Ο Ασφόδελος είναι ένα μεσογειακό φυτό αυτοφυές στην Ελλάδα. Τα πρώτα μπουμπούκια του φυτού έχουν ήδη ανοίξει στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος και μπορεί κανείς να θαυμάσει τις ποικιλίες microcarpus και fistulosus στον Μεσογειακό Κήπο και στα Φυτεμένα Δώματα.
Τα άνθη του Ασφόδελου είναι μικρά, λευκά, με αστεροειδές σχήμα και τα απλά, λεία φύλλα του, προσδίδουν γεωμετρικές γραμμές και μία αρχιτεκτονική πινελιά στον κήπο. Είναι εξαιρετικά ανθεκτικός στην ξηρασία και ευδοκιμεί ακόμα και σε άγονα, βραχώδη εδάφη ενώ, ως βολβός, αναπτύσσεται σε καλά στραγγιζόμενα και ηλιόλουστα σημεία.
Στην ελληνική μυθολογία, ο Ασφόδελος συνδεόταν με τον θάνατο και τον Κάτω Κόσμο. Οι Ασφόδελοι θεωρούνταν η μορφή τροφής που προτιμούσαν οι νεκροί, και πολλά ποιήματα αναφέρονται σε αυτό το έθιμο. Ο Όμηρος, αναφέρει τον Ασφοδελό λειμώνα (λιβάδι από Ασφόδελους) ως την περιοχή του Κάτω Κόσμου όπου κατοικούν οι ψυχές των κοινών ανθρώπων μετά τον θάνατο. Ενώ σε όλη τη δυτική λογοτεχνία, ιδίως του Ρομαντισμού, η φράση χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα ευχάριστο, ακόμη και επιθυμητό μέρος, σαν τον παράδεισο ή τα Ηλύσια Πεδία, αυτή δεν είναι η εικόνα που αποτυπώνεται στα βιβλία της Οδύσσειας. Ο Ασφοδελός λειμώνας περιγράφει ένα ανήλιαγο, ζοφερό και άγονο μέρος στον Άδη όπου τα πνεύματα των νεκρών περιφέρονται άσκοπα σαν σκιές ή όνειρα.
Ωστόσο, παρά την κάπως σκοτεινή φήμη του, ο Ασφόδελος περιέχει πολύτιμη γύρη και νέκταρ, πόροι δυσεύρετοι μέσα στον χειμώνα, αλλά απαραίτητοι για την επανεκκίνηση της δραστηριότητας των μελισσών και των άλλων επικονιαστών. Το μέλι Ασφόδελου ξεχωρίζει για το ανοιχτό του χρώμα και για τη γλυκιά και ντελικάτη γεύση του, με ελαφρές λουλουδένιες και φυτικές νότες. Επιπλέον, από τους βολβούς του Ασφόδελου παράγεται ένα είδος αλεύρου χαμηλής διατροφικής αξίας, που ωστόσο έχει αξιοποιηθεί μαζί με το αλεύρι των χαρουπιών σε περιόδους λιμών και πολέμων ως πηγή τροφής για ζώα αλλά και ανθρώπους.
Τα οφέλη του φυτού είναι πολλαπλά- όπως και οι αναφορές του σε μεταγενέστερες ελληνικές ιστορικές, φιλοσοφικές και ιατρικές πραγματείες που περιγράφουν τις διάφορες πρακτικές χρήσεις του φυτού. Το ποίημα «Ασφόδελος, εκείνο το πρασινωπό λουλούδι» του William Carlos Williams (1883 –1963) που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1955, αντλεί έμπνευση από το άνθος και τους συμβολισμούς του. Ένα απόσπασμα αναφέρει χαρακτηριστικά για τον Ασφόδελο: «Έτσι, χάρηκα όταν πρωτόμαθα ότι υπήρχαν λουλούδια ακόμα και στην κόλαση.»
Ενώ ο ποιητής Λορέντζος Μαβίλης δημοσιεύει το 1899 το σονέτο του «Λήθη»:
Κι αν πιουν (οι ψυχές) θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.
| 
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου