Είδαμε και προτείνουμε: «Όνομα μητρός Λίλιθ» στο Μικρό Κεραμεικό

Η παράσταση «Όνομα μητρός Λίλιθ» χτίζει ένα σκοτεινό και ποιητικό σύμπαν που ακουμπά με τόλμη τη γυναικεία εμπειρία μέσα στον χρόνο. Αντλεί δύναμη από τον μύθο των Μοιρών και τον επανατοποθετεί σε μια σύγχρονη, επώδυνη πραγματικότητα, όπου η βία κατά των γυναικών δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Η σκηνοθεσία της Μαριάντζελας Κατσιαβριά κινείται με συνέπεια ανάμεσα στο σωματικό θέατρο και τον ποιητικό λόγο. Δημιουργεί εικόνες έντονες και συμβολικές, χωρίς να χάνει την επαφή με το συναίσθημα. Ο λόγος παραμένει λιτός αλλά φορτισμένος, και οι σιωπές λειτουργούν εξίσου δυνατά με τις λέξεις.

Οι τέσσερις Μοίρες αποκτούν υπόσταση σχεδόν ανθρώπινη. Γίνονται φορείς μιας συλλογικής μνήμης και ευθύνης. Μέσα από τις μορφές της Πανδώρας, της Ευρυδίκης, της Κασσάνδρας και της Μέδουσας, η παράσταση φωτίζει διαφορετικές όψεις της γυναικείας καταπίεσης και μοίρας, χωρίς να εγκλωβίζεται σε μια μονοδιάστατη ανάγνωση.

Οι ερμηνείες είναι σωματικές, πειθαρχημένες και εσωτερικά φορτισμένες. Οι ηθοποιοί λειτουργούν ως σύνολο και χτίζουν μια ενιαία σκηνική παρουσία που υπηρετεί το όραμα του έργου. Η ενέργειά τους διατηρείται σταθερή και υποστηρίζει τον ρυθμό της παράστασης.

Η δραματουργία αναδεικνύει καθαρά τον βασικό της άξονα: την αδυναμία διαφυγής από μια προδιαγεγραμμένη μοίρα αλλά και την ανάγκη ρήξης με αυτήν. Η επανάληψη λειτουργεί ως συνειδητή επιλογή και ενισχύει την αίσθηση εγκλωβισμού.

Η παράσταση αφήνει ένα ισχυρό αποτύπωμα. Δεν επιδιώκει να παρηγορήσει. Επιλέγει να ταράξει και να αφυπνίσει. Θέτει ερωτήματα για την ευθύνη, τη σιωπή και τη συνήθεια απέναντι στη βία. Υπενθυμίζει ότι η αλλαγή δεν έρχεται από τις Μοίρες αλλά από τη συλλογική στάση απέναντι σε όσα μοιάζουν αναπόφευκτα.