Ταξιδέψαμε στην Οδύσσεια και… δεν θέλαμε να τελειώσει

Υπάρχουν κάποιες φορές που ένα κείμενο που γνωρίζεις καλά, ξαφνικά αποκτά άλλη μορφή. Σαν να ανοίγει μια πόρτα και να σε καλεί να περάσεις από την άλλη πλευρά. Κάπως έτσι νιώσαμε όταν βρεθήκαμε, πριν ακόμη ανοίξει τις πόρτες της στο κοινό, στην «Ομήρου Οδύσσεια» της Dreamland Experience, στο Village Shopping & More στον Ρέντη.

Πήγαμε να ταξιδέψουμε. Και, τελικά, ταξιδέψαμε πολύ περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά καταλαβαίνεις ότι εδώ η Οδύσσεια δεν αντιμετωπίζεται σαν ένα ακόμη κεφάλαιο της σχολικής ύλης. Δεν υπάρχει η απόσταση που συνήθως έχουμε από ένα αρχαίο κείμενο. Αντίθετα, αισθάνεσαι ότι το έπος έρχεται προς το μέρος σου και σε παίρνει μαζί του. Ο Οδυσσέας ξεκινά το ταξίδι της επιστροφής και εμείς γινόμαστε, με έναν τρόπο, συνοδοιπόροι του. Περνάμε από τόπους γνώριμους από το ομηρικό έπος, συναντάμε πρόσωπα που έχουμε διαβάσει ή ακούσει, στεκόμαστε μπροστά σε εικόνες και σκηνές που δημιουργούν την αίσθηση ενός κόσμου άλλοτε μυθικού και άλλοτε σχεδόν απροσδόκητα οικείου. Το βασικότερο όλων δεν αισθάνεσαι θεατής.

Η τεχνολογία, οι προβολές, οι ήχοι, το σκηνικό και τα θεατρικά στοιχεία λειτουργούν όλα μαζί, χωρίς να επισκιάζουν την ιστορία. Αντίθετα, την κάνουν πιο άμεση. Εκεί όπου το βιβλίο μάς ζητά να φανταστούμε, εδώ η φαντασία αποκτά εικόνα, ήχο και κίνηση.

Υπάρχουν στιγμές που απλώς παρατηρείς με το στόμα ανοιχτό. Άλλες που χαμογελάς. Και άλλες που πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται πόσο διαφορετικά μπορεί να προσλάβει ένα παιδί μια ιστορία όταν αντί να την ακούσει απλώς, τη ζήσει. Η «Οδύσσεια» της Dreamland Experience παίρνει μια ιστορία που έχει ηλικία χιλιάδων ετών και την κάνει να μοιάζει σημερινή. Οι δοκιμασίες του Οδυσσέα, η ανάγκη του να βρίσκει λύσεις, οι παγίδες, οι φόβοι, οι επιλογές και η διαρκής προσπάθειά του να φτάσει στον προορισμό του αποκτούν μια απροσδόκητα σύγχρονη διάσταση. Και κάπου εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι ίσως αυτή είναι η πραγματική δύναμη της Οδύσσειας. Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια έχουν περάσει. Ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από τον δικό του δρόμο σε ένα ταξίδι που μοιάζει ατελείωτο, σε εμπόδια που εμφανίζονται εκεί που δεν τα περιμένεις και, κυρίως, στην επιθυμία να φτάσεις τελικά στη δική σου «Ιθάκη».

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι και η παρουσία των ηθοποιών μέσα από τις ψηφιακές προβολές. Ο Μελέτης Ηλίας, η Βασιλική Τρουφάκου, ο Αργύρης Ξάφης, η Έβελυν Ασουάντ και ο Σταύρος Καραγιάννης δίνουν φωνή και πρόσωπο σε σημαντικές μορφές της ιστορίας, ενώ η μουσική του Διονύση Τσακνή λειτουργεί σαν ένας ακόμη αφηγητής, οδηγώντας συναισθηματικά τη διαδρομή.

Φεύγοντας είχαμε την αίσθηση ότι είχαμε μόλις ολοκληρώσει ένα μικρό ταξίδι. Μια εμπειρία στην οποία περπατάς, κοιτάς, ακούς, ανακαλύπτεις και αφήνεσαι για λίγο στον κόσμο που έχει δημιουργηθεί γύρω σου. Και όταν τελειώνει, επιστρέφεις στον πραγματικό κόσμο λίγο διαφορετικός. Ίσως επειδή για περίπου μία ώρα ξέχασες πού βρίσκεσαι. Ίσως επειδή θυμήθηκες μια ιστορία που είχες γνωρίσει χρόνια πριν με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ή ίσως επειδή, τελικά, όλοι έχουμε κάπου τη δική μας Ιθάκη.

Η δική μας Οδύσσεια ήταν μια πραγματική έκπληξη. Και αν κάτι θα κρατήσουμε, είναι πως η γνώση γίνεται πολύ πιο δυνατή όταν μπορείς να τη ζήσεις.