Διαβάσαμε και προτείνουμε: Περιπέτεια στον Ειρηνικό Ωκεανό του Γιάννη Μαρίνου

Ο τίτλος του βιβλίου Περιπέτεια στον Ειρηνικό Ωκεανό μοιάζει με πρόσκληση σε ταξίδι και όντως είναι. Όχι όμως μόνο θαλασσινό. Το βιβλίο του δημοσιογράφου Γιάννη Μαρίνου, με υπότιτλο Ημερολόγιο καταστρώματος για ρομαντικούς αναγνώστες και ερασιτέχνες ψαράδες, είναι ένα σπάνιο υβρίδιο: ταξιδιωτικό χρονικό, κοινωνικό δοκίμιο, ηθογραφική παρατήρηση και εσωτερικό ημερολόγιο σε συνθήκες περιορισμένου χώρου, αλλά ανεξάντλητου βάθους.

Επωφελούμενος από μια ευγενική πρόσκληση φίλου εφοπλιστή, ο συγγραφέας επιβιβάζεται στο αλιευτικό Ποσειδωνία, για είκοσι μέρες στον Ειρηνικό Ωκεανό, το όνομα της θάλασσας είναι σχεδόν ειρωνικό, αν σκεφτεί κανείς τις υπόγειες αναταράξεις που ξεδιπλώνονται στις σελίδες του. Το πλοίο γίνεται μικρογραφία της κοινωνίας, σκηνή θεάτρου και εξομολογητήριο.

Η βασική γοητεία του βιβλίου δεν προέρχεται από εντυπωσιακές περιγραφές ή φιλολογική πρόζα. Αντίθετα, ο συγγραφέας γράφει με στοχαστική ακρίβεια και καθαρότητα, χωρίς ρητορικά στολίδια. Κάθε καταγραφή, κάθε παρατήρηση για το πλήρωμα ή τα συμβάντα εν πλω, μοιάζει να έχει φιλτραριστεί από χρόνια δημοσιογραφικής πειθαρχίας αλλά και από μια σχεδόν φιλοσοφική ηρεμία, σαν αυτή που χαρίζει η ανοιχτή θάλασσα σε όσους ξέρουν να την ακούν.

Από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια,«Με υδροπλάνο για το πλοίο», «Ένα σκυλόψαρο συγκλονίζει», καταλαβαίνει κανείς πως ο συγγραφέας δεν ενδιαφέρεται μόνο για την εξωτερική περιπέτεια, αλλά και για τη λεπτομέρεια, την ανθρώπινη αντίδραση, την υπαρξιακή υποσημείωση πίσω από κάθε απλό γεγονός. Οι σελίδες μεταμορφώνονται σε καθρέφτη, όπου κάθε αναγνώστης αναγνωρίζει κάτι οικείο, κάτι δικό του.

Ξεχωρίζει η ψυχολογική ευκρίνεια με την οποία αποτυπώνονται τα πρόσωπα: ο Φάνης Διαμαντής, οργανωτής του ταξιδιού και άτυπος "καπετάνιος" της εμπειρίας, ο μικρός Πέτρος Σουππουρής, διακριτικά συγκινητικός στην παιδική του προσήλωση, αλλά και οι διάφοροι ναυτικοί, καθένας με το τραύμα, το όνειρο και την προσωπική του αφήγηση. Η αναφορά στον Αγιορείτη μοναχό, που εξομολογείται, δίνει στο βιβλίο μια αναπάντεχη μεταφυσική διάσταση: η θάλασσα γίνεται κι εδώ όχι απλώς φυσικός χώρος, αλλά πνευματικό τοπίο.

Στο περιεχόμενο συνυπάρχουν η καθημερινότητα του πλοίου και οι απόπειρες του συγγραφέα να κατανοήσει τον εαυτό του και τους άλλους. Η αναφορά σε ένα «ψάρεμα μπακαλιάρων» μπορεί να μοιάζει απλή, όμως μετατρέπεται σε αφορμή για σκέψη πάνω στη σιωπή, στην επιμονή, στην τύχη και την προσμονή. Στον αντίποδα, το κεφάλαιο «Όταν ένα κράτος είναι σοβαρό» ή η αναφορά σε έναν «κουτό λαό» αγγίζει το πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο, χωρίς να γίνεται καταγγελτικό.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί το παράρτημα Η ιστορία του Πέτρου,  που θα μπορούσε να σταθεί σχεδόν αυτόνομα ως αφήγημα: ένα χρονικό για την ευεργεσία, τη φιλανθρωπία, αλλά και τη δύναμη της ανθρώπινης συγκίνησης όταν δεν φοβάται να φανερωθεί.

Αν το βιβλίο έχει μια ιδιαιτερότητα, αυτή είναι η σπάνια ισορροπία του: απλό αλλά καθόλου απλοϊκό, ρεαλιστικό αλλά και ονειρικό, ελαφρύ χωρίς να είναι ρηχό. Το Περιπέτεια στον Ειρηνικό Ωκεανό απευθύνεται σε όσους αγαπούν τη θάλασσα, τα ψάρια, τα ταξίδια, αλλά κυρίως σε εκείνους που αγαπούν τους ανθρώπους. Και που ξέρουν ότι μερικές από τις βαθύτερες περιπέτειες λαμβάνουν χώρα όχι σε ανεμοδαρμένα ύψη, αλλά στην ήρεμη επιφάνεια του νερού, εκεί όπου κοιτάζοντας κάτω, μπορείς να δεις τον εαυτό σου.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα βιβλίο «μικρό» στην έκταση αλλά πλούσιο σε περιεχόμενο και ψυχικό βάθος. Ένα ημερολόγιο για ρομαντικούς αναγνώστες, όπως δηλώνει ο υπότιτλος, αλλά και για όσους αναζητούν την αλήθεια όχι στα συνθήματα, αλλά στις ανθρώπινες λεπτομέρειες.

Tης Αλεξίας Βλάρα, 30/8/2025