Τειρεσίας Λυγερός: "Σκοπός δεν είναι να εμφανίσω ένα έγκλημα ή μια σειρά από εγκλήματα, πίσω από αυτό προβάλλονται οι ανθρώπινες σχέσεις και ο διαρρηγμένος κοινωνικός ιστός".

Με αφορμή το νέο του αστυνομικό μυθιστόρημα Το ξεκαθάρισμα, ο Τειρεσίας Λυγερός αξιοποιεί μια σειρά δολοφονιών για να εξερευνήσει σκοτεινές όψεις της σύγχρονης κοινωνίας. Πίσω από την αστυνομική πλοκή αναδεικνύονται ζητήματα εξουσίας, ματαιοδοξίας, κοινωνικών ανισοτήτων και διαβρωμένων ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα από έναν ατελή και βαθιά ανθρώπινο πρωταγωνιστή, ο συγγραφέας φωτίζει τις συνέπειες της πίεσης, των στερεοτύπων και της διανοητικής βίας, θέτοντας στο επίκεντρο την εκδίκηση ως δύναμη που διαμορφώνει πράξεις και πεπρωμένα. Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά για τα βαθύτερα νοήματα του βιβλίου και για όσα επιδιώκει να «ξεκαθαρίσει» μέσα από την αφήγησή του.

Ποια αληθινή αφετηρία ή ανησυχία κρύβεται πίσω από το βιβλίο Το ξεκαθάρισμα;

Δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε κάποια αληθινή αφετηρία πίσω από το συγκεκριμένο βιβλίο. Στόχος ήταν με αφορμή μια σειρά από δολοφονίες και με πρόφαση μια ιστορία «εγκλήματος» να βγουν στην επιφάνεια κάποια κοινωνικά ζητήματα. Ζητήματα όπως η άσκηση εξουσίας, η ματαιοδοξία, η αλαζονεία όσων έχουν το πάνω χέρι και γενικά να «φωτιστούν» σκιερές γωνιές της κοινωνίας μας.

 Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να φωτίσετε: το έγκλημα ή το περιβάλλον του (πανεπιστήμιο, σχέσεις, εξουσία);

Τόσο στο «Ξεκαθάρισμα» όσο και στα προηγούμενα βιβλία μου σκοπός δεν είναι να εμφανίσω ένα έγκλημα ή μια σειρά από εγκλήματα. Αυτό γίνεται στο πρώτο επίπεδο. Πίσω από αυτό προβάλλονται οι ανθρώπινες σχέσεις και ο διαρρηγμένος κοινωνικός ιστός.

 Οι φόνοι συνδέονται με την ακαδημαϊκή αποτυχία. Τι λέει αυτό για την πίεση και τον ανταγωνισμό στον χώρο;

Δεν νομίζω ότι η πίεση και ο ανταγωνισμός εμφανίζονται μόνο στον πανεπιστημιακό χώρο. Όλη μας η ζωή είναι γεμάτη πίεση και ανταγωνισμό. Από τα πρώτα μαθητικά μας χρόνια μέχρι και τα εργασιακά. Ο άνθρωπος μαστίζεται από όλη αυτή την κατάσταση σε σημείο που στο τέλος να ξεχνά την ίδια του την ύπαρξη.

Ο Σεβαστιανός φαίνεται να κουβαλά προσωπικά «φορτία». Πώς αυτά επηρεάζουν την κρίση του ως αστυνομικού;

Σε μεγάλο θα έλεγα βαθμό. Τα στερεότυπά του δεν του επιτρέπουν να βρει το νήμα της υπόθεσης. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρόκειται για έναν αντιήρωα που δεν θυμίζει ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Δεν είναι ο άψογος, διανοητικά ισχυρός και γοητευτικός ήρωας αφού είναι και ο ίδιος έρμαιο των «φαντασμάτων» του.

Στην υπόθεση υπάρχει ένα είδος «διανοητικής βίας». Το θεωρείτε εξίσου επικίνδυνο με τη φυσική;

Θεωρώ ότι η διανοητική βία είναι ακόμα πιο επικίνδυνη από τη φυσική αφού το θύμα «δολοφονείται» συνεχώς και καθημερινά και όχι μια κι έξω.

Αν το βιβλίο είναι ένα «ξεκαθάρισμα», τελικά τι ξεκαθαρίζει περισσότερο: την υπόθεση ή τους ανθρώπους;

Πρόκειται για ένα βιβλίο όπου κυριαρχεί η εκδίκηση… Πίσω από τις πράξεις δεν υπάρχουν μόνο κίνητρα αλλά και βαθύτερα αίτια εκδίκησης…

 Βλάρα Αλεξία