Διαβάσαμε και προτείνουμε: Η μνήμη των οστών, το νέο βιβλίο του Ντάγκλας Σκέλτον από τις εκδόσεις GEMA

«Η μνήμη των οστών», το νέο βιβλίο του Ντάγκλας Σκέλτον από τις εκδόσεις GEMA, είναι το τρίτο θρίλερ με ηρωίδα τη Ρεμπέκα Κόνολι, μια δημοσιογράφο που σκαλίζει τις ιστορίες και προσπαθεί να εξιχνιάσει τις δολοφονίες πίσω από τις υποθέσεις. Αυτή τη φορά, ένα έγκλημα που διαδραματίστηκε το 1752 έρχεται αντιμέτωπο με το σήμερα και η Ρεμπέκα Κόνολι καλείται να ενώσει τα κομμάτια μιας ιστορίας που παραμένει ζωντανή μέσα στον χρόνο.

Ο Ντάγκλας Σκέλτον έχει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον υπόβαθρο ως συγγραφέας, καθώς έχει εργαστεί ως τραπεζικός υπάλληλος, , οδηγός ταξί (έστω και για δύο ημέρες), σερβιτόρος κρασιού (για δύο ώρες), δημοσιογράφος και ερευνητής. Έχει γράψει έντεκα βιβλία για αληθινά εγκλήματα και τη σκωτσέζικη ποινική ιστορία, πριν στραφεί στη μυθοπλασία. Παράλληλα, έχει ερευνήσει πραγματικές υποθέσεις εγκλημάτων για λογαριασμό δικηγόρων της Γλασκώβης. Ίσως ακριβώς γι’ αυτό οι ιστορίες του αποκτούν μια πιο προσωπική αίσθηση, σαν να μεταφέρει στη μυθοπλασία κάτι από την εμπειρία του και την επαφή του με πραγματικές υποθέσεις.

Ο τρόπος που περιγράφει την έρευνα είναι σαν να κρατάει ένα ημερολόγιο και να καταγράφει την υπόθεση βήμα-βήμα, δίνοντας την αίσθηση ότι τα ζεις παράλληλα, μαζί του και συμμετέχεις κι εσύ, ως αναγνώστης, στην εξιχνίαση. Τα στοιχεία δεν εμφανίζονται όλα μαζί, αλλά έρχονται σταδιακά, δημιουργώντας την ανάγκη να συνεχίσεις για να δεις πού θα οδηγήσει το επόμενο κομμάτι της ιστορίας.

Η Ρεμπέκα Κόνολι είναι, για ακόμη μία φορά, ο άνθρωπος που βρίσκεται στο κέντρο αυτής της αναζήτησης. Δεν αρκείται σε όσα της παρουσιάζονται, σκαλίζει, επιμένει και προσπαθεί να ενώσει τα στοιχεία που μοιάζουν αρχικά ασύνδετα. Και όσο προχωρά η έρευνα, τόσο περισσότερο η υπόθεση αποκτά προσωπικό βάρος και για την ίδια.

Ντάγκλας Σκέλτον και Ρεμπέκα Κόνολι είναι ένα δίδυμο που μας έχει δώσει ήδη αρκετές στιγμές δράσης και αγωνίας, αλλά και την αίσθηση ότι η κάθε νέα υπόθεση είναι κάτι περισσότερο από μια απλή αστυνομική ιστορία. Η προσωπική διάσταση της Ρεμπέκα γίνεται ένα ακόμη κομμάτι του συνόλου και κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό πέρα από το ίδιο το μυστήριο.

Αυτό που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στη Μνήμη των οστών είναι ο τρόπος με τον οποίο το παρελθόν συνδέεται με το παρόν. Η ιστορία του 1752 πέρα από ένα ιστορικό στοιχείο της αφήγησης, επιστρέφει στο σήμερα και γίνεται μέρος της σύγχρονης υπόθεσης. Έτσι, μια παλιά αδικία αποκτά ξανά σημασία και επηρεάζει ανθρώπους που ζουν πολλά χρόνια αργότερα.

Το σίγουρο είναι ότι η Μνήμη των οστών είναι σαν ένα παζλ, όπου κάθε κομμάτι έχει τη δική του σημασία και, μέχρι να βρεθεί το τελευταίο, η εικόνα παραμένει ανολοκλήρωτη. Αυτός ο τρόπος αφήγησης λειτουργεί καλά, γιατί σε κρατά σε εγρήγορση και σε κάνει να αναζητάς κι εσύ τις απαντήσεις μαζί με τη Ρεμπέκα.

Και ίσως εδώ βρίσκεται και η ουσία του τίτλου. Ένας ανθρώπινος σκελετός, από τον οποίο λείπει ένα κομμάτι, γίνεται η βάση της ιστορίας. Όσο αυτό το κομμάτι απουσιάζει, δεν μπορείς να έχεις ολόκληρη την εικόνα και, κατά κάποιον τρόπο, ούτε να φτάσεις στην πραγματική εξιχνίαση. Είναι ένα εύρημα που ταιριάζει πολύ με τον τρόπο που ο Σκέλτον χτίζει την ιστορία: σου δίνει στοιχεία, σε αφήνει να τα επεξεργαστείς και σε κάνει να περιμένεις μέχρι να βρεθεί το κομμάτι που θα συμπληρώσει την εικόνα.