«Η Αλχημίστρια καπνίζει μόνο φύλλα δάφνης»


Δέσποινα Κραουνάκη
«Η Αλχημίστρια καπνίζει μόνο φύλλα δάφνης»

Είκοσι ολόκληρα χρόνια στον αέρα των ερτζιανών.
Η Δέσποινα Κραουνάκη επιστρέφει μετά από αρκετό καιρό
στον ραδιοφωνικό αέρα,
και αυτή τη φορά στο διαδικτυακό ραδιόφωνο «Radioalchemy.net».

Κάθε Τετάρτη βράδυ από τις 21.00 έως τις 23.00
«η αλχημίστρια καπνίζει μόνο φύλλα δάφνης».
Όλοι μαζί για μια δίωρη βόλτα στον αέρα με μαγικά μουσικά φίλτρα…

Συντονιστείτε:





Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαριτίνη Ξύδη: "Ο χρόνος είναι η αιώνια πάλη των αντιθέτων και ταυτοχρόνως η ισορροπία τους".

Εικόνα
Η Χαριτίνη Ξύδη , με την ποιητική της συλλογή Κουταλάκια , καταθέτει μια γραφή άμεση, αστική και βαθιά βιωματική, όπου οι μικρές καθημερινές στιγμές μεταμορφώνονται σε πυκνά αποτυπώματα μνήμης, έρωτα και εσωτερικής παρατήρησης. Με λόγο καθαρό και διεισδυτικό, που συνομιλεί με τη λαϊκή κουλτούρα και τη σύγχρονη εμπειρία της πόλης, η ίδια χαρτογραφεί έναν κόσμο αντιθέσεων και έντονων συναισθημάτων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον χρόνο, τη μνήμη, τον έρωτα και τη γραφή ως πράξη ελευθερίας. Χαριτίνη Ξύδη Στην ποιητική σας συλλογή οι μικρές καθημερινές σκηνές μετατρέπονται σε πυκνά στιγμιότυπα ζωής. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να καταγράψετε αυτή την καθημερινότητα με τόσο άμεσο και σχεδόν αστικό τρόπο; Κλέβω κουταλάκια από παιδί, όπως ανέφερα και στο σημείωμά μου, στο τέλος του βιβλίου μου «Κουταλάκια». Δεν μπορώ να πω, εάν πράγματι, αποτέλεσε μια ανάγκη που έπρεπε πάση θυσία να καταγραφεί.  Μάλλον όχι. Επιπροσθέτως, ορισμένα «μυστήρια», οφείλουν να παραμένουν άλυτα και ανερ...
Read more »

Βασιλική Χρυσοστομίδου: "Η αυξανόμενη φτωχοποίηση των ανθρώπων σε συνδυασμό με την έκπτωση αρχών και αξιών, τους εξοικειώνει με τη φρίκη και τον θάνατο".

Εικόνα
Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία υπόσχεται πρόοδο αλλά συχνά γεννά αποκλεισμούς, η Βασιλική Χρυσοστομίδου , μέσα από το βιβλίο Σκυλόμορφος , στήνει μια σκοτεινή αλλά ανατριχιαστικά οικεία δυστοπία. Με αιχμηρό λόγο και έντονη κοινωνική ευαισθησία, φωτίζει τις ρωγμές του σύγχρονου ανθρώπου: την αποξένωση, την αποθέωση του ατομικισμού και τη σταδιακή απώλεια της συλλογικότητας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τα όρια ανάμεσα στην εξέλιξη και την αλλοτρίωση, για τον φόβο που γεννά ο ίδιος ο άνθρωπος, αλλά και για τη δυνατότητα της ελπίδας μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να τη χάνει. Βασιλική Χρυσοστομίδου ·          Στο βιβλίο σας συγκροτείται ένα μέλλον όπου η τεχνολογία οδηγεί σε κοινωνικόαποκλεισμό. Πιστεύετε ότι αυτή η δυστοπία είναι μια προβολή του μέλλοντος ή μια υπερβολική προέκταση του παρόντος; Η δυστοπία του  Σκυλόμορφουδεν είναι απλά η προβολή του μέλλοντος ή η υπερβολική προέκταση του παρόντος, αλλά συμπαγές στοιχείο της πραγ...
Read more »

Μαίρη Κλαμπούρα: "Πάντα είχα μια έντονη ροπή προς το σκοτάδι, όχι σαν άνθρωπος αλλά σαν καλλιτέχνης".

