Open Mind

Το  Τασίμ – Η ιστορία ενός διαφορετικού ταξιδιού  της Victoria de Borbón Dos Sicilias  είναι ένα εικονογραφημένο βιβλίο που κατορθώνει να μετατρέψει μια φαινομενικά απλή αφήγηση σε μια ουσιαστική εμπειρία κατανόησης της διαφορετικότητας. Με αφετηρία την καθημερινότητα ενός παιδιού που δυσκολεύεται να συμβαδίσει με τους ρυθμούς της τάξης, το βιβλίο ξεδιπλώνει έναν εσωτερικό και ταυτόχρονα συμβολικό δρόμο αυτογνωσίας. Η ιστορία δεν εγκλωβίζεται στη στερεοτυπική αναπαράσταση της «δυσκολίας». Αντίθετα, επαναπροσδιορίζει τη μαθησιακή εμπειρία ως μια πορεία με προσωπικό ρυθμό, όπου η καθυστέρηση δεν ισοδυναμεί με αποτυχία, αλλά με διαφορετικό τρόπο επεξεργασίας του κόσμου. Ο Τασίμ δεν παρουσιάζεται ως «πρόβλημα προς επίλυση», αλλά ως παιδί με δυνατότητες που αποκαλύπτονται σταδιακά, μέσα από τις εμπειρίες του.

  Το  ARIS PAPADOPOULOS QUINTET παρουσιάζει   το   έργο  «THREADS» στο  Half Note Jazz Club Την Πέμπτη 21 Μαΐου, η σκηνή του Half Note Jazz Club φιλοξενεί το ντεμπούτο του ARIS PAPADOPOULOS QUINTET,  ενός νέου και δυναμικού σχήματος που έρχεται να προσθέσει τη δική του ξεχωριστή φωνή στη σύγχρονη ελληνική jazz σκηνή. Το κουιντέτο παρουσιάζει το έργο “Threads” , μια ενότητα οκτώ πρωτότυπων συνθέσεων του Άρη Παπαδόπουλου, ειδικά γραμμένων και ενορχηστρωμένων για ένα ευέλικτο σύνολο δύο πνευστών, πιάνου, κοντραμπάσου και τυμπάνων. Το έργο, που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα από την IRIDA Records, λειτουργεί ως ένα μουσικό αφήγημα όπου οι μελωδικές «κλωστές» διαπλέκονται, δημιουργώντας πολυεπίπεδες υφές και ατμοσφαιρικά τοπία.

  ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΝΟΡΑ από τους Θεατρίνων Θεατές .

  ΟΡΛΑΝΤΟ της ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ, στο Studio Κυψέλης με την ΚΑΙΤΗ ΙΜΠΡΟΧΩΡΗ και την ΠΕΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ. Ένα ανοιξιάτικο θεατρικό αναλόγιο με 3 παράλληλα μικρά αφιερώματα.

Στην παράσταση ΑΝΤΙΓΟΝΗ σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή, ο αρχαίος μύθος μεταφέρεται στο σήμερα μέσα από τη ματιά μιας ολόκληρης γενιάς. Η κλασική Αντιγόνη, έγινε ένα δυναμικό σύνολο 20 νέων ηθοποιών που μοιράστηκαν τους ρόλους, δείχνοντας ότι η ανάγκη για αντίσταση δεν αφορά ένα μόνο πρόσωπο, αλλά όλους μας. Η ενέργεια της ομάδας κράτησε το ενδιαφέρον, με αποκορύφωμα το τέλος όπου η ένταση εκτονώθηκε σε έναν συλλογικό χορό. Η σκηνοθεσία επέλεξε να «σπάσει» τους κεντρικούς ήρωες σε πολλούς ηθοποιούς, τονίζοντας τις διαφορετικές πλευρές της εξουσίας και της επανάστασης. Η παρουσία χαρακτήρων όπως η «αφηγήτρια» έδωσε μια σύγχρονη, πολιτική χροιά στο έργο, θυμίζοντάς μας ότι η σύγκρουση με το σύστημα είναι πάντα επίκαιρη. Ήταν μια παράσταση γεμάτη νεανική ορμή που αρνείται να συμβιβαστεί με τον κυνισμό της εποχής. Άλλωστε η ανθρωπιά και τα ιδανικά παραμένουν η μόνη μας άμυνα!

Στο έργο ο Παγωτατζής στο θέατρο Αλκμήνη, είδαμε πώς ένα συνηθισμένο παγωτατζίδικο μπορεί να μεταμορφωθεί σε έναν χώρο όπου οι άνθρωποι «ξεγυμνώνουν» την ψυχή τους. Οι πελάτες αγοράζουν ένα γλυκό παφωτό, και ταυτόχρονα καλύπτουν τα εσωτερικά τους κενά, τις μοναξιές και τις πιο κρυφές τους επιθυμίες. Ο Παγωτατζής είναι εκεί για να τους δώσει αυτό που ζητούν, όμως το τίμημα είναι ότι οι ρόλοι μπερδεύονται και η πραγματικότητα αρχίζει να θολώνει επικίνδυνα. Με απλά λόγια, η παράσταση μας δείχνει ότι πίσω από το χαμόγελο και τη γλυκιά γεύση, κρύβεται συχνά μια ανάγκη για έλεγχο ή μια φυγή από τα προβλήματα. Όσο τα παγωτά λιώνουν, τόσο αποκαλύπτεται ο αληθινός εαυτός των ηρώων. Είναι μια ιστορία για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς για να ικανοποιήσει τα «θέλω» του, σε ένα περιβάλλον όπου τίποτα δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται στην αρχή.

Η απόσταση του Tiago Rodrigues στη σκηνή της Στέγης ιδρύματος Ωνάση παραδίδει ένα αληθινό κομψοτέχνημα που σε γραπώνει από την καρδιά και δεν σε αφήνει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Πάνω σε μια περιστρεφόμενη σκηνή πασπαλισμένη με κόκκινο χρώμα, που χωρίζεται στη μέση από ένα αναποδογυρισμένο δέντρο και έναν τραχύ βράχο, παρακολουθούμε το απόλυτο υπαρξιακό δράμα: έναν πατέρα στη Γη και μια κόρη στον Άρη να προσπαθούν να γεφυρώσουν το χάος μέσα από ηχητικά μηνύματα.  Είναι συγκλονιστικό πώς μια τόσο μινιμαλιστική σκηνοθεσία καταφέρνει να χωρέσει όλο το βάρος της ανθρώπινης μοίρας, από την πολιτική κατάρρευση των εθνών-κρατών μέχρι την οδυνηρή απόφαση της οριστικής λήθης. Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η «πρόοδος» απαιτεί να ξεχάσεις ακόμα και τη γεύση της ντομάτας ή το πρόσωπο των αγαπημένων σου, σε διαλύει… είναι επιστημονική φαντασία που μιλάει για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος όταν όλα γύρω σου καταρρέουν. Φύγαμε από το θέατρο με τα μάτια βουρκωμένα, νιώθοντας ότι είδαμε...