Ομάδα Αφήγησης "Χείλια λένε Παραμύθια με ζωντανή μουσική"


Χριστουγεννιάτικα Παραμύθια
ΝΙΦΑΔΕΣ ΑΠΟ ΟΝΕΙΡΑ,
ΚΛΩΣΤΕΣ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΕΣ

Σάββατο 16, 23 και 30 Δεκεμβρίου 2017
στις 18:30


Λένε πως όταν χορεύεις, ταξιδεύεις σε κόσμους μαγικούς. Κι ίσως τούτο να ήταν αληθινό για εκείνες τις βασιλοπούλες που κάποια Χριστούγεννα αποφάσισαν να ζήσουν λίγο διαφορετικά. Γοβάκια που λιώναν, πρίγκιπες από μακριά καλούν την αλήθεια για να βρουν. Μα οι ιστορίες που τούτοι ακούν, αφορμή θα σταθούν γλυκά να αποκοιμηθούν.
Οι βασιλοπούλες που λιώναν τα γοβάκια τους μας ταξιδεύουν στον κόσμο των παραμυθιών: εκεί που η κυρά Χουχουλιά τινάζει τα παπλώματα της, στο σπίτι μιας καλής νοικοκυράς που αναζητά τους τρεις μάγους, σε ένα νησί και σε ένα χωριό όπου δύο μικρά αγόρια παίζουν μουσική για να ξορκίσουν το κακό, στο δρόμο που περπατά ένα ζυμωτό παιδάκι με χρυσή καρδιά.
Ιστορίες γεμάτες μουσικές χριστουγεννιάτικες, τοπία γιορτινά και χιονισμένα, αφηγούνται οι παραμυθούδες Πέγκυ  Καραγιάννη, Βιργινία Κοκκίνου, Καλλιόπη Λιαδή. Ήχους αλλοτινούς, τραγούδια μελωδικά και μαγικά παίζει με την κιθάρα και τη φλογέρα του ο αρχιμουσικός του παλατιού, Γιάννης  Ανθόπουλος.
Καλλιτεχνική επιμέλεια, σχεδιασμός, αφήγηση: Ομάδα Αφήγησης Χείλια λένε Παραμύθια (Πέγκυ Καραγιάννη, Βιργινία Κοκκίνου, Καλλιόπη Λιαδή)
Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Ανθόπουλος

Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Ανθόπουλος Ειρήνη Νικολακοπούλου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Χατζηαποστόλου: "Μια ολόκληρη εποχή που εμπεριέχει όλες τις εποχές, ξεδιπλώνεται μέσα στη σκέψη του Μάνου Ελευθερίου, με τον ποιητή να παραμένει πάντα πιστός σε ό,τι θεωρεί ιερό".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Είδαμε και προτείνουμε: «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»: Μια λαϊκή τελετουργία μνήμης στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Καλλιέρη Ευδοξία: "Τα παιδιά τείνουν να αποδέχονται τη διαφορετικότητα και αξιολογούν το γεγονός αυτό ανάλογα με την καθοδήγηση των γονιών τους".

Ανθή Γουρουντή: "Η εποχή των αντιφάσεων, ο τόπος και χρόνος που ζούμε, κάνει το συγκεκριμένο έργο εξαιρετικά επίκαιρο, παρουσιάζοντας την ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική ανάταση και την τάση του για εξέλιξη ακόμα και μέσα από τον θάνατο".