Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Με λένε Τζένη;» της Πολίνας Πρελορέντζου από τις εκδόσεις Le Bee

Ένα βιβλίο που διάβασα με συγκίνηση, το «Με λένε Τζένη;» της Πολίνας Πρελορέντζου από τις εκδόσεις Le Bee, γιατί μιλάει για την άνοια μέσα από κάτι πολύ πιο μεγάλο από την ίδια την ασθένεια: τη σχέση μιας κόρης με τη μητέρα της και την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που γίνεται φροντιστής.

Η συγγραφέας γράφει από προσωπική εμπειρία. Ήταν η ίδια φροντίστρια της μητέρας της και αυτό φαίνεται σε όλο το βιβλίο. Υπάρχει γνώση, αλλά κυρίως υπάρχει βίωμα. Υπάρχει η αγάπη, η κούραση, η αγωνία, η προσπάθεια να καταλάβεις έναν άνθρωπο που αλλάζει μπροστά στα μάτια σου.

Αυτό που με άγγιξε περισσότερο είναι η θέση του φροντιστή. Γιατί πολλές φορές βλέπουμε την ασθένεια και ξεχνάμε τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα στον ασθενή κάθε μέρα. Εκείνον που πρέπει να διαχειριστεί την αλλαγή, την απώλεια, την ευθύνη και τα δικά του συναισθήματα, ενώ συνεχίζει να αγαπά.

Η Πολίνα Πρελορέντζου δεν παρουσιάζει τη μητέρα της μόνο μέσα από την άνοια. Μας γνωρίζει τη γυναίκα που υπήρξε πριν από αυτήν. Τη ζωή της, τις δυσκολίες της, τις σχέσεις της, τις μνήμες της. Και έτσι καταλαβαίνουμε πως πίσω από έναν άνθρωπο που ξεχνά υπάρχει πάντα μια ολόκληρη ζωή που αξίζει να θυμόμαστε.

Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η πλευρά του βιβλίου. Η προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανός ο άνθρωπος πίσω από την ασθένεια.

Το «Με λένε Τζένη;» είναι ένα βιβλίο για τη μνήμη, αλλά τελικά είναι ακόμη περισσότερο ένα βιβλίο για την αγάπη και τη φροντίδα. Για εκείνους που κάποια στιγμή χρειάζεται να κρατήσουν το χέρι ενός ανθρώπου που δεν μπορεί πια να κρατήσει μόνος του τη δική του ζωή.

Ένα βιβλίο ανθρώπινο, ευαίσθητο και ουσιαστικό. Και κυρίως ένα βιβλίο που θυμίζει πως ο φροντιστής χρειάζεται κι εκείνος φροντίδα.