Ψάρια - Θοδωρής Μαυρογιώργης

Θ Ο Δ Ω Ρ Η Σ   Μ Α Υ Ρ Ο Γ Ι Ω Ρ Γ Η Σ

ΨΑΡΙΑ

Μ Ο Υ Σ Ι Κ Η,  Σ Τ Ι Χ Ο Ι:  Κος   Κ

 




Είμαστε όλοι Ψάρια. Χωρίς βράγχια βουτάμε. Πιάνουμε βυθό. Ξανά επιφάνεια. Ανάσα. Βυθός πάλι. Δίχτυα. Εξαρτήσεις. Εγκλωβιζόμαστε. Αγκίστρι. Ζητάμε βοήθεια. Ένα χέρι μπορεί να μας τραβήξει στην επιφάνεια.  Ανάσα. Αλλά είναι ωραία στον βυθό. Είμαστε όλοι Ψάρια. Χωρίς βράγχια βουτάμε και πάλι.

Κάπως έτσι και η ζωή εκτός βυθού. Κάνουμε κύκλους μέχρι και αν καταφέρουμε να σπάσουμε τον κύκλο.

 

Όλα ξεκινούν από κάπου. Τα «Ψάρια» σε αυτήν την ιστορία είναι η αρχή. Είναι το πρώτο τραγούδι που μοιράστηκε ο Κος Κ με τον Θοδωρή Μαυρογιώργη. Από εκείνη την αρχή μέχρι σήμερα έχει περάσει ακριβώς ένας χρόνος. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο γράφονται, δοκιμάζονται, ηχογραφούνται, αλλάζουν και ξαναδοκιμάζονται τα τραγούδια για το πρώτο προσωπικό album του Θοδωρή. Με κάποιον τρόπο σε αυτήν την διαδρομή του ενός χρόνου η ιστορία πάντα επέστρεφε στα «Ψάρια». Γιατί έτσι είναι η ζωή. Κάνει κύκλους. Και κάποιες φορές δε χρειάζεται να σπάσεις τον κύκλο. Χρειάζεται να μείνεις μέσα σε αυτόν. Τα «Ψάρια» άλλαξαν πολλές φορές στην διαδρομή. Και μέσα στις συναντήσεις στο στούντιο ο Κος Κ και ο Θοδωρής Μαυρογιώργης ηχογράφησαν και άλλα τραγούδια. Αλλά αυτό είναι το παρακάτω της ιστορίας.

 

Τα «Ψάρια» είναι ένα από αυτά τα τραγούδια που γράφονται δύσκολα και σπάνια. Από αυτά που την πρώτη φορά που το ακούς καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει εκούσια μέσα σου. Τα «Ψάρια» είμαστε εμείς που κάποια στιγμή στην ζωή μας έχουμε υπάρξει. Ψάρια. Χωρίς βράγχια. Βουτάμε. Πιάνουμε βυθό. Ξανά επιφάνεια. Ανάσα. Βυθός πάλι. Δίχτυα. Εξαρτήσεις. Εγκλωβιζόμαστε. Αγκίστρι. Ζητάμε βοήθεια. Ένα χέρι μπορεί να μας τραβήξει στην επιφάνεια.  Ανάσα. Αλλά είναι ωραία στον βυθό. Είμαστε όλοι Ψάρια. Χωρίς βράγχια βουτάμε και πάλι.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

Εικόνα
Στο μυθιστόρημά της, η Μαρία Σιούτα ανασυνθέτει το Αϊβαλί όχι ως απλό ιστορικό σκηνικό, αλλά ως ζωντανό σώμα μνήμης, πίστης και καθημερινής ομορφιάς λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Με σεβασμό στην ιστορική ακρίβεια και βαθιά συναισθηματική φόρτιση, φωτίζει μια κοινωνία που ζει την «ηρεμία πριν την καταιγίδα», εκεί όπου ο έρωτας, η παράδοση και ο κοσμοπολιτισμός συνυπάρχουν με τις άγραφες απαγορεύσεις της εποχής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για τη μνήμη ως αντίδωρο ζωής, για τις ασύμβατες αγάπες που δοκιμάζουν τα όρια της κοινότητας, για το Αιγαίο ως γέφυρα πολιτισμών και για τη δύναμη των ιστοριών να κρατούν ζωντανό έναν κόσμο που χάθηκε, αλλά δεν σίγησε ποτέ.  Μαρία Σιούτα Στο βιβλίο σας, το Αϊβαλί δεν είναι απλώς το σκηνικό, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός. Πόση έρευνα απαιτήθηκε για να ανασύρετε τις μυρωδιές, τις παραδόσεις και την πνευματική αίγλη αυτής της «αμιγώς ελληνικής» πολιτείας πριν από την Καταστροφή;
Read more »

