Γιάννης Χαρούλης: Όχι πάνω από εμάς – Μαζί μας , Μια συναυλία που σε κάνει άνθρωπο
Σε έναν κόσμο που τρέχει, φωνάζει, προβάλει, υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που δεν ανεβαίνουν στη σκηνή για να φανούν, αλλά για να βρουν κοινό παλμό με τους ανθρώπους που τους ακούν. Ο Γιάννης Χαρούλης είναι ένας από αυτούς.
Η συναυλία του –όπως και κάθε του συναυλία– δεν ήταν απλώς ένα μουσικό γεγονός. Ήταν μια τελετουργία ανθρώπινης επαφής, μια μεγάλη μουσική αγκαλιά που χώρεσε όλους όσους βρέθηκαν εκεί. Σαν φίλος. Σαν παρέα. Σαν δικός μας άνθρωπος.
Από τις πρώτες νότες φάνηκε πως δεν είχε έρθει για να σταθεί απέναντι μας. Είχε έρθει για να σταθεί μαζί μας. Χαμογελαστός, ταπεινός, με το βλέμμα στραμμένο στο κοινό και όχι στο φως των προβολέων, κατέκτησε τη βραδιά με τον τρόπο που μόνο οι αληθινοί καλλιτέχνες κατακτούν: με απλότητα, με γενναιοδωρία, με ψυχή.
Η ζέστη ήταν αφόρητη, το κοινό πυκνό και ορθίο, αλλά η φροντίδα του ήταν εκεί. Όταν διέκοψε για να δροσίσει τους πρώτους θεατές με παγωμένο νερό, δεν έκανε “χάρη”, έδειξε έγνοια. Όχι σαν σταρ, αλλά σαν ένας από εμάς που βλέπει τον διπλανό του και ενεργεί αυθόρμητα. Όπως ακριβώς κάνει μια παρέα.
Κι όταν οι άνθρωποι στις κερκίδες έμοιαζαν διστακτικοί, λίγο πιο αποστασιοποιημένοι, δεν τους ξέχασε. Με χαρά και επιμονή τούς κάλεσε να μπουν στον ρυθμό, να σηκωθούν, να γίνουν ένα με τους όρθιους, να πάψουν να παρακολουθούν και να συμμετάσχουν. Εκεί ήταν το στοίχημα της βραδιάς: να μη φύγει κανείς χωρίς να νιώσει πως ανήκει σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.
Τα τραγούδια, οι στίχοι, η φωνή του, όλα ήρθαν όπως πάντα. Με την καθαρότητα της παράδοσης και την ευαισθησία της προσωπικής έκφρασης. Ο Χαρούλης δεν παίζει μουσική. Μεταφέρει κόσμο. Ξυπνά μνήμες. Σκάβει ψυχές.
Κάθε του τραγούδι είναι μια αφήγηση με ρίζες, με πάθος, με ουσία. Δεν ερμηνεύει .... ζει. Και μαζί του, ζούμε κι εμείς.
Στο τέλος, δεν ξέρεις αν φεύγεις πιο ανάλαφρος ή πιο γεμάτος. Ξέρεις μόνο πως φεύγεις διαφορετικός. Κάτι έχει μετακινηθεί μέσα σου, μια σκέψη, ένα συναίσθημα, μια ελπίδα.
Κι αυτή είναι η μαγεία του Χαρούλη. Δεν ανεβαίνει στη σκηνή για να σταθεί πάνω από κανέναν. Ανεβαίνει για να συμβεί κάτι. Και αυτό το κάτι συμβαίνει. Κάθε φορά. Με έναν τρόπο ήσυχο, ανεπιτήδευτο, αλλά βαθιά, μα βαθιά ανθρώπινο.
Γιατί δεν είναι θέμα μουσικής μόνο. Είναι θέμα στάσης ζωής.
Ομάδα Open Mind, 27/06/2025
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου