Ιωάννης Γαβράς: "Η κοινωνία προχωράει αλλά δεν είμαι σίγουρος προς την σωστή κατεύθυνση".

Για τη δική του προσωπική διαδρομή, την αποδοχή και τη διαφορετικότητα, ο Ιωάννης Γαβράς μιλά στην Αλεξία Βλάρα και το Open Mind με αφορμή την «Απαγωγή». Ένα βιβλίο που αντλεί από προσωπικά βιώματα και φωτίζει την προσπάθεια ενός ανθρώπου να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, σε μια εποχή όπου η διαφορετικότητα συχνά αντιμετωπιζόταν με φόβο και απόρριψη. 

Τι ήταν αυτό που σας έσπρωξε να γράψετε την ιστορία του Δημήτρη και την «Απαγωγή»;

Η ανάγκη να περιγράψω αισθήματα και καταστάσεις που βίωσα.

Ο Δημήτρης προσπαθεί να αποδεχτεί τον εαυτό του. Πόσο δύσκολο ήταν να το παλεύει αυτό στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, μέσα σε μια κοινωνία που δεν ήταν καθόλου έτοιμη;

Ήταν πάρα πολύ δύσκολο, αλλά υπήρχε μια θέληση να πολεμήσεις για να δικαιωθείς. Δύσκολο γιατί σε αυτήν την ηλικία μπορεί να ξεφύγεις και να φτάσεις σε αδιέξοδο που μπορεί να σε οδηγήσει στα άκρα.

Γιατί το θέατρο έγινε το καταφύγιο του ήρωα και τι σημαίνει τελικά για εκείνον;

Το θέατρο τον συνόδευε από πολύ καιρό. Από πολύ μικρός αγάπησε το θέατρο. Τον βοηθούσε να ξεπερνάει την καθημερινότητα και τον βοήθησε να πάει μπροστά.

Πιστεύετε ότι η κοινωνία μας έχει προχωρήσει όσον αφορά το πώς βλέπει τη διαφορετικότητα σήμερα;

Η κοινωνία προχωράει αλλά δεν είμαι σίγουρος προς την σωστή κατεύθυνση. Ίσως οι εποχές έχουν αλλάξει αλλά η κοινωνία έχει γίνει πιο σκληρή και νομίζω ότι προχωράει προς τα πίσω σε αυτό το θέμα.

Πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε όλοι μας να νιώσουμε ότι μας αποδέχονται οι δικοί μας άνθρωποι;

Είναι σημαντικό στοιχείο η αποδοχή από τους δικούς μας ανθρώπους. Θα μας βοηθήσει να προχωρήσουμε με περισσότερη αυτοπεποίθηση στη ζωή.

Πώς συνδέεται η ελευθερία μας με το να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς να κρυβόμαστε;

Είναι μια δύσκολη ισορροπία που μας υποχρεώνει καθημερινά να προχωρούμε με προσοχή αλλά χωρίς υποχωρήσεις.

Η ιστορία του Δημήτρη βασίζεται σε δικά σας βιώματα ή σε πράγματα που έχετε παρατηρήσει γύρω σας;

Ναι, όπως το απάντησα στην πρώτη ερώτηση. Προσωπικά βιώματα με ορισμένες παρατηρήσεις από το κοινωνικό περιβάλλον.

Όταν ο αναγνώστης κλείσει το βιβλίο, τι είναι αυτό που θα θέλατε να του μείνει στο μυαλό;

Ότι η διαφορετικότητα υπάρχει και δεν είναι ντροπή να την ζήσεις. Ότι οι σχέσεις ανάμεσα σε δύο άτομα του ίδιου φύλου είναι άξιες σεβασμού και πρέπει να την αποδεχτούμε «χωρίς φόβο και πάθος».

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας.

Βλάρα Αλεξία