αναθεωρήσει πολλά πράγματα μέσα από την τριβή και την καθημερινή επαφή με αυτούς τους ανθρώπους.

Η μεγάλη ανατροπή έρχεται στο τέλος, για να ταράξει όλο αυτό το χιούμορ μέσα από μια αλήθεια που ξεβράζει σαν κύμα.

Μέσα από τους ήχους της τζαζ, του ροκ και των ABBA, σκιαγραφείται ένα εξαιρετικά δομημένο κείμενο, με αρχή, μέση και τέλος, και ένα ηχόχρωμα ανεξίτηλο στο πέρασμα των χρόνων.

Κανείς δεν γνωρίζει το τέλος τους και κανείς δεν γνωρίζει και το δικό μας τέλος. Πόσοι από εμάς άραγε θα φτάσουν μέχρι τα βαθιά γεράματα και τι είναι αυτό που θα δώσει νόημα στο να συνεχίζουν να πορεύονται, έχοντας χάσει καμιά φορά τα πάντα;

Μια ελάφρυνση στην καρδιά θα τη νιώσεις κλείνοντας το συγκεκριμένο βιβλίο και ανοίγοντας τα μάτια σου στο τώρα. Ίσως να νιώσεις και μεγαλύτερη συμπόνια για τους ανθρώπους που ζουν στα γηροκομεία και για τους φροντιστές, που είναι και αυτοί ήρωες με τον δικό τους τρόπο, βάζοντας το δικό τους λιθαράκι στην ψυχική ανθεκτικότητα αυτών των ανθρώπων.