Ο Γιώργος Νταλάρας ερμηνεύει τη "Μάνα" Μουσική - στίχοι: Γιώργος Μυζάλης

Μάνα
Μουσική - στίχοι: Γιώργος Μυζάλης
Ερμηνεύει ο Γιώργος Νταλάρας

"Ένα γέλιο σου θέλω, ρε μάνα, ένα γέλιο από τα παλιά
Μια συγγνώμη σου, μία αβάντα, και την αγάπη σου παντοτινά."

Ο Γιώργος Μυζάλης (μουσικολόγος, μουσικοκριτικός, δημοσιογράφος) μας παρουσιάζει ένα υπέροχο τραγούδι για το πιο ιερό πρόσωπο της ζωής και της ύπαρξής μας.



Τη Μάνα!

Ιδανικός συνοδοιπόρος ο Γιώργος Νταλάρας, αποδίδει με ξεχωριστή ευαισθησία τους στίχους και τη μελωδία του τραγουδιού. Την εξαιρετική ενορχήστρωση υπογράφει ο Κώστας Παρίσσης.

Το τραγούδι κυκλοφορεί την Κυριακή 10 Μαΐου, ημερομηνία που φέτος αντιστοιχεί στη γιορτή της μητέρας, εκφράζει, όμως, και επικοινωνεί, την καθημερινή αγάπη προς το πιο σημαντικό πρόσωπο στις ζωές όλων μας. Άλλωστε και η δική της αγάπη μας ακολουθεί παντού και πάντα!


Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
Μουσική - στίχοι: Γιώργος Μυζάλης
Βιολί: Μάριος Παπούλιας
Ενορχήστρωση, μπάσο, κρουστά, ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες: Κώστας Παρίσσης
Ηχοληψία - μίξη: Κώστας Παρίσσης
Master: Κώστας Παρίσσης

Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο Studio Praxis τους μήνες Φεβρουάριο - Μάρτιο 2020.
Η επιμέλεια παραγωγής είναι του Κώστα Παρίσση.
Παραγωγή: Γιώργος Μυζάλης
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος του Θανάση Συλιβού.

Link στο youtube: Εδώ

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαριτίνη Ξύδη: "Ο χρόνος είναι η αιώνια πάλη των αντιθέτων και ταυτοχρόνως η ισορροπία τους".

Εικόνα
Η Χαριτίνη Ξύδη , με την ποιητική της συλλογή Κουταλάκια , καταθέτει μια γραφή άμεση, αστική και βαθιά βιωματική, όπου οι μικρές καθημερινές στιγμές μεταμορφώνονται σε πυκνά αποτυπώματα μνήμης, έρωτα και εσωτερικής παρατήρησης. Με λόγο καθαρό και διεισδυτικό, που συνομιλεί με τη λαϊκή κουλτούρα και τη σύγχρονη εμπειρία της πόλης, η ίδια χαρτογραφεί έναν κόσμο αντιθέσεων και έντονων συναισθημάτων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον χρόνο, τη μνήμη, τον έρωτα και τη γραφή ως πράξη ελευθερίας. Χαριτίνη Ξύδη Στην ποιητική σας συλλογή οι μικρές καθημερινές σκηνές μετατρέπονται σε πυκνά στιγμιότυπα ζωής. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να καταγράψετε αυτή την καθημερινότητα με τόσο άμεσο και σχεδόν αστικό τρόπο; Κλέβω κουταλάκια από παιδί, όπως ανέφερα και στο σημείωμά μου, στο τέλος του βιβλίου μου «Κουταλάκια». Δεν μπορώ να πω, εάν πράγματι, αποτέλεσε μια ανάγκη που έπρεπε πάση θυσία να καταγραφεί.  Μάλλον όχι. Επιπροσθέτως, ορισμένα «μυστήρια», οφείλουν να παραμένουν άλυτα και ανερ...
Read more »

Διαβάσαμε και προτείνουμε: Μπλε σκούρο 05 του Πάνου Μυρμιγγίδη από την Άνεμος Εκδοτική

Εικόνα
  Μπλε σκούρο 05 , η νέα νουβέλα του Πάνου Μυρμιγίδη από τις Άνεμος Εκδοτική, είναι μία ιστορία σαν αφήγηση βιωματική, ένα μικρό ημερολόγιο στο πέρασμα του χρόνου. Ένα βιβλίο ενηλικίωσης μέσα από μνήμες και ήχους και θεάματα που θα μείνουν χαραγμένα μέσα μας μια ζωή!
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) στη πειραματική σκηνή του Εθνικού στο θέατρο Δίπυλον

