Γκέλυ Γρηγοροπούλου: "Κάθε καλλιτέχνης που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως καλλιτέχνης, παρακολουθεί και αγαπά όλες τις μορφές τέχνης, αλλά και τη φιλοσοφία, γιατί κι αυτή είναι ένας τρόπος να κατανοήσεις τον κόσμο και τον άνθρωπο".

Στον «Αντικομφορμιστή» η Γκέλυ Γρηγοροπούλου αφηγείται τη ζωή του Pierre Chattillion, ενός ανθρώπου που αναζητά την ελευθερία, την τέχνη και την απόλαυση, ενώ ταυτόχρονα οδηγείται σε μια αυτοκαταστροφική πορεία. Με φόντο το Παρίσι του ’70, η συγγραφέας μιλά για τις αντιθέσεις του ήρωα, τη δύναμη της τέχνης, τη φιλοσοφία και την ανάγκη του ανθρώπου να υπάρξει έξω από τα προκαθορισμένα όρια.

Ο Pierre Chattillion αφήνει πίσω του ένα γράμμα αυτοκτονίας και από εκεί ξεκινά η αφήγηση της ζωής του. Γιατί επιλέξατε να γνωρίσουμε πρώτα το τέλος και ύστερα να ανακαλύψουμε τη διαδρομή που οδήγησε σε αυτό;

Πιστεύω πως η ανάδρομη αφήγηση είναι μια διαστροφή της λογοτεχνίας. Στην προκειμένη περίπτωση, ενώ γνωρίζεις από την αρχή το μακάβριο τέλος του κεντρικού ήρωα, προσπαθείς νοητικά να αντισταθείς σε ένα ήδη προδιαγεγραμμένο πεπρωμένο, αναζητείς τι θα μπορούσε να είχε αλλάξει την πορεία του. Επίσης, προσωπικά όταν ξεκινώ ένα καινούργιο βιβλίο διαβάζω πάντοτε πρώτα την τελευταία παράγραφο. Είναι μία συνήθεια που με εξιτάρει.

Η αυτοκτονία παρουσιάζεται ως μια απόφαση της στιγμής, μέσα σε μια ζωή που χαρακτηρίζεται από έντονη αναζήτηση της απόλαυσης. Τι θέλατε να φωτίσετε μέσα από αυτή την αντίφαση;

Το βιβλίο είναι γεμάτο αντιφάσεις και αντιθέσεις. Η ζωή και η απόλαυση είναι τα δύο άκρα που ορίζουν αυτό το μυθιστόρημα. Το ένα όμως δεν αναιρεί το άλλο. Απεναντίας, όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, η ένωση των αντιθέτων δημιουργεί την πιο όμορφη αρμονία. Και υπάρχει μια διαδρομή ενδιάμεσα που τα εξηγεί όλα.

Ο ήρωάς σας μεγαλώνει μέσα σε ένα δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον και αργότερα βρίσκει καταφύγιο στην τέχνη, στο θέατρο, στην ποίηση και στη φιλοσοφία. Πώς λειτουργεί η τέχνη στη διαμόρφωση του Pierre;

Οτιδήποτε κάνουμε, βάζοντας λίγη τέχνη μέσα, ο κόσμος σίγουρα γίνεται καλύτερος. Ο Pierre είναι διαποτισμένος από την τέχνη, ένας βαθιά καλλιεργημένος άνθρωπος με συνείδηση αυθεντικού καλλιτέχνη. Και σε αυτό βοηθάει πολύ και η εποχή στην οποία ζει, η καταγωγή του (Ζιβερνύ) και το δωμάτιο που είχε δημιουργήσει η μητέρα του που ήταν γεμάτο βιβλία και ζωγραφιές. Έγινε λοιπόν ο τρόπος ύπαρξή του, μέσα σε έναν κόσμο τυποποιημένο.

Ο Μάης του ’68 και το Παρίσι της δεκαετίας του ’70 αποτελούν σημαντικό φόντο της ιστορίας. Πόσο επηρεάζει η εποχή τον τρόπο με τον οποίο ο Pierreαντιλαμβάνεται την ελευθερία και τη ζωή;

Τα 70s ήταν η εποχή όπου οι επιθυμίες και οι ανάγκες γίνονταν εύκολα κινήματα. Δεν ξέρω αν η εποχή ταίριαξε στον Pierre ή αν εκείνος απλά αφομοιώθηκε από εκείνη. Είχε πάντως, όλα εκείνα που χρειαζόταν για να βρίσκεται στο επίκεντρο, το ταλέντο του, την έμφυτη επαναστατικότητά του και προπαντός τη νεότητά του. Ήταν μια εποχή που μπορούσε να του προσφέρει ακριβώς εκείνο που αναζητούσε. Την ελευθερία να υπάρξει έξω από τα προκαθορισμένα όρια.

Στη ζωή του Pierre υπάρχουν τρεις καθοριστικές γυναίκες, ένας στενός φίλος και δύο παιδιά. Τι διαφορετικό φέρνει κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους στη διαδρομή του;

Είναι αυτονόητο ότι όλες αυτές οι διαπροσωπικές σχέσεις, ανάλογα με το πρόσημο που φέρει καθεμία, άλλοτε λειτουργούν υπέρ του ήρωα και άλλοτε εναντίον του.

Η σταδιακή διολίσθηση στα ναρκωτικά συνυπάρχει με την έντονη επιθυμία του ήρωα για ζωή και απόλαυση. Πώς δουλέψατε αυτή την πορεία ώστε ο Pierre να παραμένει ένας σύνθετος άνθρωπος και όχι μια εύκολη εξήγηση της κατάληξής του;

Ο Pierreείναι ένας οριακός χαρακτήρας αυτό φαίνεται και από την πρώτη κιόλας παράγραφο. Η έντονη επιθυμία του για ζωή και απόλαυση συνυπάρχει με μια αυτοκαταστροφική πλευρά. Η σχέση του με τα ναρκωτικά είναι ένα ακόμη κομμάτι της διαδρομής του, μαζί με την τέχνη, τον έρωτα, τη φιλοσοφία και την ανάγκη του για ελευθερία.

Το βιβλίο χαρακτηρίζεται «μυθιστόρημα-δοκίμιο» και κινείται ανάμεσα στην αφήγηση, τη φιλοσοφία και την τέχνη. Τι σας έδωσε αυτή η ελευθερία στη γραφή που ίσως δεν θα σας έδινε ένα καθαρά μυθιστορηματικό σχήμα;

Γράφω όπως διαβάζω. Τα βιβλία που επιλέγω ως προς τη δομή, τη πλοκή, το ρυθμό και τη σκέψη είναι συμπυκνωμένα, πυκνά με ουσιαστική δοκιμιακή αφήγηση. Η κάθε σελίδα περιέχει ακριβώς όσα χρειάζεται να ειπωθούν. Δεν αισθάνθηκα λοιπόν ότι έπρεπε να περιοριστώ σε ένα καθαρά μυθιστορηματικό σχήμα. Άφησα απλώς το βιβλίο να πάρει τη μορφή της σκέψης και του λόγου μου.

Βλάρα Αλεξία