Peny Delta: "Οι έντονες εικόνες που διατρέχουν τα ποιήματά μου συνδέονται άμεσα με την ενασχόλησή μου με την καλλιτεχνική φωτογραφία".

Η ποιητική συλλογή Εκ της σαρκός της Peny Delta είναι ένα ταξίδι στη μνήμη, την απώλεια, τον έρωτα και τη βαθύτερη αλήθεια του ανθρώπινου σώματος. Με λόγο λιτό αλλά πυκνό σε εικόνες και συμβολισμούς, η ποιήτρια αναζητά όσα μένουν ζωντανά πέρα από τον χρόνο και την απουσία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας μιλά για την έμπνευση, τη γραφή και τον κόσμο της ποίησής της.

Peny Delta

Ο τίτλος της συλλογής «Εκ της σαρκός» παραπέμπει σε μια βαθιά σωματική και υπαρξιακή εμπειρία. Τι σηματοδοτεί για εσάς αυτή η επιλογή και πώς συνδέεται με τον πυρήνα του βιβλίου;

Ο τίτλος Εκ της σαρκός συμπυκνώνει την κεντρική αγωνία και ταυτόχρονα την αφετηρία του βιβλίου. Η "σάρκα" δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως το φυσικό σώμα, αλλά ως ο τόπος όπου εγγράφονται η μνήμη, η επιθυμία, η απώλεια, ο φόβος και η φθορά. Όλα όσα βιώνουμε περνούν μέσα από το σώμα και αφήνουν πάνω του τα ίχνη τους.

Ο τίτλος λειτουργεί ως κλειδί ανάγνωσης ολόκληρης της συλλογής, καθώς παραπέμπει στην πηγή από την οποία αναδύονται οι φωνές, οι εικόνες και τα ερωτήματα που τη διατρέχουν.

Πώς γεννιούνται οι έντονες εικόνες που διατρέχουν τα ποιήματά σας;

Οι έντονες εικόνες που διατρέχουν τα ποιήματά μου συνδέονται άμεσα με την ενασχόλησή μου με την καλλιτεχνική φωτογραφία. Έχω μάθει να παρατηρώ τις λεπτομέρειες, το φως, τις σκιές και τις μικρές αφηγήσεις που κρύβονται μέσα σε μια εικόνα. Συχνά ένα ποίημα γεννιέται με τον ίδιο τρόπο που γεννιέται μια φωτογραφία: από μια στιγμή που με συγκινεί και ζητά να αποτυπωθεί.

Ταυτόχρονα, μεγάλη πηγή έμπνευσης αποτελεί ο τόπος από τον οποίο κατάγομαι και ζω, το Κιάτο. Η επαρχία, η θάλασσα, οι εναλλαγές των εποχών, οι άνθρωποι και οι μνήμες που κουβαλά ο τόπος διαμορφώνουν τη ματιά μου και τροφοδοτούν τη γραφή μου. Θα έλεγα πως τόσο η φωτογραφία όσο και το Κιάτο αποτελούν για μένα δύο σταθερά σημεία αναφοράς, δύο πηγές από τις οποίες αντλώ εικόνες, συναισθήματα και ιστορίες για την ποίησή μου.

Η απώλεια, η μνήμη και η απουσία αποτελούν διακριτές παρουσίες στη συλλογή. Τι σας ελκύει σε αυτά τα θέματα ως δημιουργό;

Η απώλεια, η μνήμη και η απουσία είναι θεματικές που με συνοδεύουν, γιατί βρίσκονται στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η απώλεια, όσο επώδυνη κι αν είναι, μας φέρνει αντιμέτωπους με την αξία των ανθρώπων, των στιγμών και των πραγμάτων που σημάδεψαν τη ζωή μας.

Η απουσία αποκαλύπτει το πραγματικό τους βάρος, μετατρέποντάς τα σε κομμάτι της εσωτερικής μας ιστορίας.

Η μνήμη λειτουργεί για μένα σαν ένας άτυπος τόπος επιστροφής. Εκεί εξακολουθούν να κατοικούν πρόσωπα, βλέμματα, φωνές και στιγμές που ο χρόνος έχει απομακρύνει, αλλά δεν έχει καταφέρει να σβήσει.

Με ενδιαφέρει η λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε ό,τι χάνεται και σε ό,τι παραμένει.

