Είδαμε και προτείνουμε: «Κόκκινο» του John Logan στο Θέατρο Μουσούρη

Είδαμε το «Κόκκινο» του John Logan στο Θέατρο Μουσούρη, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη, και πραγματικά απολαύσαμε μια πολύ δυνατή θεατρική συνάντηση.

Ο Γιώργος Κιμούλης στον ρόλο του Μαρκ Ρόθκο είναι εξαιρετικός, όπως άλλωστε τον έχουμε συνηθίσει. Ο Ρόθκο που βλέπουμε στη σκηνή είναι ένας άνθρωπος απόλυτα αφοσιωμένος στην τέχνη του, αλλά ταυτόχρονα γεμάτος αντιφάσεις. Πιστεύει βαθιά στη δύναμη της ζωγραφικής και στην επικοινωνία του έργου με τον θεατή, ενώ την ίδια στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν κόσμο που θέλει να μετατρέψει την τέχνη σε προϊόν.

Η μεγάλη παραγγελία για το εστιατόριο γίνεται για εκείνον κάτι πολύ περισσότερο από μια επαγγελματική δουλειά. Το χρήμα, η επιτυχία και η αναγνώριση συγκρούονται με όσα πιστεύει για την τέχνη. Και ο Κιμούλης αποδίδει εξαιρετικά αυτή την εσωτερική σύγκρουση. Ο θυμός, η ειρωνεία, η αυστηρότητα, η ανάγκη του να ελέγχει τα πάντα αλλά και οι στιγμές ευαισθησίας κάνουν τον Ρόθκο έναν πολύ σύνθετο χαρακτήρα.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στον Δημήτρη Γκοτσόπουλο. Στον ρόλο του Κένεθ έχει νεανική ενέργεια, αμεσότητα και ευαισθησία. Δεν μένει στη θέση του μαθητή που απλώς ακούει τον μεγάλο δάσκαλο. Αμφισβητεί, αντιδρά, διεκδικεί και σταδιακά βρίσκει τη δική του φωνή. Στέκεται με δύναμη απέναντι στον Κιμούλη και οι δυο τους δημιουργούν μια σχέση γεμάτη ένταση και αληθινές συγκρούσεις.

Οι διάλογοι έχουν πυκνότητα και δύναμη, με πολλές σκέψεις για την τέχνη, τον καλλιτέχνη και τον τρόπο με τον οποίο κοιτάμε ένα έργο. Υπάρχουν στιγμές που οι δύο ήρωες μιλούν για τη ζωγραφική και στην πραγματικότητα μιλούν για τη ζωή.

Ο Ρόθκο προσπαθεί να προστατεύσει την τέχνη του από την αγορά, αλλά ταυτόχρονα αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τις δικές του επιλογές. Ο Κένεθ προσπαθεί να μάθει από εκείνον, αλλά χρειάζεται να τον αμφισβητήσει για να προχωρήσει. Ο ένας φοβάται ότι χάνει τη θέση του και ο άλλος διεκδικεί τη δική του. 

Ο Γιώργος Κιμούλης και ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος λειτουργούν εξαιρετικά μαζί. Ο ένας δίνει χώρο στον άλλον και αυτή η ισορροπία κάνει τις μεταξύ τους σκηνές ακόμη πιο δυνατές. Ο Κιμούλης δεν κλείνει τον χώρο για τον εαυτό του, τον ανοίγει για τον Δημήτρη Γκοτσοπούλο, του δίνει χώρο να αναδυθεί, να σταθεί απέναντί του και να αποδείξει τη δική του δύναμη. Σαν μια σκηνική παράδοση σκυτάλης από την παλιότερη γενιά στο νέο αίμα κι αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο μέρος της ιστορίας που βλέπαμε. Συνέβαινε μπροστά στα μάτια μας.

Μια πολύ καλή παράσταση για την τέχνη, τη δημιουργία, τη σύγκρουση των γενεών και κυρίως για έναν μεγάλο καλλιτέχνη που προσπαθεί να παραμείνει πιστός σε αυτό που πιστεύει.