Είδαμε και προτείνουμε: «Πέρσες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη

Είδαμε τους «Πέρσες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη και φύγαμε από την παράσταση με την αίσθηση ότι είδαμε μια δουλειά με πολύ δυνατές στιγμές, αλλά και με κάποιες άνισες.

Αυτό που ξεχωρίσαμε περισσότερο ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Θεοδωρίδης δουλεύει τον Χορό. Η κίνηση έχει δύναμη, ένταση και ενέργεια και μετατρέπει τον Χορό σε ένα ζωντανό «εμείς», σε ανθρώπους που περιμένουν, φοβούνται και τελικά βιώνουν την καταστροφή. Αυτή η δυναμική του σώματος είναι από τα στοιχεία που μας άρεσαν περισσότερο στην παράσταση.

Πολύ δυνατή στιγμή ήταν η είσοδος του Αγγελιοφόρου, με τον Σταύρο Σβήγκο να δίνει ένταση και αλήθεια στην περιγραφή της ήττας. Η παρουσία του αλλάζει αμέσως τον ρυθμό της παράστασης και μεταφέρει στο κοινό το βάρος της καταστροφής.

Ξεχωρίσαμε επίσης τον Δημήτρη Καταλειφό στον ρόλο του Δαρείου. Είχε κύρος, ηρεμία και μια αίσθηση σοφίας που ταίριαζε απόλυτα στον ρόλο. Η Άτοσσα της Ναυπλιώτου είχε επίσης ενδιαφέρον, ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο αποδόθηκε η απόσταση της εξουσίας από την πραγματική τραγωδία των ανθρώπων.

Έντονη ήταν και η σύνδεση του έργου με το σήμερα. Οι αναφορές στις σύγχρονες πολεμικές καταστροφές έδωσαν στους «Πέρσες» μια άμεση και ανθρώπινη διάσταση. Το τέλος, ειδικά, με συγκίνησε γιατί έφερε την αρχαία τραγωδία πολύ κοντά στη δική μας εποχή.

Υπήρχαν όμως και στιγμές που μας δυσκόλεψαν. Οι παρατεταμένες σιωπές σε ορισμένα σημεία μου φάνηκαν αμήχανες και επιβράδυναν τον ρυθμό. Το εύρημα με τα μικρόφωνα δεν με κέρδισε, ενώ σε κάποια σημεία ο ήχος και η ακουστική δεν βοήθησαν όσο θα έπρεπε. Και ενώ κάποιες ερμηνείες ήταν πολύ δυνατές, άλλες μου φάνηκαν πιο αδύναμες, με αποτέλεσμα η παράσταση να μην έχει την ίδια ένταση σε όλη τη διάρκειά της.

Συνολικά, κρατήσαμε μια ενδιαφέρουσα παράσταση, με στιγμές που πραγματικά μας κέρδισαν. Κρατήσαμε κυρίως τον δυνατό Χορό, την ενέργεια της κίνησης, τον Σταύρο Σβήγκο στον ρόλο του Αγγελιοφόρου και τον Δημήτρη Καταλειφό ως Δαρείο. Και πάνω απ’ όλα κρατήσαμε την αίσθηση ότι οι «Πέρσες», τόσους αιώνες μετά, εξακολουθούν να μιλούν πολύ καθαρά για τον πόλεμο, την εξουσία και τον άνθρωπο που πληρώνει το τίμημά τους.