Στα ποιήματά σας συναντώνται συχνά στοιχεία της φύσης, του ουρανού, της νύχτας και του φωτός. Τι ρόλο παίζουν αυτά τα σύμβολα στη δική σας ποιητική γλώσσα;

Τα στοιχεία αυτά λειτουργούν συμβολικά. Αποτυπώνουν εικόνες και συναισθήματα κρατώντας μια βαθύτερη επαφή με τη γνώση που μεταδίδεται σιωπηλά από γενιά σε γενιά, μέσα από τις εμπειρίες, τις αντοχές, τις απώλειες και τις μικρές καθημερινές πράξεις των γυναικών. Είναι μια σοφία που δεν στηρίζεται απαραίτητα στα λόγια, αλλά στη διαίσθηση, τη μνήμη, τη φροντίδα και τη βαθιά κατανόηση της ζωής.

Συχνά οι γυναικείες μορφές στα ποιήματά μου λειτουργούν ως φορείς αυτής της γνώσης, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και το προσωπικό βίωμα με το συλλογικό. Μέσα από αυτές αναζητώ τις ρίζες μου, αλλά και μια βαθύτερη κατανόηση του κόσμου και του εαυτού.

Η ενασχόλησή σας με την καλλιτεχνική φωτογραφία επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο χτίζετε τις ποιητικές σας εικόνες;

Θα επαναλάβω αυτό που έγραψα κ πιο πάνω : οι έντονες εικόνες που διατρέχουν τα ποιήματά μου συνδέονται άμεσα με την ενασχόλησή μου με την καλλιτεχνική φωτογραφία.

Έχω μάθει να παρατηρώ τις λεπτομέρειες, το φως, τις σκιές και τις μικρές αφηγήσεις που κρύβονται μέσα σε μια εικόνα. Συχνά ένα ποίημα γεννιέται με τον ίδιο τρόπο που γεννιέται μια φωτογραφία: από μια στιγμή που με συγκινεί και ζητά να αποτυπωθεί.

Η συλλογή συνδυάζει σύγχρονες αναφορές με στοιχεία μύθου, λογοτεχνικής παράδοσης και αρχαιοελληνικής γραμματείας. Πώς συνομιλούν αυτά τα διαφορετικά επίπεδα μέσα στη γραφή σας;

Αυτός ο συνδυασμός διαφορετικών επιπέδων — το σύγχρονο με το μυθικό, το προσωπικό με το συλλογικό, το βιωμένο με το αρχαίο — είναι, στην ουσία, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον κόσμο και άρα και τον εαυτό μου. Αυτή η “συνομιλία” δεν είναι κάτι κατασκευασμένο, αλλά κάτι φυσικό μέσα στη γραφή μου.

Δεν αντιμετωπίζω τους μύθους και τα αρχαία κείμενα ως κάτι μακρινό ή μουσειακό· αντίθετα, θεωρώ ότι εξακολουθούν να φωτίζουν διαχρονικά ανθρώπινα ερωτήματα γύρω από τον έρωτα, την απώλεια, τη μοίρα, τη μνήμη και την αναζήτηση της ταυτότητας.

Ποια θέση κατέχει ο έρωτας στην ποιητική σας κοσμοθεωρία και πώς μεταμορφώνεται μέσα από την εμπειρία της απώλειας;

Ο έρωτας κατέχει κεντρική θέση στην ποιητική μου κοσμοθεωρία, όχι μόνο ως συναίσθημα, αλλά ως μια βαθιά δύναμη αποκάλυψης και μεταμόρφωσης. Είναι καταλυτικός στο ταξίδι της αναζήτησης του εαυτού μας. Η απώλεια μετασχηματίζει τον έρωτα, ο οποίος μέσω της μνήμης και της γλώσσας-γραφής, ουσιαστικά δε χάνεται ποτέ.

Τι θα θέλατε να αισθανθεί ή να ανακαλύψει ο αναγνώστης διαβάζοντας την «Εκ της σαρκός»;

Θα ήθελα να μείνει η αίσθηση ότι το σώμα —η “σάρκα”— δεν είναι μόνο όριο, αλλά και τόπος εμπειρίας, μνήμης και αλήθειας. Η αρχή και το τέλος μας, το μέσον για το σύντομο ταξίδι μας στη γη.

Και ότι η ποίηση μπορεί, έστω και στιγμιαία, να μας επιτρέψει να δούμε τον κόσμο αλλιώς: πιο ευάλωτο, αλλά και πιο βαθύ και ουσιαστικό.

Βλάρα Αλεξία