Εικόνα
Η πρώτη ποιητική συλλογή της Μαίρης Κλαμπούρα , « Δαφοινόν δέρμα » , συγκροτεί έναν έντονα φορτισμένο κόσμο όπου η ζωή και ο θάνατος, η τρυφερότητα και η βία, το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν χωρίς ξεκάθαρα όρια. Μέσα από μια γραφή σωματική και βαθιά εσωτερική, η ποιήτρια επιστρέφει σε εμπειρίες, τραύματα και συναισθηματικές εντάσεις που έχουν διαμορφώσει τον προσωπικό της ποιητικό πυρήνα. Η γραφή της κινείται ενστικτωδώς, με έμφαση στη γλώσσα, τον ρυθμό και την εσωτερική ανάγκη έκφρασης, αφήνοντας τον αναγνώστη μέσα σε ένα ποιητικό πεδίο έντασης αλλά και οικειότητας, όπου το ζητούμενο δεν είναι η απάντηση αλλά η εμπειρία της αίσθησης. Μαίρη Κλαμπούρα Η πρώτη σας ποιητική συλλογή εισάγει έναν κόσμο έντονων αντιθέσεων όπου συνυπάρχουν η βία και η τρυφερότητα. Πώς διαμορφώθηκε αυτό το ποιητικό σύμπαν;
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: «Το μαύρο κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Εικόνα
Η παράσταση « Το μαύρο κουτί » του Γιώργου Ηλιόπουλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά συνθέτει μια μαύρη κωμωδία που δεν επαναπαύεται στο εύκολο γέλιο, αλλά το χρησιμοποιεί ως εργαλείο για να προσεγγίσει τις πιο σκοτεινές και εύθραυστες πλευρές των ανθρώπινων σχέσεων. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η σχέση πατέρα και γιου, μια σχέση φορτισμένη με σιωπές, απωθημένα και ανείπωτες αλήθειες. Το κείμενο αναδεικνύει τη δυσκολία της συναισθηματικής έκθεσης και το κόστος της αποφυγής. Το «μαύρο κουτί» λειτουργεί συμβολικά ως χώρος μνήμης και καταγραφής: όλα όσα δεν ειπώθηκαν, όλα όσα καταπιέστηκαν, επιστρέφουν με τρόπο αναπόφευκτο. Η σκηνοθεσία διατηρεί μια ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και την αποφόρτιση, με ρυθμό που επιτρέπει στις παύσεις να λειτουργήσουν εξίσου δυναμικά με τους διαλόγους. Το χιούμορ, συχνά αιχμηρό και πικρό, δεν αποδυναμώνει το δράμα, αλλά το φωτίζει από μια διαφορετική γωνία, καθιστώντας το πιο προσιτό χωρίς να το απλοποιεί. Ερμηνευτικά, η παράσταση στηρίζεται σε ένα δεμένο ...
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: LULE των Κατερίνα Μπιλιούρη & Βασιλή Τσιάκα στο μικρό Κεραμεικό

Εικόνα
Η παράσταση « LuLe » είναι μια εξαιρετική σκηνική εμπειρία που καταφέρνει να συγκινήσει και να ψυχαγωγήσει χωρίς ούτε μία λέξη. Οι Κατερίνα Μπιλιούρη και Βασίλης Τσιάκας έχουν μοναδική σκηνική χημεία και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού από την αρχή μέχρι το τέλος. Με μόνο όπλο το βλέμμα, τις κινήσεις και τους μορφασμούς τους, δημιουργούν αληθινές στιγμές γέλιου αλλά και συγκίνησης. Το χιούμορ τους είναι αυθεντικό, ζωντανό και συνεχές. Οι δυο τους θυμίζουν ένα σύγχρονο κωμικό δίδυμο, με έντονη εκφραστικότητα και απίστευτο συγχρονισμό. Η παράσταση μιλά κατευθείαν στην ψυχή του θεατή. Πίσω από το γέλιο κρύβονται η μοναξιά, η ανάγκη για επικοινωνία και η ανθρώπινη τρυφερότητα. Η σιωπή γίνεται δύναμη και κάθε κίνηση αποκτά νόημα. Το «LuLe» είναι μια ευρηματική, τρυφερή και πολύ ιδιαίτερη παράσταση που αξίζει πραγματικά να δει κανείς. Πολλά μπράβο στους δημιουργούς και στους ηθοποιούς για αυτή την τόσο όμορφη και ξεχωριστή δουλειά.
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ στο Ρεκτιφιέ

Εικόνα
Η παράσταση « Επιστροφή στην Κόλαση » στο Θέατρο Ρεκτιφιέ παρουσιάζει έναν κόσμο χαμένο μέσα στη βία, τον φόβο και την ανθρώπινη παρακμή. Το έργο μιλά για το κακό που γεννιέται μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο και για μια κοινωνία που μοιάζει να έχει χάσει κάθε όριο. Μέσα από μαύρο χιούμορ, σαρκασμό και σκοτεινές εικόνες, η παράσταση δείχνει πως οι πραγματικοί δαίμονες δεν βρίσκονται στην κόλαση αλλά στην καθημερινότητα και στις πράξεις των ανθρώπων. Η σκηνοθεσία της Ειρήνης Ζήκα δημιουργεί από την αρχή μια αίσθηση έντασης και συνεχούς κίνησης. Η δράση κυλά γρήγορα και η σκηνή γεμίζει διαρκώς με φωνές, σώματα και δυνατές εικόνες. Η παράσταση έχει ρυθμό και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί σωστά τον χώρο και χτίζει μια ατμόσφαιρα σκοτεινή, άγρια και σχεδόν τελετουργική. Η μουσική αποτελεί από τα πιο δυνατά στοιχεία της παράστασης. Οι ζωντανοί ήχοι και οι κιθάρες δημιουργούν μια υπνωτική ατμόσφαιρα και συνοδεύουν ιδανικά την ένταση των σκηνών. Η μουσική λειτου...
Read more »