Βέρα Βασιλείου-Πέτσα: "Κάθε ποιητική μου συλλογή είναι μια διαρκής ανανέωση, προσπαθώντας να δημιουργήσω συνάφειες ανάμεσα στα μύχια της ψυχής μου με τον έξω κόσμο".

Στη νέα ποιητική της συλλογή «Μ’ ένα μπλουζ κι ένα μαχαίρι», η Βέρα Βασιλείου-Πέτσα συνομιλεί με τον έρωτα, την απώλεια, τη μνήμη και τη μοναξιά, αλλά και με την ιστορία και την κοινωνία. Με όχημα τον ποιητικό λόγο και οδηγό τη μουσικότητα, καταγράφει τις αγωνίες και τους προβληματισμούς της εποχής, αναζητώντας ταυτόχρονα όσα μπορούν να αντισταθούν στη λήθη. Μιλά για την ανάγκη της ποίησης να αφυπνίζει, να συγκινεί και να δημιουργεί έναν χώρο όπου το προσωπικό συναντά το συλλογικό.

Πώς γεννήθηκε μέσα σας η ανάγκη να γράψετε αυτή τη συλλογή και τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Μ’ ένα μπλουζ κι ένα μαχαίρι»;

Κάθε ποιητική μου συλλογή είναι μια διαρκής ανανέωση, προσπαθώντας να δημιουργήσω συνάφειες ανάμεσα στα μύχια της ψυχής μου με τον έξω κόσμο. Γεννήθηκε από μια αδήριτη ανάγκη να δώσω τη μάχη μου- καταγράφοντας με ποιητικό λόγο -με το αμφίσημο χρονικό του κόσμου, μέσα από συναισθήματα, σκέψεις και προβληματισμούς. Ο τίτλος είναι αλληγορικός και αποκαλύπτει την πάλη και την αρμονία των αντιθέτων της ψυχής και του νου.

Στα ποιήματά σας συναντάμε τον έρωτα, την απώλεια, τη μνήμη και τη μοναξιά. Ποιο από αυτά βρίσκεται πιο κοντά στον πυρήνα της συλλογής;

Όλα. Τόλμησα τη σύζευξή τους με άξονα τον άνθρωπο και όχημα τον λόγο. Συγκρότησα πρόσωπα, φιλοσοφικές ιδέες, μύθους και πραγματικότητα, για να κτίσω τον πυρήνα και να απλώσω όλο το εύρος του στον αναγνώστη.

Πόσο σημαντικός είναι ο ρυθμός και η μουσική όταν γράφετε ένα ποίημα;

Επειδή από όλες τις Τέχνες αγαπώ περισσότερο τη Μουσική, κι όπως γνωρίζετε έχουν μελοποιηθεί ποιήματα και στίχοι μου από καταξιωμένους συνθέτες, αναπόφευκτα τις ποιητικές μου δημιουργίες διέπουν ο ρυθμός και η μουσικότητα, κι ας είναι σε ελεύθερη απόδοση (χωρίς ρίμες, δηλαδή). Είναι μια φυσική ροπή -θα έλεγα- και σημαντική, γιατί θεωρώ ότι είναι η ειδοποιός διαφορά από τον πεζό λόγο.

Στη συλλογή το προσωπικό συναντά την ιστορία και την κοινωνία. Πόσο επηρεάζει η εποχή που ζούμε τον τρόπο με τον οποίο γράφετε;

Η συλλογή μου χωρίζεται σε δύο ενότητες. Η πρώτη, πράγματι, όπως επισημαίνετε κι εσείς, συναντά την ιστορία και την κοινωνία. Άλλοτε υπαινικτικά, κι άλλοτε διάφανα. Με προβληματίζει, με ηλεκτρίζει ο ζοφερός καιρός που ζούμε, μου γεννά μια δημιουργική και εναγώνια αναζήτηση για άρση των δεινών που κατακλύζουν την ανθρωπότητα (πόλεμοι, προσφυγιά, καπιταλισμός, βία και απανθρωπιά), η οποία μετουσιώνεται σε ιδεολογική ορμή, που μοιραία επηρεάζει και καρποφορεί στην ποίησή μου.

Οι αναμνήσεις και ο χρόνος επιστρέφουν συχνά στα ποιήματά σας. Τι κρατά τελικά ένας άνθρωπος από το παρελθόν του;

Οι αναμνήσεις και ο χρόνος στην ποίησή μου δεν λειτουργούν ως νοσταλγική επιστροφή, αλλά ως άξονας ενορατικής συνείδησης για χαμένους παραδείσους ή ως τροχοπέδη στη λήθη, για όσα αξίζουν. Προσωπικά, κρατώ από το παρελθόν ό,τι εξακολουθεί να δονεί την ψυχή μου και ό,τι με πάει παραπέρα, δεν αντέχω τη στασιμότητα και τα άσκοπα πισωγυρίσματα.

Υπάρχουν εικόνες στη συλλογή που είναι πολύ δυνατές και κάποιες φορές αιχμηρές. Ξεκινάτε ένα ποίημα από μια εικόνα, ένα συναίσθημα ή μια λέξη;

Ξεκινώ με όλα αυτά που αναφέρατε, ανάλογα με τις συνθήκες που τα δημιουργούν. Κυρίως, στην αιχμηρή τους μορφή. Δέκτες και πομποί τάσσονται εναλλάξ μπροστά μου, εκτοξεύουν τα ερεθίσματά τους στην ψυχή και το νου μου, και οδηγούν την πένα μου.

Ποια θέση έχει ο έρωτας στην ποίησή σας; Είναι περισσότερο καταφύγιο, μνήμη, απώλεια ή όλα αυτά μαζί;

Ο έρωτας στην ποίησή μου δεν ευτελίζεται με προσωπική θέαση, αλλά υψώνεται σε καθολικότερη στάση ζωής, ως πανανθρώπινη αξία, προάγει το φως και γίνεται εκρηκτικός πυρήνας. Οπότε, τα εμπεριέχει όλα αυτά που αναφέρατε.

Τι θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη όταν κλείσει το βιβλίο; Μια εικόνα, ένα συναίσθημα ή μια σκέψη;

Κυρίως, να προβληματίσει, να αφυπνίσει συνειδήσεις, σκέψεις και μνήμες, και να συγκινήσει, ασφαλώς.

Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση, τη συνομιλία μας και τις τόσο ενδιαφέρουσες 
ερωτήσεις σας!

Βλάρα Αλεξία