Μαριώ: "Ερμηνεύω ανάλογα με τα κέφια μου, ανάλογα το στίχο, ανάλογα το κοινό που με ακούει".

Με αφορμή τη συνάντησή της με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο στη σκηνή του Baxés Festival, η Μαριώ μιλά για το ρεμπέτικο ως ζωντανή λαϊκή κληρονομιά που κουβαλά το βίωμα, την αλήθεια και την ψυχή των ανθρώπων που το δημιούργησαν. Με λόγο άμεσο και βιωματικό, αναφέρεται στη διαχρονική δύναμη του είδους, στη σχέση της με τους μουσικούς και το κοινό, αλλά και στη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό της παράδοσης και την προσωπική ερμηνεία. Μια συζήτηση για το τραγούδι που, όπως λέει η ίδια, «είναι πλέον στο πετσί μας».

Το ρεμπέτικο συχνά περιγράφεται ως «μουσική της εμπειρίας» και όχι της επινόησης. Όταν το ερμηνεύετε σήμερα, τι προσπαθείτε να διασώσετε περισσότερο;

Το ρεμπέτικο το αγαπώ ,προσπαθώ να διασώσω αυτή τη κληρονομιά, το βίωμα των ανθρώπων που το δημιούργησαν και τον τρόπο των ανθρώπων που το τραγούδησαν!.Προσπαθώ να προσεγγίσω αυτά τα τραγούδια πάντα με σεβασμό.

Η συνάντησή σας στη σκηνή φέρνει δύο ισχυρές λαϊκές φωνές με διαφορετικές διαδρομές. Τι «διαπραγματεύεται» ο ένας με τον άλλον όταν ξεκινάει μια κοινή ερμηνεία: χώρο, ύφος ή σιωπές;

Καταρχήν 68 χρόνια μες τη νύχτα δεν έχω αλλάξει κουβέντα κακή με κανέναν. Πιστεύω στη διαφορετικότητα του καθενός, τον σέβομαι απόλυτα και δεν έχω να χωρίσω  κάτι με κάποιον. Θα μοιραστούμε αγαπημένα τραγούδια με ήθος ,όχι μόνο με το Γεράσιμο αλλά και με τους μουσικούς τους οποίους εκτιμώ και τιμώ περισσότερο από όλους!

Το ρεμπέτικο έχει περάσει από τον κοινωνικό αποκλεισμό στην πολιτιστική καθιέρωση. Πιστεύετε ότι αυτή η «μετακόμιση» του άλλαξε την αλήθεια του ή απλώς τον τρόπο που το ακούμε;

Έχει αλλάξει αρκετά ,γιατί είναι και λίγο υποκριτικό όλο αυτό από τη στιγμή που κυνηγήθηκε τόσο πολύ από την ανώτερη κοινωνία και εμείς η «κατώτερη» κοινωνία τελικά το επιβάλλαμε..Ήρθε η στιγμή κυρίως από τους νέους που το καταξίωσαν και το έκαναν εθνικό τραγούδι.

Υπάρχει σήμερα κοινός τόπος ανάμεσα στο παλιό ρεμπέτικο και στη σύγχρονη λαϊκή εμπειρία, ή λειτουργεί πλέον περισσότερο ως μουσική μνήμη παρά ως ζωντανό βίωμα;

Για να είμαι ειλικρινής παίζουν και τα δύο είδη ένα δικό τους ρόλο ,ξεχωριστό. Ο καθένας με την αλήθεια του..βέβαια το ένα είδος αντέχει 100 και πλέον χρόνια δεν είναι μόνο βίωμα, είναι στο πετσί μας πλέον..

Όταν ερμηνεύετε τραγούδια που έχουν ειπωθεί αμέτρητες φορές, πού σταματά η πιστότητα στην παράδοση και πού αρχίζει η προσωπική ευθύνη του ερμηνευτή απέναντι στο τραγούδι;

Ερμηνεύω ανάλογα με τα κέφια μου, ανάλογα το στίχο, ανάλογα το κοινό που με ακούει. Πάντα με σεβασμό στο πρωτότυπο και βάζοντας και τις δικές μου πινελιές ,η ευθύνη είναι τεράστια γιατί δεν πρέπει να ξεπεραστεί αυτή η..λεπτή γραμμή.

Αν έπρεπε να διαλέξετε ένα μόνο στοιχείο του ρεμπέτικου που θεωρείτε ότι «αντιστέκεται» περισσότερο στον χρόνο ποιο θα ήταν και γιατί;

Δεν μπορώ να διαλέξω ένα: Είναι ο στίχος, είναι η μελωδία ,είναι αλήθεια των τραγουδιών. Και φυσικά η προσωπικότητα των δημιουργών γιατί δεν γράφανε στην τύχη. Το ζούσαν και το κάνανε τραγούδι .

Βλάρα Αλεξία