Διαβάσαμε και προτείνουμε: Και εγένετο ειρήνη Και εγένετο φως του Σπύρου Φλώρου από τις εκδόσεις Βακχικόν

Το νέο βιβλίο Και εγένετο ειρήνη Και εγένετο φως του Σπύρου Φλώρου από τις εκδόσεις Βακχικόν, που αποτελείται από δύο θεατρικά, είναι δύο ιστορίες δύο ανθρώπινων υπάρξεων. Μέσα από στιγμές φόβου, μοναξιάς, ζωής και θανάτου, μας δείχνουν ότι υπάρχουν, ότι ζουν ανάμεσά μας και ότι το μόνο που θέλουν είναι λίγη περισσότερη αγάπη και φροντίδα.

Αν και πρόκειται για δύο αυτοτελείς ιστορίες, λειτουργούν ως παράλληλοι κόσμοι, όπου «εγένετο ειρήνη» και «εγένετο φως», δίνοντας έναν παραλληλισμό στην ανθρώπινη υπόσταση. Ο Φλώρος στοχεύει, μέσα από τη φιλοσοφική αναζήτηση και το άδυτο του κόσμου, να αναδείξει την παρουσία του ανθρώπου ακόμη και μέσα στη σιωπή του. Η ανάγκη για αγάπη, ο φόβος της μοναξιάς και οι ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν κινητήρια δύναμη στο συγκεκριμένο θεατρικό.

Αν και τα πρόσωπα θα λέγαμε ότι είναι είτε δύο είτε ένας μονόλογος, καθώς δεν υπάρχουν εμφανείς διάλογοι αλλά κυρίως εσωτερικές σκέψεις, το έργο υποδηλώνει και άλλα πρόσωπα, έστω κι αν δεν είναι τόσο έντονα και έκδηλα στο βιβλίο. Αυτό το στοιχείο το καθιστά πιο φιλοσοφικό και πιο εσωτερικό. Πολλά σημεία θυμίζουν τη «Σονάτα του σεληνόφωτος», ως προς τη μοναξιά του βουβού προσώπου, που ενώ είναι παρόν μοιάζει να απουσιάζει, καθώς και ως προς το ατέρμονο της σκέψης.

Στο τέλος, μπορούμε να διακρίνουμε και κάποια σαρκαστικά, κωμικά στοιχεία, όπως η «χαρά δική ποινή», που λειτουργούν καυστικά. Η φράση «ευτυχώς που δεν έγινα συγγραφέας!» τονίζει μια ειρωνική απόσταση από τον ίδιο τον εαυτό, ενώ παράλληλα αποτυπώνει την προσπάθεια να ελαφρυνθεί το βάρος της αφήγησης και να εκφραστεί μια ανάγκη για συναισθηματική εκτόνωση που παραμένει ανεκπλήρωτη.

Δεν είναι σαφές αν το έργο συνιστά μια καθαρά θεατρική πρόταση βιβλίου, καθώς κινείται ανάμεσα στο κοινωνικό μυθιστόρημα και το δοκίμιο. Ωστόσο, αποτελεί αναμφίβολα μια φιλοσοφική προσέγγιση απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη και στις σχέσεις που διαμορφώνουν τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε.