Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Ο Θεός του Δάσους" της Liz Moore

Ο Θεός του Δάσους, το νέο μυθιστόρημα της Liz Moore, αποτελεί ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά θρίλερ με έντονο κοινωνικό ενδιαφέρον των τελευταίων ετών.

Μέσα από μια τοιχογραφία της Αμερικής της δεκαετίας του 1970 και με αφορμή την εξαφάνιση της δεκατριάχρονης Μπάρμπαρα Βαν Λάαρ από μια κατασκήνωση στα δάση των Αντιρόντακ, όπου στο ίδιο δάσος πριν από χρόνια εξαφανίστηκε και ο αδερφός της οικογένειας Βαν Λάαρ, εκτυλίχτηκε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα.

Η γραφή της Moore κάνει κάτι το μοναδικό: αφήνει πάντα την τελευταία λέξη και εντύπωση στον αναγνώστη σε κάθε κεφάλαιο σχεδόν. Χωρίς συναισθηματισμούς και με μία σχεδόν στυγνή γραφή μπροστά στην απώλεια, η συγγραφέας δεν μεγαλοποιεί καταστάσεις. Αποδημεί μια οικογένεια, μια κοινωνία και με το σπονδυλωτό της αφήγημα, ανάμεσα σε χρονικά πλαίσια, στήνει και ξεστήνει καταστάσεις.

Η μητέρα των δύο παιδιών, η Άλις, το πιο τραγικό πρόσωπο της ιστορίας και το πιο αγαπητό για τον αναγνώστη, δεν έχει χώρο να θρηνήσει, δεν έχει χρόνο να λυγίσει. Παρ’ όλα αυτά τολμά να ψιθυρίζει εκεί που όλα είναι αμίλητα και παγερά αδιάφορα.

Εκεί που περιμένεις ένα θρίλερ, μια καταδίωξη στις εξαφανίσεις, εκεί ακριβώς έρχεται η αντίφαση, καθώς η Moore δεν δίνει έμφαση στη δράση και εξού στην εξαφάνιση, αλλά στο αίτιο που έχει προκληθεί στην ίδια οικογένεια από τις εξαφανίσεις.

Αφού όλα φαντάζουν ειδυλλιακά, σε ένα ζοφερό παρελθόν όπου τα όρια της θλίψης και της κατάθλιψης διαφεντεύονται, έρχεται η Moore να ξυπνήσει στον αναγνώστη εικόνες και συναισθήματα της λογοτεχνίας που λίγο πολύ, ενώ τα γνωρίζουμε, τα ξεχνάμε στο βωμό της πρόσκαιρης ικανοποίησης.

Τα πρόσωπα της ιστορίας άλλοτε λειτουργούν ως πιόνια και μαριονέτες και άλλοτε ως όπλα και χειραγωγήσιμα όντα ενός σαθρού συστήματος, όπου ο πλούτος, η δόξα και η φήμη παίζουν τον κύριο λόγο. Και καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι της εξαφάνισης της Μπάρμπαρα, αρχίζουμε να μπαίνουμε πιο βαθιά στα μυστικά της οικογένειας και πιο βαθιά στους ήρωές μας.

Το τέλος φαντάζει περισσότερο σαν ολική συνειδητοποίηση και ηθική τεκμηρίωση παρά σαν λύτρωση και εφησυχασμός που φέρνει την ισορροπία του τέλους του μυθιστορήματος. Η επιλογή της συγγραφέως να μας δίνει, κεφάλαιο κεφάλαιο, το πρόσωπο, τη σκέψη των ατόμων, τις αντιφάσεις μεταξύ των προσώπων, τους χρόνους και κυρίως τα συναισθήματά τους που είναι υπόκωφα, κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο να ουρλιάζει για μία κοινωνία που έχει γαλουχηθεί με στερεότυπα και ιδανικά.

Δύο εξαφανίσεις, δύο παιδιά, δύο αδέρφια. Και ενώ ξεκινάει με τη δεύτερη εξαφάνιση, το μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος αφορά την πρώτη εξαφάνιση, που σηματοδότησε την έναρξη για όλα τα υπόλοιπα που θα συμβούν.

Τα τραγικά πρόσωπα της ιστορίας δρουν αλληλένδετα μέχρι το τελευταίο λεπτό και την τελευταία σελίδα, όπου μπλέκονται μεταξύ των θυμάτων και των θυτών. Το σκοτεινό ύφος και το μυστηριώδες τοπίο του δάσους, με λίμνες και σκοτάδι, είναι ολοζώντανο μπροστά στα μάτια του αναγνώστη σε κάθε κεφάλαιο και μέχρι την τελευταία σκηνή.

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα χαϊδέψει τα αυτιά του αναγνώστη, αλλά θα αναδείξει σκοτεινά σημεία κοινωνικής παθογένειας, με αστυνομικά στοιχεία, δολοπλοκίες και διαφθορά μέχρι εσχάτων. Ωμό, στυγνό και αληθινό!

Το εξώφυλλο είναι έργο τέχνης, το οποίο φαντάζει πίνακας ζωγραφικής. Δομημένη επιμέλεια, εξαιρετική μετάφραση, όπου δεν χάνεται το ύφος της συγγραφέως και δεν αλλοιώνεται η μορφή που θέλει να αναδείξει, ούτε τα επίπεδα της συναισθηματικής φόρτισης που τη χαρακτηρίζουν ως μία από τις διεθνείς συγγραφείς αυτού του είδους.

Νομίζω ότι κάθε λέξη που θα ειπωθεί από κάποιο σημείο και μετά θα χάσει το νόημα του βιβλίου. Γι’ αυτό και προτρέπουμε να το διαβάσετε, καθώς οφείλουμε να δούμε κατάματα το πρόβλημα και να αντικρίσουμε τις όποιες δυσκολίες. Το οφείλουμε προπαντός στον εαυτό μας.

Πόσο μάλλον όταν ο γνωστός Stephen King το κατατάσσει στα βιβλία που δεν αφήνεις από τα χέρια σου!