Εικόνα
  Η παράσταση « ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) » στο Θέατρο Δίπυλον, σε σύλληψη και δημιουργία του Φώτη Σιώτα μοιάζει να ξετυλίγει έναν εσωτερικό μονόλογο που έχει διασπαστεί σε πολλαπλές φωνές. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμή της: στο ότι μετατρέπει τη σύγχυση, την αμφιβολία και την εσωτερική διάσπαση σε σκηνική εμπειρία. Οι οκτώ ερμηνευτές λειτουργούν σαν θραύσματα ενός και μόνο νου, εγκλωβισμένου σε μια αέναη διαδικασία αυτοεξέτασης. Οι φωνές τους δεν συνθέτουν μια αρμονική πολυφωνία· αντίθετα, συγκρούονται, αλληλοαναιρούνται και επανέρχονται, δημιουργώντας ένα ηχητικό και νοηματικό πεδίο έντασης. Η χρήση της ζωντανής μουσικής αποτελεί οργανικό στοιχείο της δραματουργίας: ο ρυθμός καθορίζει τη σκέψη, και η σκέψη διαλύεται μέσα στον ρυθμό. Η σκηνοθετική γραφή του Σιώτα είναι αυστηρή, σχεδόν μαθηματική, αλλά ταυτόχρονα διαποτισμένη από μια υπόγεια ποιητικότητα. Επαναλήψεις, μοτίβα και λεκτικά παιχνίδια λειτουργούν σαν εμμονές που επιστρέφουν, αποτυπώνοντας εκείνη τη γνώρι...
Read more »

Νίκος Παπαδόπουλος: "Στις συνθέσεις μου αξιοποιώ τους λαϊκούς δρόμους και τους παραδοσιακούς ρυθμούς, εντάσσοντάς τους ενίοτε σε μια σύγχρονη παρουσίαση".

Εικόνα
Ο Νίκος Παπαδόπουλος κινείται με συνέπεια ανάμεσα στη βυζαντινή παράδοση, το λαϊκό ιδίωμα και τη σύγχρονη μουσική δημιουργία, διαμορφώνοντας μια ταυτότητα όπου το πνευματικό βάθος συναντά τη βιωματική έκφραση. Με αφετηρία την κλασική κιθάρα και ισχυρές επιρροές από την πολίτικη ψαλτική παράδοση, η πορεία του συνθέτει γέφυρες ανάμεσα στους εκκλησιαστικούς ήχους και τους λαϊκούς δρόμους. Στην παράσταση Ο Σταθμός , για την οποία υπογράφει μουσική και ποίηση, προσεγγίζει τη θεματική της ξενιτιάς ως ένα βαθιά συμβολικό και υπαρξιακό ταξίδι, αναδεικνύοντας τη μουσική ως φορέα εσωτερικής αναζήτησης και πνευματικής αφύπνισης. Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη μουσική και πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε αυτήν την πορεία; Η πρώτη επαφή μου με τη μουσική ήταν ή εκμάθηση κλασσικής κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο. Η απόφαση να ακολουθήσω αυτή την πορεία ήρθε από μία εσωτερική κλήση να ασχοληθώ με αυτό που με εκφραζει: τη μουσική.
Read more »

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ || Ο Στέφανος Κυριακίδης επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ύστερα από 52 χρόνια

Εικόνα
  Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει την κορυφαία μαύρη κωμωδία του Γιώργου Ηλιόπουλου «Το μαύρο κουτί» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν, με ένα εξαιρετικό καστ πρωταγωνιστών. Στον κεντρικό ρόλο ο σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης, ο οποίος επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ύστερα από 52 χρόνια, μετά την “Καμίνο Ρεάλ” του Τεννεσσή Γουίλλιαμς σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού από το Εθνικό Θέατρο το 1974. Η προπώληση άνοιξε.  
Read more »

Μαίρη Κλαμπούρα: "Πάντα είχα μια έντονη ροπή προς το σκοτάδι, όχι σαν άνθρωπος αλλά σαν καλλιτέχνης".

Εικόνα
Η πρώτη ποιητική συλλογή της Μαίρης Κλαμπούρα , « Δαφοινόν δέρμα » , συγκροτεί έναν έντονα φορτισμένο κόσμο όπου η ζωή και ο θάνατος, η τρυφερότητα και η βία, το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν χωρίς ξεκάθαρα όρια. Μέσα από μια γραφή σωματική και βαθιά εσωτερική, η ποιήτρια επιστρέφει σε εμπειρίες, τραύματα και συναισθηματικές εντάσεις που έχουν διαμορφώσει τον προσωπικό της ποιητικό πυρήνα. Η γραφή της κινείται ενστικτωδώς, με έμφαση στη γλώσσα, τον ρυθμό και την εσωτερική ανάγκη έκφρασης, αφήνοντας τον αναγνώστη μέσα σε ένα ποιητικό πεδίο έντασης αλλά και οικειότητας, όπου το ζητούμενο δεν είναι η απάντηση αλλά η εμπειρία της αίσθησης. Μαίρη Κλαμπούρα Η πρώτη σας ποιητική συλλογή εισάγει έναν κόσμο έντονων αντιθέσεων όπου συνυπάρχουν η βία και η τρυφερότητα. Πώς διαμορφώθηκε αυτό το ποιητικό σύμπαν;
Read more »