Διαβάσαμε και προτείνουμε: Η γυάλα της Τζένης Δάγλα

Η «Γυάλα» της Τζένης Δάγλα είναι ένας μονόλογος που δεν αιχμαλωτίζει απλώς τη φωνή μιας γυναίκας· την αφήνει να αιωρείται, να πλέει, να παλεύει με το μέσα και το έξω, όπως το χρυσόψαρο της αφήγησης. Με φόντο την Αθήνα της κρίσης, η Λούσυ αφηγείται την καθημερινή φθορά, το μικρό και μεγάλο τραύμα, την προσωπική και συλλογική μνήμη, σιωπηλά, στο περιθώριο, με συνομιλητή ένα ψάρι στη γυάλα, που γίνεται ο καθρέφτης της.

Το κείμενο, φροντισμένο και καλογραμμένο, ξεδιπλώνει την εύθραυστη ταυτότητα της ηρωίδας, με μια δραματουργία που αντηχεί τόσο τον υπαρξισμό του Λεβινάς όσο και τη μπεκετική μοναξιά της Γουίνυ. Όπως επισημαίνει και η Ελευθερία Ράπτου στο προλογικό της σημείωμα, μια εύστοχη και βαθιά αναλυτική συμβολή στην έκδοση, η Λούσυ ζει μέσα σε έναν χωρικά περιορισμένο αλλά ψυχικά απέραντο κόσμο, διαμορφώνοντας ένα θέατρο του «εδώ και τώρα», του ανολοκλήρωτου, του αναστοχαστικού.

Η έκδοση είναι προσεγμένη, με αισθητική φροντίδα, και συνοδεύεται από το κείμενο στα αγγλικά και στα γερμανικά, κάνοντάς την προσβάσιμη σε διεθνές αναγνωστικό κοινό. Η πολύγλωσση αυτή μορφή ενισχύει την καθολικότητα του λόγου της Δάγλα: η Λούσυ θα μπορούσε να είναι κάθε γυναίκα, σε κάθε γωνιά του κόσμου, που παλεύει να ακουστεί.

Η «Γυάλα» ξεφεύγει από τον θεατρικό μονόλογο και εξελίσσεται σε μια υπόγεια κραυγή, ένα νήμα σύνδεσης με όλα όσα κρύβουμε κάτω από την επιφάνεια. Ένα έργο-καθρέφτης της εποχής μας.

Της Αλεξίας Βλάρα, 25/6/2025