Είδαμε και προτείνουμε: "Καλύτερα να σου βγει το μάτι" στο Studio Μαυρομιχάλη

Ο άνθρωπος κάνει πάντα τη χειρότερη επιλογή;

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν το θεατρικό έργο «Καλύτερα να σου βγει το μάτι» απευθύνεται αποκλειστικά σε εφηβικό ή ενήλικο κοινό. Μπορώ όμως να πω με βεβαιότητα πως το θέμα του αγγίζει κάθε ηλικία και συνδέεται άρρηκτα με το σύνθημα που κατακλύζει τον τελευταίο καιρό τις ψηφιακές μας οθόνες: «Μίλα!». Το σύγχρονο ελληνικό έργο, σε κείμενο και σκηνοθεσία της Χριστίνας Μπαρίτα, φέρνει στο προσκήνιο ένα κρυμμένο μυστικό, ένα λάθος, «μια μαλακία» σύμφωνα με τα λόγια της ίδιας της πρωταγωνίστριας, που γίνεται η αφορμή να εγκλωβιστεί σε έναν εφιάλτη. Η νεαρή ηρωίδα κλείνεται στον εαυτό της, καταφεύγει στα ψυχοφάρμακα και έρχεται αντιμέτωπη με έναν αδίστακτο, επαναλαμβανόμενο εκβιασμό που παραλύει τη ζωή της.

Σε αυτή τη δίνη, η ανάγκη της να μιλήσει συγκρούεται με τον απόλυτο τρόμο. Ο φόβος και η ντροπή την κυριεύουν. Το φιλικό περιβάλλον απομακρύνεται, οι γονείς πρέπει να μείνουν στο σκοτάδι για να μην πληγωθούν, η αδελφή της γίνεται εχθρική και ο σύντροφός της —ένας άνθρωπος που θα έπρεπε να αποτελεί καταφύγιο— ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στην υποστήριξη και την προδοσία. «Ο άνθρωπος κάνει πάντα τη χειρότερη επιλογή…» Αυτό είναι το βασικό motto της παράστασης, που μας φέρνει αντιμέτωπους με το βασανιστικό ερώτημα: «Τι θα είχε γίνει αν…;» Αν, αντί για την απομόνωση, είχε επιλεγεί ο δρόμος της αποκάλυψης; Αν το μυστικό είχε μοιραστεί νωρίτερα; Το έργο μάς υπενθυμίζει με τον πιο καθηλωτικό τρόπο ότι η σιωπή δεν είναι ασπίδα, αλλά φυλακή. Όσο δύσκολο, όσο ταπεινωτικό κι αν φαντάζει, πρέπει να τολμούμε να μιλάμε για όσα μας βασανίζουν, πριν το σκοτάδι γίνει αγιάτρευτο.

Επί σκηνής, οι τρεις ηθοποιοί της παράστασης —η Κέλυ Βεκρή, η Νόνη Ζαννή και ο Αντώνης Καραστεργίου— είναι απλώς καθηλωτικοί. Με ερμηνείες απόλυτα αυθεντικές, παίζουν με μια σπάνια ένταση που μαγνητίζει το κοινό, παραμένοντας ταυτόχρονα βαθιά πειστικοί και αληθινοί σε κάθε τους συναισθηματική εναλλαγή. Με τη βοήθεια του έντονου φωτισμού και της ηλεκτρισμένης μουσικής, ο λόγος τους ρέει χειμαρρώδης. Η σκηνοθετική ματιά της Χριστίνας Μπαρίτα είναι εξαιρετικά λειτουργική και έξυπνη, επιστρατεύοντας αυτά τα τρία πρόσωπα για να ενσαρκώσουν υποδειγματικά όλους τους ρόλους.

Μια παράσταση που δεν προσφέρει απλώς θέαμα, αλλά αποτελεί μια κραυγή αφύπνισης. Σίγουρα θα σας προβληματίσει βαθιά.

Μαρία Κουμαριανού