Διαβάσαμε και προτείνουμε: Φυγές ΙΙ του Βασίλη Κολτούκη

 

Ο Βασίλης Κολτούκης επιστρέφει με τη νέα του ποιητική συλλογή Φυγές ΙΙ (εκδόσεις Μετρονόμος), μια δουλειά που συνεχίζει το ταξίδι της γλώσσας και της μουσικής, εκεί όπου ο στίχος γίνεται ρυθμός και ο ρυθμός μετατρέπεται σε πνευματική εμπειρία.

Στα ποιήματα του Κολτούκη, η μουσικότητα δεν είναι απλώς μέσο· είναι ο ίδιος ο καμβάς πάνω στον οποίο υφαίνονται οι εικόνες και οι σκέψεις. Στο ποίημα Milonga del Angel η μελωδία γίνεται αφορμή για μια ποιητική περιπλάνηση στον χρόνο, στη μνήμη, στη χαρά και στη συντριβή, με τον ποιητή να επιχειρεί έναν χορό με το Ανείπωτο. Αντίστοιχα, στο ποίημα Η Έλαφος των αμπελώνων η φαντασία κινείται ανάμεσα στον μύθο και τη φιλοσοφία, στήνοντας μια μεταφυσική σκηνή όπου η Αρμονία, η Αταξία και το Φως συνυπάρχουν.

Η συλλογή φέρει τον τίτλο Φυγές όχι τυχαία: ο ποιητής αναζητά συνεχώς νέες διαφυγές από το καθημερινό και το κοινότοπο, νέες μορφές να αποδώσει τη ρωγμή της ύπαρξης. Οι στίχοι του είναι συνθετικοί, πολυεπίπεδοι, γεμάτοι μουσικά μοτίβα, φιλοσοφικές αναφορές και συμβολισμούς, που δίνουν την αίσθηση μιας μεγάλης παρτιτούρας σε κίνηση.

Η ποίηση του Κολτούκη είναι εξομολογητική αλλά και οικουμενική, με έναν τόνο λυρικό και ταυτόχρονα «αναρχικό», όπως ο ίδιος τον περιγράφει: δεν φοβάται να συντρίψει τις λέξεις για να ξαναχτίσει πάνω τους νέες μορφές νοήματος.


Oμάδα Οpen Mind, 27/9/2025

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Χατζηαποστόλου: "Μια ολόκληρη εποχή που εμπεριέχει όλες τις εποχές, ξεδιπλώνεται μέσα στη σκέψη του Μάνου Ελευθερίου, με τον ποιητή να παραμένει πάντα πιστός σε ό,τι θεωρεί ιερό".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Είδαμε και προτείνουμε: «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»: Μια λαϊκή τελετουργία μνήμης στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Καλλιέρη Ευδοξία: "Τα παιδιά τείνουν να αποδέχονται τη διαφορετικότητα και αξιολογούν το γεγονός αυτό ανάλογα με την καθοδήγηση των γονιών τους".

Ανθή Γουρουντή: "Η εποχή των αντιφάσεων, ο τόπος και χρόνος που ζούμε, κάνει το συγκεκριμένο έργο εξαιρετικά επίκαιρο, παρουσιάζοντας την ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική ανάταση και την τάση του για εξέλιξη ακόμα και μέσα από τον θάνατο".