Είδαμε και προτείνουμε: «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» στη σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά

Η συνάντηση του Δήμου Αβδελιώδη με το εμβληματικό «Αμάρτημα της Μητρός μου» στη σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, αποτελεί μια από τις πιο ευτυχείς στιγμές του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Ο σκηνοθέτης, έχοντας ήδη διαγράψει μια σπουδαία τροχιά στον κόσμο του Παπαδιαμάντη, κατορθώνει εδώ να ξεκλειδώσει τη μουσικότητα και το βάθος του Γεωργίου Βιζυηνού με έναν τρόπο που αγγίζει τα όρια της θρησκευτικής κατάνυξης. 

Η παράσταση δεν αποτελεί μια απλή μεταφορά κειμένου επί σκηνής, αλλά μια ζωντανή μετουσίωση του λόγου σε πνευματική εμπειρία, επαναφέροντας με απαράμιλλη δεξιοτεχνία το πνεύμα του αρχαίου ελληνικού δράματος στο σήμερα.

Κεντρικός πυλώνας αυτής της μυσταγωγίας είναι η ερμηνεία του Θεμιστοκλή Καρποδίνη, ο οποίος σηκώνει το βάρος του αφηγηματικού λόγου με μια σπάνια, εσωτερική δύναμη. Ο Καρποδίνης μεταμορφώνει την καθαρεύουσα του Βιζυηνού σε έναν λόγο οικείο και παλλόμενο, αποδεικνύοντας πως η γλώσσα αυτή, όταν εκφέρεται με τέτοια ακρίβεια και συναίσθημα, παύει να είναι μουσειακή και γίνεται απόλυτα σύγχρονη. Δίπλα του, η Μαίρη Βιδάλη εμφανίζεται ως η μορφή της Μητέρας, χαρίζοντας στην παράσταση στιγμές υψηλής συγκίνησης. Παρά τη σύντομη παρουσία της, η Βιδάλη καταφέρνει να ενσαρκώσει όλο το τραγικό βάρος του αμαρτήματος και της μετανοίας, δημιουργώντας μια φιγούρα αρχετυπική που συμπυκνώνει τον πόνο και την ανάγκη για λύτρωση.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Αβδελιώδη διακρίνεται από μια σπάνια δωρικότητα, που επιτρέπει στην ευφυΐα του Βιζυηνού να λάμψει αυτούσια. Ο Βιζυηνός εδώ αναζητά το φως μέσα από τη βαθιά κατανόηση του τραύματος. Η παράσταση παρακολουθεί βήμα προς βήμα την πορεία του συγγραφέα από την οδύνη της απόρριψης στην τελική κάθαρση, μετατρέποντας τον λόγο σε εργαλείο αυτογνωσίας. Η σκηνή Ωμέγα μεταμορφώνεται σε έναν τόπο αποκάλυψης της Α-λήθειας, όπου ο Καρποδίνης και η Βιδάλη συνθέτουν έναν μαγικό καμβά ανθρώπινης επαφής, υπενθυμίζοντας πως η τέχνη παραμένει ο ασφαλέστερος δρόμος για τη συμφιλίωση με τον «Άλλον» και τον ίδιο μας τον εαυτό.