Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το MÁM, την παράσταση-σταθμό του Ιρλανδού χορογράφου Michael Keegan-Dolan, που έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές σε όλες τις παρουσιάσεις της στον κόσμο.
Στη σκηνή, η διεθνής ομάδα χορού Teaċ Daṁsa και ο βιρτουόζος μουσικός της παραδοσιακής Ιρλανδέζικης κονσερτίνας Κόρμακ Μπέγκλι.
Στο υποβλητικό, βραχώδες τοπίο του West Kerry, στη νοτιοδυτική ακτή της Ιρλανδίας, η γη είναι σπαρμένη από μύθους. Εκεί, οι άνθρωποι μιλούν ακόμα την αρχαία, ανεμοδαρμένη γλώσσα του τόπου τους.
MÁM στα ιρλανδικά σημαίνει ‘πέρασμα ανάμεσα στα βουνά’. Σημαίνει όμως και ‘υποχρέωση’. Μια διαδρομή που δεν επιλέγεται αλλά συχνά επιβάλλεται. Ένα μονοπάτι που ο ταξιδιώτης ακολουθεί, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει γιατί. «Καμιά φορά ως καλλιτέχνες», δηλώνει ο χορογράφος Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν, «νιώθουμε την υποχρέωση να κάνουμε κάτι, ακόμα και αν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ακριβώς το γιατί». Ίσως η σύνδεση να δίνει μια εξήγηση. Η σύνδεση που γεννιέται όταν εξαφανίζεται ο διαχωρισμός. «Μάλλον γι’ αυτό αγαπώ το θέατρο, διότι δημιουργεί στιγμές σύνδεσης». Με αυτό το αίσθημα εσωτερικής αναγκαιότητας o δημιουργός συνθέτει μια χορογραφία όπου δώδεκα χορευτές από διαφορετικά μέρη του κόσμου συγκροτούν ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων – μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται ξέφρενα, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πανηγύρι.
Ένα πυρόξανθο κορίτσι ξυπνάει μέσα σ’ έναν εφιάλτη για να τον δαμάσει. Ο εφιάλτης μετατρέπεται σε τελετή και η τελετή σε γλέντι. Η στάθμη της μέθης συνεχώς ανεβαίνει. Μια χορεύτρια στροβιλίζεται τόσο που νομίζεις ότι η καρδιά της θα ξεριζωθεί και θα χτυπήσει κάποιον στην πλατεία. Σύσσωμος ο θίασος κάθεται κατά μήκος της σκηνής και μας κοιτάζει, και για μια στιγμή γινόμαστε η Ιρλανδική θάλασσα.
Καθώς οι χορευτές στροβιλίζονται, αγγίζονται, αγκαλιάζονται, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους εκμηδενίζονται. Το ‘ανάμεσα’ μικραίνει. Και η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο κοινής αναπνοής. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής s t a r g a z e, συνθέτοντας ένα έργο χορού και θεάτρου που η εφημερίδα The Irish Times περιέγραψε ως «90 λεπτά τελετουργικής έκστασης», παρασύροντας το κοινό σε ένα στοιχειωτικό, αλλόκοσμο ταξίδι βαθιά εμποτισμένο από το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας.
Υποψηφιότητα για βραβείο Olivier Καλύτερης Νέας Παραγωγής Χορού (2020).
10 Ιουνίου
Μετά την παράσταση θα ακολουθήσει συζήτηση με τον χορογράφο και προβολή του ντοκιμαντέρ Dance (85’), σε σκηνοθεσία Pat Collins, το οποίο καταγράφει τη δημιουργική διαδικασία της ομάδας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου