«Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα» του Ανδρέα Ζαφείρη / Για 6η χρονιά στη Σκηνή Brecht 2510

Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα

του Ανδρέα Ζαφείρη

Από 4 Νοεμβρίου

για 6η χρονιά στη Σκηνή BRECHT-2510

Έπειτα από πέντε συνεχόμενες χρονιές sold-out παραστάσεων, η «Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα» του Ανδρέα Ζαφείρη επιστρέφει για 6η χρονιά στη Σκηνή BRECHT-2510 (Γ’ Σεπτεμβρίου 38, Αθήνα), που διανύει τη δεύτερη χρονιά λειτουργίας της.

Η παράσταση εντάσσεται ξανά στο ρεπερτόριο του θεάτρου, έχοντας ήδη διανύσει μια σημαντική πορεία και έχοντας συναντήσει θερμή ανταπόκριση από το κοινό και θετικές κριτικές.

Βασισμένη στη ζωή και το έργο της Κατερίνας Γώγου, αλλά και στην πυκνή, ιστορικά φορτισμένη εποχή που έζησε, η παράσταση παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη στις 21.00, από τις 4 Νοεμβρίου. Μέσα από τη θεατρική ματιά του Ανδρέα Ζαφείρη, το έργο επιχειρεί να φωτίσει όχι μόνο την ποιήτρια και δημιουργό, αλλά και τον εύθραυστο, αντιφατικό και βαθιά προσωπικό κόσμο μιας γυναίκας που έζησε και έγραψε με τρόπο ασυμβίβαστο με την εποχή της.

Η άγρια μοναδικότητα των στίχων της Γώγου, η ενσυναίσθησή της για τη σύγχρονη ζωή στο αστικό τοπίο, η αγάπη της για το περιθώριο και τους «κολασμένους» της κοινωνίας, αλλά και η αυτοκαταστροφική της πορεία που καθρέφτιζε μια ολόκληρη εποχή, την ανέδειξαν ως κορυφαία μορφή της λεγόμενης «Αγίας Τριάδας των Εξαρχείων» (Σιδηρόπουλος, Άσιμος, Γώγου), ενώ σε αναγνωσιμότητα στέκεται ισάξια δίπλα στους Ελύτη, Ρίτσο και Σεφέρη.

Στη σκηνή, τρεις σπουδαίοι ηθοποιοί (Μαρία Ανδρίτσου, Χαρά Νικολάου και Χάρης Γεωργιάδης) ζωντανεύουν τον εύθραυστο ψυχισμό της Γώγου, δημιουργώντας μια θεατρική εικόνα-ξυράφι που θυμίζει τους πίνακες του Hieronymus Bosch, τα φτερά του Antoine de Saint-Exupéry και τις σελίδες του Antonin Artaud.

Έγραψαν για την παράσταση

«Στον δύσκολο βίο της Κατερίνας αφιερώνει ο έμπειρος, χαμηλότονος συγγραφέας και σκηνοθέτης Ανδρέας Ζαφείρης το άρτιο έργο του, σε μια γραφή άμεση και ειλικρινή, ώριμη και ασκημένη, σε μια σκηνοθεσία που συνδυάζει ισόρροπα τη νηφαλιότητα με το πάθος, σε ύφος κατακτημένο ενός «μετριασμένου ρεαλισμού» - Λέανδρος Πολενάκης, ΑΥΓΗ

«Ζωηρό, συγκινητικό και επιδραστικό εγχείρημα, προϊόν φανερής αγάπης και μελέτης. Η μεγαλύτερη κατάκτησή του είναι πως συλλαμβάνει τελικά μέσα στις γραμμές του αυτή την πολυπρισματική προσωπικότητα, το ελεύθερο πνεύμα, την ανήσυχη δημιουργό, τη γυναίκα που ίσως γεννήθηκε σε λάθος τόπο και λάθος εποχή, και πάντως ξεπέρασε τον τόπο και την εποχή της» - Τόνια Καράογλου, Αθηνόραμα

«Οι τρεις ηθοποιοί και συγκεκριμένα οι Μαρία Ανδρίτσου, Χαρά Νικολάου και Χάρης Γεωργιάδης, συνδυάζουν στις ερμηνείες τους όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της ποίησης της Γώγου, ήτοι την εναλλασσόμενη οργή με την τρυφερότητα, την επιθυμία και τη ματαίωση, την συνειρμική αποτύπωση των συναισθημάτων τους με την σαφή σκηνοθετική γραμμή» - Αθηνά Κακλαμάνη, θέατρο.gr

«Ο Ανδρέας Ζαφείρης γράφει την βιογραφία της Κατερίνας Γώγου, με ιδιαίτερη ευαισθησία, λιτά, κατανοητά και μας βοηθάει χωρίς υπερβολές να την γνωρίσουμε σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο» - Art Magazino

«Ο Ανδρέας Ζαφείρης θα μεταφέρει ένα κείμενο δυνατό και ιδιαίτερο στο σανίδι, στημένο με τη δική του ματιά. Μια ματιά για μια γυναίκα που έχει τοποθετηθεί στην «Αγία Τριάδα των Εξαρχείων» (Σιδηρόπουλος, Άσιμος, Γώγου). Αυτή που χαρακτηρίστηκε ποιήτρια ισότιμη, σε αναγνωσιμότητα, των Ελύτη, Ρίτσου και Σεφέρη» - Πάρης Μακρίδης, keysmash.gr

«Αψεγάδιαστη η ροή της παράστασης με συνεχείς εναλλαγές στιγμών και γεγονότων, χωρίς να χάνεται η επαφή με τον χρόνο, τις καταστάσεις και τα πρόσωπα, με τον ρυθμό να κρίνεται ως ιδανικός για την αφομοίωση των όσων συμβαίνουν, χωρίς να δημιουργείται η αίσθηση της κόπωσης, του κορεσμού ή του "αγώνα δρόμου", που έχουμε παρατηρήσει σε ανάλογες προσπάθειες. Μοναδική εξαίρεση η σχέση μεταξύ μητέρας και κόρης, η εξέλιξη της οποίας είναι υπερβολικά σύντομη και γρήγορη, αναλογικά με τη σημασία και την έντασή της» - Νίκος Πράσσος, paspartou.gr

Ταυτότητα Παράστασης