Είδαμε και προτείνουμε: «ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΕΡΙ» της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Βίλιας Χατζοπούλου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Στον «Χρόνο από δεύτερο χέρι» της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Βίλιας Χατζοπούλου, το ζητούμενο πέρα από την Ιστορία, είναι να ακουστούν οι άνθρωποι που τη βίωσαν. Η σπονδυλωτή δομή υπηρετεί αυτή την επιλογή. Οι διαφορετικές ιστορίες δημιουργούν σταδιακά ένα σύνθετο ανθρώπινο τοπίο. Πόλεμος, φόβος, απώλεια, προσδοκία, διάψευση και ανάγκη για επιβίωση περνούν από τη μία αφήγηση στην άλλη και αποκτούν προσωπικό βάρος. Και εδώ οι ερμηνείες κάνουν τη διαφορά.

Η Ελένη Καστάνη, ο Γιώργος Καφετζόπουλος, η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, η Μαρία Καλαμποκιά, ο Γιώργος Μανιάδης, η Αγγελική Μπούρα και η Μαρία Σταυροπούλου δουλεύουν με ακρίβεια πάνω στις μαρτυρίες. Δεν τις φορτίζουν τεχνητά. Τις αφήνουν να λειτουργήσουν μέσα από τον λόγο, τη σιωπή, την παύση και τη σωματική παρουσία.

Η υποκριτική τους έχει μέτρο και εσωτερικότητα. Ο φόβος, η απώλεια, η διάψευση και η ανάγκη για επιβίωση περνούν στον θεατή χωρίς εξωτερικές υπερβολές. Κάθε ηθοποιός δίνει διαφορετικό βάρος και ρυθμό στις ιστορίες, ενώ η εναλλαγή των φωνών δημιουργεί μια ουσιαστική πολυφωνία.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική μαρτυρία και τη θεατρική ερμηνεία. Έτσι, τα μεγάλα γεγονότα αποκτούν ανθρώπινο πρόσωπο. Η σκηνοθεσία λειτουργεί καλύτερα όταν αφήνει τους ηθοποιούς και το κείμενο να βρίσκονται στο προσκήνιο. Κάποια συνδετικά σκηνοθετικά ευρήματα είναι λιγότερο εύστοχα και δεν προσθέτουν την ίδια δύναμη στις ιστορίες.

Συνολικά, η παράσταση στηρίζεται πρωτίστως στο δυνατό κείμενο και φυσικά στην υποκριτική της ομάδα. Οι επτά ηθοποιοί μετατρέπουν τις μαρτυρίες σε ζωντανό θεατρικό λόγο. Η παράσταση δίνει χώρο στη μνήμη, στις ανθρώπινες αντιφάσεις και στις ζωές που διαμορφώθηκαν μέσα στις μεγάλες ανατροπές της Ιστορίας. Και ακριβώς μέσα από αυτές τις προσωπικές φωνές, η Ιστορία αποκτά ξανά ανθρώπινο μέτρο.