Τα Media για την παράσταση: «Πριν σβήσουν τα φώτα αντιλαμβάνεσαι ότι αυτές οι μικρές, σχεδόν αδιόρατες ταπεινώσεις, είναι κομμάτι μιας σχεδόν κοινής εμπειρίας. Μέχρι να κατέβεις τα σκαλιά ξέρεις ότι η ακριβέστερη λέξη για να περιγράψεις αυτό που είδες, άκουσες, ένιωσες, ίσως να είναι η «λύτρωση», το «μοίρασμα», η «απώλεια» και τόσες άλλες.» «Τι καταλαβαίνεις όταν τελειώνει η παράσταση; Η ανθρωπινότητά μας είναι από τη φύση της ελαττωματική. Ας πούμε, θεωρούμε την αγάπη μας και την ανθεκτικότητά μας δεδομένα.[...] Μαθαίνουμε ότι αυτοί που σήμερα είναι γεροντάκια είχαν ζήσει έρωτες και πάθη και ζωή. Και δεν μοιάζουν τελικά με τα κακομαθημένα εγγόνια τους που γκρινιάζουν με το παραμικρό και για τα πάντα. Το ημερολόγιο του παππού δεν μιλά για την μοναξιά του, μιλά για τις αναμνήσεις της ζωής μας.»
Ζωή Δημητρίου, ladylike.gr |
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου