IN MOTION: Ένα γλυπτό ζωντανεύει και τα παιδιά γίνονται μέρος της ιστορίας
Το IN MOTION επιστρέφει για τρίτη χρονιά, αυτή τη φορά στο Γκάζι, μετατρέποντας τη θεατρική σκηνή σε ένα ζωντανό μουσείο, όπου η σύγχρονη τέχνη συναντά την ιστορία του τόπου. Με αφετηρία την περιπέτεια ενός γλυπτού που δραπετεύει από το MoMA της Νέας Υόρκης, οι συντελεστές της παράστασης μιλούν για τη συμμετοχή των παιδιών στη θεατρική εμπειρία, τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τη δύναμη της τέχνης να καλλιεργεί τη φαντασία και την ελευθερία.
1.Το IN MOTION επιστρέφει για τρίτη χρονιά και αυτή τη φορά μεταφέρεται στο Γκάζι. Τι ήταν αυτό που θέλατε να κρατήσετε από τις προηγούμενες παρουσιάσεις και τι αλλάζει στη νέα αυτή εκδοχή;
Είναι
πράγματι πολύ συγκινητικό που το INMOTION επιστρέφει για τρίτη
χρονιά, αυτή τη φορά στο Γκάζι. Αυτό που θέλαμε να κρατήσουμε από τις
προηγούμενες παρουσιάσεις είναι η βασική ιδέα της παράστασης. Η συνάντηση της Σελίν και κατ΄ επέκταση του θεατή με ένα
γλυπτό που ζωντανεύει και αποκαλύπτει την ιστορία που κουβαλά μέσα του.
Ωστόσο,
κάθε φορά η αφετηρία είναι διαφορετική. Αλλάζει το γλυπτό, ο χαρακτήρας του, οι
επιθυμίες του, αλλά και η αφορμή που το ξυπνά και το οδηγεί να αφηγηθεί την
ιστορία του. Μαζί τους αλλάζει και η ίδια η ιστορία της παράστασης, η οποία
γεννιέται μέσα από τον χώρο που τη φιλοξενεί.
Γιατί το INMOTION δεν είναι
απλώς μια παράσταση που μεταφέρεται από έναν χώρο σε έναν άλλο. Είναι ένα έργο
που συνομιλεί με την ιστορία και την πολιτιστική ταυτότητα κάθε τόπου. Στο
Γκάζι, λοιπόν, η αφετηρία μας είναι ο ίδιος ο τόπος, η ιστορία της περιοχής και
του κτιρίου. Ο πολιτισμός γίνεται η σπίθα που πυροδοτεί τη φαντασία και δίνει
ζωή σε μια νέα ιστορία.[ Στρατής
Νταλαγιώργος – Ηθοποιός & Δραματουργός]
2.Ένα γλυπτό
φεύγει από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης και φτάνει στο Γκάζι.
Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και τι σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτή τη διαδρομή;
Η ιδέα
γεννήθηκε από τη μαγεία που ασκεί πάνω μας η Νέα Υόρκη, μια πόλη
πολυπολιτισμική, γεμάτη διαφορετικές κουλτούρες, εικόνες και καλλιτεχνικές
επιρροές. Φανταστήκαμε, λοιπόν, ένα γλυπτό που ζει μέσα στην ασφάλεια του
Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης να αποφασίζει να δραπετεύσει, για να
ανακαλύψει τι υπάρχει έξω από τη δική του «γυάλα». Αυτή είναι και η αφετηρία
της περιπέτειας του Bien στην παράστασή μας: η ανάγκη να γνωρίσει τον κόσμο, να συναντήσει το
διαφορετικό και να ανακαλύψει τη δική του θέση μέσα σε αυτόν. Σημαντική
έμπνευση υπήρξε και η Νικόλ Οικονομίδου, η εικαστικός της παράστασης, που έχει
καταγωγή από τη Νέα Υόρκη και φέρνει στη σκηνική μας εικόνα κάτι από την
αισθητική και τις επιρροές αυτής της πόλης. Έτσι, το ταξίδι από το MoMA στο Γκάζι
γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από μια γεωγραφική διαδρομή: γίνεται ένα ταξίδι
ανακάλυψης, αποδοχής της διαφορετικότητας και ελευθερίας να ακολουθήσεις τον
δικό σου δρόμο.[ Δανάη Μέγα
– Σκηνοθέτις – Δραματουργός – Καλλιτεχνική Επιμέλεια]
3.Η
παράσταση φέρνει τα παιδιά σε επαφή με τη σύγχρονη τέχνη μέσα από το παιχνίδι
και το θέατρο. Πώς μπορεί ένα παιδί να πλησιάσει την τέχνη χωρίς να αισθανθεί
ότι πρέπει πρώτα να την «καταλάβει»;
Νομίζω πως τα παιδιά, όπως και οι
μεγάλοι πολλές φορές, δεν χρειάζεται απαραίτητα να «καταλάβουν» την τέχνη.
Μπορούν απλώς να έρθουν σε επαφή μαζί της, να τη δουν, να τη νιώσουν και να
σχηματίσουν τη δική τους άποψη.
Πιστεύω πως αυτό γίνεται όταν το
ίδιο το παιδί γίνεται πραγματικά μέρος της τέχνης. Και στην παράστασή μας αυτό
συμβαίνει κυριολεκτικά.
Όταν επίσης δεν υπάρχει ο διδακτικός τόνος και η αίσθηση ότι «τώρα κάνουμε μάθημα», το παιδί είναι πιο ελεύθερο να ακούσει, να νιώσει και να πάρει τα δικά του μηνύματα. Δεν περιμένουμε από εκείνο μια συγκεκριμένη απάντηση και δεν χρειάζεται να του αρέσει κάτι συγκεκριμένο. Δεν εξετάζεται σε κάποιο μάθημα. Σημασία έχει να ζήσει την εμπειρία και να πάρει από αυτήν κάτι που θα μείνει μέσα του.[ Νέδη Αγαπίου-Ηθοποιός ]
4.Η ιστορία
του Bien και της Σελίν μιλά για τη διαφορετικότητα, την αυτοδιάθεση και την
ανάγκη να βρει ο καθένας τη δική του θέση στον κόσμο. Πόσο σημαντικό είναι να
περνούν τέτοια μηνύματα στα παιδιά μέσα από μια θεατρική ιστορία και όχι μέσα
από ένα μάθημα;
Φυσικά,
γιατί άλλο είναι να διαβάζεις κάτι, άλλο να το βλέπεις και άλλο να το βιώνεις.
Όλα έχουν την αξία τους και όλα είναι απαραίτητα, αλλά όταν κάτι γίνεται βίωμα,
έχουμε ίσως περισσότερες πιθανότητες να το κατανοήσουμε ουσιαστικά.
Δεν
σημαίνει ότι μέσα από μια παράσταση όλα τα παιδιά θα κατανοήσουν με τον ίδιο
τρόπο τα ζητήματα που αυτή πραγματεύεται. Όμως, όταν συμμετέχουν ενεργά στην
ιστορία, όταν ταυτίζονται με τους ήρωες, όταν μπαίνουν στη θέση τους και
καλούνται να πάρουν αποφάσεις μαζί τους, μπορεί να δημιουργηθεί μια βαθύτερη
σύνδεση με όσα συμβαίνουν επί σκηνής.
Σκεφτείτε
πόσες φορές στο σχολείο δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε κάτι, ακόμη κι αν μας το
εξηγούν με τον πιο απλό τρόπο. Κι όμως, όταν έρθουμε αντιμέτωποι με κάτι
αντίστοιχο στη ζωή μας, ξαφνικά μπορούμε να το καταλάβουμε, να το αισθανθούμε
και να μιλήσουμε γι’ αυτό με μεγαλύτερη σαφήνεια.
Ελπίζω κάτι αντίστοιχο να συμβεί και μέσα από το IN MOTION. Τα παιδιά να μη φύγουν απλώς έχοντας ακούσει μια ιστορία, αλλά έχοντας συμμετάσχει σε αυτήν και, ίσως, έχοντας αναγνωρίσει ένα κομμάτι του εαυτού τους ή του άλλου μέσα σε αυτήν. Γιατί η διαφορετικότητα, η αυτοδιάθεση και η αποδοχή δεν είναι έννοιες που αρκεί να γνωρίζουμε αλλά είναι αξίες που χρειάζεται να μάθουμε να βιώνουμε.[ Στρατής Νταλαγιώργος]
5.Το θέατρο
μεταμορφώνεται σε ένα ζωντανό μουσείο, ενώ παράλληλα η ιστορία συνδέεται με το
Γκάζι, το φωταέριο και την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής. Τι σας
προσφέρει καλλιτεχνικά αυτή η συνάντηση του παλιού με το σύγχρονο;
Η συνδιαλλαγή του παλιού με το σύγχρονο προσφέρει στον
καλλιτέχνη μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης. Το Γκάζι, με τη βιομηχανική του
αρχιτεκτονική και την ιστορία του φωταερίου, δεν είναι απλώς ένα σκηνικό, αλλά
ένας ζωντανός οργανισμός γεμάτος μνήμες.
Όπως κάθε εικαστική ή θεατρική δημιουργία, έτσι
και αυτό το σκηνικό γεννιέται από την παρατήρηση και την τέχνη του να ενώνεις
διαφορετικές εποχές. Μετατρέποντας τη σκηνή σε ζωντανό μουσείο, η ιστορία παύει
να είναι στατική· γίνεται βίωμα, συναίσθημα και τροφή για σκέψη. Είναι ένα
ταξίδι στο χρόνο που διδάσκει σε παιδιά και ενηλίκους ότι ο πολιτισμός αναπνέει
μέσα στην καθημερινότητά μας, οξύνοντας την ευαισθησία μας για τον άνθρωπο και
την πόλη. [ Νικόλ Οικονομίδου
- Εικαστικός]
6.Στην
παράσταση τα παιδιά δεν παρακολουθούν απλώς, αλλά συμμετέχουν ενεργά. Τι
αλλάζει στη θεατρική εμπειρία όταν το παιδί γίνεται μέρος της ιστορίας;
Όταν
το παιδί γίνεται μέρος της ιστορίας, αλλάζει η σχέση του με όσα συμβαίνουν επί
σκηνής. Δεν είναι πλέον ένας απλός θεατής, αλλά συμμετέχει στην εξέλιξη της
ιστορίας, περνάει από διαφορετικές φάσεις, συνεργάζεται με την πρωταγωνίστρια
και προσπαθεί μαζί της να ανακαλύψει ένα μυστήριο ή να δώσει απαντήσεις σε όσα
προκύπτουν.
Με
αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά γίνονται κομμάτι της περιπέτειας και ίσως
κατανοήσουν πιο ουσιαστικά ορισμένα από τα θέματα που πραγματεύεται η
παράσταση, ακριβώς επειδή τα προσεγγίζουν μέσα από τη δική τους εμπειρία.
Και φυσικά, υπάρχει και η χαρά του παιχνιδιού! Τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να ανέβουν στη σκηνή, (spoiler) να συμμετάσχουν ενεργά και να γίνουν, έστω και για λίγο, πρωταγωνιστές της ιστορίας. Για μένα, αυτό είναι και το πιο όμορφο στοιχείο του IN MOTION: ότι το θέατρο γίνεται ένας τόπος συνάντησης, παιχνιδιού και ανακάλυψης, όπου τα παιδιά δεν έρχονται απλώς να δουν κάτι, αλλά να το ζήσουν.[ Στρατής Νταλαγιώργος ]
7.Σε μια
εποχή με πολλές εικόνες, ερεθίσματα και συνεχείς αλλαγές, τι μπορεί να
προσφέρει η τέχνη στα παιδιά; Και ποιο είναι το «φως» που θα θέλατε να πάρουν
μαζί τους φεύγοντας από το IN MOTION;
Νομίζω πως σε μια εποχή με τόσες
εικόνες, τόση τεχνολογία, οθόνες και τόσο γρήγορους ρυθμούς, η τέχνη μπορεί να
λειτουργήσει λίγο σαν ένα φρένο, αλλά και σαν μια ασπίδα απέναντι σε όλα αυτά.
Να δώσει στα παιδιά έναν χώρο να σταματήσουν για λίγο, να απομακρυνθούν από την
οθόνη και την ένταση της καθημερινότητας και να έρθουν σε επαφή με τη φαντασία
και τα συναισθήματά τους. Να χαλαρώσουν, να νιώσουν, να σκεφτούν και να
ονειρευτούν. Παράλληλα, το θέατρο είναι και μια όμορφη αφορμή για επικοινωνία
και κοινωνικοποίηση. Μια παράσταση που θα δουν μαζί με τους φίλους τους, το
σχολείο ή τους γονείς τους μπορεί να γίνει κάτι κοινό που θα μοιραστούν, θα
σχολιάσουν και θα συζητήσουν μετά.
Το «φως» που θα ήθελα να πάρουν μαζί τους φεύγοντας από το INMOTION είναι το φως της αποδοχής της διαφορετικότητας, αλλά και της αποδοχής του ίδιου τους του εαυτού. Να μη φοβούνται να είναι αυτοί που είναι και να έχουν το θάρρος να κυνηγούν αυτό που πραγματικά τους αρέσει και αυτό που θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Να φύγουν με λίγη περισσότερη δύναμη, θάρρος και πίστη στον εαυτό τους.[ Νέδη Αγαπίου - Ηθοποιός]
8.Αν
μπορούσατε να κρατήσετε μία μόνο σκέψη από την παράσταση και να την πάρουν μαζί
τους τα παιδιά, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, ποια θα θέλατε να είναι;
Ότι
ο καθένας μας είναι μοναδικός, έχει το δικό του φως και δεν χρειάζεται κανέναν
άλλον για να του το δώσει. Ίσως κάποιες φορές να χρειαζόμαστε ένα μικρό
σπρώξιμο, έναν άνθρωπο να μας ενθαρρύνει ή να πιστέψει σε εμάς μέχρι να
μπορέσουμε να πιστέψουμε κι εμείς στον εαυτό μας.
Είναι
μεγάλη δύναμη να ξέρεις ότι οι άλλοι πιστεύουν σε εσένα, αλλά η πιο σημαντική
πίστη είναι αυτή που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας. Γιατί χρειάζεται να
βρίσκουμε τη δύναμη να συνεχίζουμε, ακόμη κι όταν όλα γύρω μας μοιάζουν να
έχουν σταματήσει.
Και,
τελικά, αυτό θα ήθελα να μείνει από το IN MOTION είναι ότι ακόμη κι όταν όλα γύρω μας σταματούν να
κινούνται, εμείς να βρίσκουμε τη δύναμη να συνεχίζουμε να κινούμαστε!. [
Στρατής Νταλαγιώργος ]
Βλάρα Αλεξία

.jpeg)


Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου