Το μυθιστόρημα Ταραξάκο της Ελένης Κιουσέ είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία ενηλικίωσης, γυναικείας φιλίας και εσωτερικής αντοχής, που κινείται ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και τον συμβολισμό. Με φόντο την Ελλάδα των δεκαετιών του ’80 και του ’90, η συγγραφέας φωτίζει τις αθέατες πλευρές της οικογένειας, του τραύματος, της ψυχικής υγείας και της ανάγκης για αγάπη και αποδοχή. Μέσα από τρεις γυναικείες διαδρομές γεμάτες απώλειες, φόβους αλλά και τρυφερότητα, το βιβλίο μιλά για τη δύναμη της επιβίωσης και για εκείνες τις σχέσεις που λειτουργούν σαν καταφύγιο όταν όλα γύρω μοιάζουν να καταρρέουν. Το μυθιστόρημα ξεκινά μέσα σε μια Ελλάδα των ’80s και ’90s με έντονη πολιτισμική και κοινωνική αλλαγή. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να αποτυπώσετε από αυτή τη μεταβατική εποχή;