Είδαμε και προτείνουμε: Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου στη σκηνή του θεάτρου Φιλίπ

 

Η σκηνική ανάγνωση του έργου Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου επιστρέφει στη σκηνή του θεάτρου Φιλίπ με νέα διανομή, μετά την πρώτη της παρουσίαση πριν 8 χρόνια. Η παράσταση διατηρεί τον βασικό σκηνοθετικό της πυρήνα και επαναπροτείνει τη δραματουργική της ιδέα, δίνοντας την ευκαιρία σε μια νέα ομάδα ερμηνευτών να κινηθεί μέσα στο ίδιο αισθητικό και σκηνικό πλαίσιο.

Η σκηνοθετική σύλληψη οργανώνει ολόκληρη τη δράση γύρω από τον χώρο της «Πινακοθήκης». Το δωμάτιο αυτό του σπιτιού της Σελιμένης μετατρέπεται στο κεντρικό σκηνικό πεδίο της παράστασης. Στη σκηνή δεσπόζουν εξαρχής έξι μεγάλα κάδρα, μέσα από τα οποία οι ήρωες εμφανίζονται σταδιακά, σαν ζωντανές μορφές που βγαίνουν από έναν πίνακα για να παρουσιάσουν τον εαυτό τους.

Η παρουσία των χαρακτήρων αναπτύσσεται σε τρία διαφορετικά επίπεδα. Στο εσωτερικό των κάδρων αναδύεται μια ονειρική διάσταση, όπου οι μορφές εκφράζονται κυρίως μέσα από τη σωματικότητα και τη μεγεθυμένη κίνηση, σαν να έχουν αποτυπωθεί σε στάσεις χαρακτηριστικές της ζωής τους. Έξω από τα κάδρα η δράση αποκτά πιο ρεαλιστικό χαρακτήρα και οι ήρωες κινούνται μέσα σε έναν λόγο και μια συμπεριφορά που πλησιάζουν περισσότερο την κοινωνική πραγματικότητα του έργου.

Στο κέντρο της σκηνής τοποθετείται ένα μικρόφωνο, το οποίο λειτουργεί ως τρίτος χώρος έκφρασης. Εκεί οι χαρακτήρες αποκαλύπτουν την πιο εσωτερική τους φωνή, πέρα από τις κοινωνικές συμβάσεις και τις δημόσιες συμπεριφορές. Με αυτόν τον τρόπο η παράσταση αναδεικνύει την έννοια της «βιτρίνας» ως βασικό μοτίβο, φωτίζοντας τη σύγκρουση ανάμεσα στην κοινωνική εικόνα και την προσωπική αλήθεια.

Η σκηνοθετική προσέγγιση δίνει έμφαση στη φιλοσοφική διάσταση του έργου, αναδεικνύοντας τον στοχασμό του πάνω στην κοινωνική υποκρισία και στη δύσκολη θέση ενός ανθρώπου που επιμένει στην απόλυτη ειλικρίνεια μέσα σε έναν κόσμο συμβάσεων. Σε αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει ουσιαστικά και η μετάφραση του Γιάγκου Ανδρεάδη, η οποία αποδίδει με καθαρότητα και ακρίβεια τον λόγο του έργου και διατηρεί τη ρητορική και στοχαστική του δύναμη.

Η παράσταση διαμορφώνει μια συνεκτική αισθητική πρόταση, όπου όλα τα σκηνικά στοιχεία εναρμονίζονται γύρω από την ιδέα του «κάδρου». Μέσα από αυτή τη σκηνική ανάγνωση, ο «Μισάνθρωπος» παρουσιάζεται ως ένα έργο που εξακολουθεί να θέτει ουσιαστικά ερωτήματα για την ειλικρίνεια, την κοινωνική εικόνα και τη θέση του ατόμου μέσα στην κοινωνία.