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Εικόνα
  « Ο Κ ος Ζυλ» (Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ) Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος Θέατρο Πόρτα Από 2 7 Φεβρουαρίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή Με τους: Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ! Κάντε κλικ ΕΔΩ
Read more »

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Εικόνα
Στο βιβλίο « Ήττα – με τη φωνή της κόρης μου » , η Ρένα Πέτρου φέρνει στο φως το χειρόγραφο ημερολόγιο του πατέρα της, μετατρέποντας μια ιδιωτική μαρτυρία σε δημόσιο ντοκουμέντο μνήμης. Μέσα από τις σελίδες του, ξεδιπλώνεται η ζωή ενός ανθρώπου που βίωσε την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τις σκληρές συνθήκες μιας εποχής χωρίς εξωραϊσμό, αλλά με βαθιά ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η συγγραφέας στέκεται διακριτικά δίπλα στο κείμενο, ως κόρη και επιμελήτρια μαζί, επιτρέποντας στη φωνή του πατέρα να ακουστεί αυτούσια, ενώ η δική της παρουσία λειτουργεί ως πράξη ευθύνης απέναντι στη μνήμη και την Ιστορία.  Πότε και με ποιον τρόπο συναντήσατε για πρώτη φορά τη φωνή του πατέρα σας μέσα από το χειρόγραφο ημερολόγιό του; Ήταν μια ανακάλυψη ή μια επανένωση;
Read more »

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Εικόνα
Στη νέα της παιδική ιστορία, Ο κακόκεφος Βάγιας Κουκουβάγιας γίνεται ο καθρέφτης των καθημερινών συναισθημάτων των παιδιών: από τη μοναξιά και τη χαρά μέχρι την ανάγκη για προσφορά και ενσυναίσθηση. Η Νατάσα Βραχλιώτη μιλά για τη γέννηση αυτού του χαρακτήρα, τη δύναμη των μικρών πράξεων καλοσύνης και τον ρόλο του σχολείου και των ενηλίκων στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης των παιδιών. Μέσα από την ιστορία και τη συνεργασία της με την εικονογράφο Αγγελική Δρακάκη, η συγγραφέας αναδεικνύει πώς η αποδοχή της διαφορετικότητας και η σιωπηλή φροντίδα μπορούν να γίνουν καθημερινά μαθήματα ζωής. Νατάσα Βραχλιώτη Ο Βάγιας Κουκουβάγιας είναι ένας σοφός δάσκαλος με αγέλαστο πρόσωπο. Πώς γεννήθηκε αυτός ο χαρακτήρας και τι θέλατε να συμβολίσει για τα παιδιά;
Read more »

Παρασκευή Λεβεντάκου: "Η λεκτικοποίηση του βιωμένου έρωτα και της ακόμη πιο βιωμένης απώλειάς του λειτουργεί σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης".

Εικόνα
Η Παρασκευή Λεβεντάκου , μέσα από το βιβλίο «Γράμματα στον Μ.» , καταθέτει μια εξομολογητική αφήγηση όπου ο έρωτας, η απώλεια και η μνήμη συνυπάρχουν χωρίς άμυνες. Βασισμένο σε υπαρκτά πρόσωπα και βιωμένες εμπειρίες, το έργο κινείται στο μεταίχμιο προσωπικού πόνου και λογοτεχνικής πράξης, μετατρέποντας την ανάγκη για συναισθηματική αποεπένδυση σε τόλμη έκθεσης. Οι επιστολές της Βασιλικής, γραμμένες σε χρόνο αργό και σιωπηλό, λειτουργούν ως εσωτερικός μονόλογος, ως πράξη πένθους και ταυτόχρονα απελευθέρωσης. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μιλά για τη γραφή ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, για τα όρια μνήμης και λήθης, για το θάρρος να πιστεύεις στο αδύνατο και να μην αφήνεις τον φόβο να γίνει ο πρωταγωνιστής της ζωής σου. Τα πρόσωπα του βιβλίου είναι υπαρκτά και η γραφή βασίζεται σε βιωμένες εμπειρίες. Πότε ένα προσωπικό βίωμα νιώσατε ότι μπορεί να μετατραπεί σε λογοτεχνία χωρίς να προδώσει την αλήθεια του;
Read more »