Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Μονομαχίες" του Γιάννη Τσίγκρη

 

Η ποιητική συλλογή Μονομαχίες του Γιάννη Τσίγκρη συγκροτεί ένα τοπίο έντασης, όπου ο άνθρωπος στέκεται ακάλυπτος απέναντι στον εαυτό του, στον έρωτα, στον χρόνο, στην κοινωνία. Πίσω από κάθε στίχο αναδύεται μια υπαρξιακή σύγκρουση, όχι φλύαρη, ούτε επιτηδευμένη, αλλά ζυγισμένη σε έναν λόγο στοχαστικό, εσωτερικά ελεγμένο και βαθιά βιωματικό. Ο ποιητής δεν αναζητά βεβαιότητες· αντίθετα, βαδίζει μέσα από ρωγμές, όπου η αμφιβολία, η «μαύρη υποψία», γίνεται δύναμη αυτοπαρατήρησης και ποιητικής πυκνότητας.

Το ύφος του Τσίγκρη διακρίνεται από ευγένεια έκφρασης και αίσθηση μέτρου, με μετρικά πειθαρχημένο στίχο και λυρικό τόνο που θυμίζει κλασική ευαισθησία χωρίς να στερείται νεωτερικότητας. Οι λέξεις του κουβαλούν βάρος, αλλά και ρίγος· κινούμενες συχνά στο όριο ανάμεσα στο φως και τη σκιά, στις οριακές στιγμές του ανθρώπινου ψυχισμού, εκεί όπου γεννιούνται τα μεγάλα ποιήματα.

Ο έρωτας, η ελευθερία, η ήττα και η προσδοκία επιστρέφουν ξανά και ξανά σαν θέματα που δεν εξαντλούνται αλλά επαναδιαπραγματεύονται. Δεν πρόκειται για ρομαντική υπεκφυγή, αλλά για συνειδητή βουτιά σε αυτό που μας ορίζει χωρίς να μας προσδιορίζει απόλυτα. Κάθε «μονομαχία» του βιβλίου είναι ένας εσωτερικός διάλογος με τον φόβο, την επιθυμία, την ανάμνηση, το όνειρο.

Ίσως η μόνη αδυναμία της συλλογής να εντοπίζεται στη θεματολογική της πυκνότητα και την ένταση του στοχασμού, που σε κάποια σημεία καθιστά την πρόσβαση λιγότερο άμεση για τον μέσο αναγνώστη. Η γλώσσα, βαθιά λυρική και φορτισμένη, απαιτεί επανάληψη και προσοχή, γεγονός που μπορεί να αποθαρρύνει όσους αναζητούν μια πιο ρέουσα και καθημερινή εκφορά. Όμως, αυτή η απαίτηση είναι ταυτόχρονα και αρετή, καθώς ανταμείβει όσους επιμένουν, με ουσιαστικά ποιητικά ανταλλάγματα.

Ο Γιάννης Τσίγκρης, με την ποιητική του συλλογή, επιδεικνύει συνέπεια ύφους και βάθους, με μια φωνή που αξίζει να ακουστεί· γιατί μιλά όχι από ύψος, αλλά από το ευάλωτο ύψος της ανθρώπινης ψυχής που δεν παραιτείται από την αναζήτηση της αλήθειας κι ας την πληρώνει με «χορδές που σπάνε» και με σιωπές.

Oμάδα Open Mind, 26/8/2025