Είδαμε και προτείνουμε: «Το Σημειωματάριο» του Ζαν-Κλοντ Καριέρ στη θεατρική σκηνή Αντώνη Αντωνίου

 

Η κωμωδία «Το Σημειωματάριο» του Ζαν-Κλοντ Καριέρ δεν χρειάζεται περίπλοκα τεχνάσματα για να κερδίσει τον θεατή· της αρκεί μια απλή αλλά εξαιρετικά εύστοχη συνθήκη: η μετωπική σύγκρουση δύο κόσμων. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Ζαν Ζακ, ένας άνδρας που έχει μετατρέψει την καθημερινότητά του σε ένα οχυρό σχολαστικότητας, καταγράφοντας τις ερωτικές του εμπειρίες σχεδόν μηχανικά, σαν να πρόκειται για λογιστικά φύλλα. Όλα όμως ανατρέπονται όταν μια γυναίκα εισβάλλει απρόσμενα στον χώρο του, διαλύοντας την ψευδαίσθηση της αυτάρκειάς του και αναγκάζοντάς τον να αναμετρηθεί με την αληθινή ανάγκη για ανθρώπινη επαφή.

Στην παράσταση που σκηνοθετούν ο Αντώνης Αντωνίου και η Νατάσα Ασίκη, το κλειδί της επιτυχίας κρύβεται στον ρυθμό και στην εξαιρετική χημεία των δύο πρωταγωνιστών. Οι σκηνοθέτες επέλεξαν να διατηρήσουν τον ανάλαφρο χαρακτήρα της κωμωδίας, χωρίς όμως να θυσιάσουν τις τρυφερές και πιο εσωτερικές αποχρώσεις του έργου. Άφησαν τον απαραίτητο «αέρα» στους ηθοποιούς να εξερευνήσουν τις μεταπτώσεις των ρόλων τους, οδηγώντας μας με φυσικότητα από την αρχική αμηχανία και την ειρωνεία σε μια σταδιακή, ουσιαστική οικειότητα.

Ο Νίκος Νίκας, στον ρόλο του Ζαν Ζακ, αποδίδει με μεγάλη πειστικότητα την εσωτερική πάλη ενός ανθρώπου που, ενώ δείχνει απόλυτα σίγουρος για το lifestyle του, κλονίζεται συθέμελα μόλις οι βεβαιότητές του αμφισβητούνται. Η ερμηνεία του ισορροπεί με αξιοσημείωτη άνεση ανάμεσα στη νευρικότητα και την ευαισθησία, αποκαλύπτοντας σιγά-σιγά το ευάλωτο πρόσωπο πίσω από το προσωπείο. Δίπλα του, η Ελένη Κούστα ως Σουζάν γίνεται ο ιδανικός καταλύτης. Με μια παρουσία που εκπέμπει αυτοπεποίθηση και αφοπλιστική απλότητα, καταφέρνει να κρατήσει τη δραματουργική ισορροπία και να δώσει την απαραίτητη ώθηση στην ιστορία.

Το σκηνικό περιβάλλον, ξεκάθαρο, υπηρετεί τη δράση χωρίς να την επισκιάζει, ενώ οι φωτισμοί υπογραμμίζουν διακριτικά το πέρασμα του χρόνου, δημιουργώντας τις απαραίτητες ανάσες ανάμεσα στις σκηνές. Τελικά, το έργο του Καριέρ μας θυμίζει πως ο έρωτας δεν χρειάζεται πάντα δραματικές κορυφώσεις για να μας αγγίξει. Με χιούμορ και μια δόση λεπτής ειρωνείας, η παράσταση αναδεικνύει τη διαχρονική μας ανάγκη για σύνδεση, προσφέροντας μια εμπειρία βαθιά ανθρώπινη και απόλυτα απολαυστική.