Το Θέατρο του Νέου Κόσμου συνεχίζει με τις παραστάσεις: ΑΝΑΤΟΛΗ, ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΘΗΒΑ, ΣΙΡΛΕΪ και ΚΩΛΟΚΑΙΡΟ

 Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε

ότι το Θέατρο του Νέου Κόσμου συνεχίζει με τις παρακάτω παραστάσεις:



Η ΑΝΑΤΟΛΗ

της  Έλλης Παπαδημητρίου

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί: Μανώλης Μαυροματάκης, Ελένη Ουζουνίδου, Μιχάλης Τιτόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης, Δημήτρης Καπουράνης

Πρεμιέρα: 20 Απριλίου

Κεντρική Σκηνή

Η Ανατολή.jpg



Σίρλεϊ

του Γουίλλι Ράσελ

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου

Με την Ελένη Ουζουνίδου

Έως την Κυριακή 30 Απριλίου

Κεντρική Σκηνή  

Shirley-05.jpg



ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΘΗΒΑ

του Σέρχιο Μπλάνκο

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί: Θάνος Λέκκας, Δημήτρης Καπουράνης

Συνεχίζει από 24 Απριλίου

Κεντρική Σκηνή

ΜιαΆλληΘήβα.jpg



Κωλόκαιρος

του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Στάθης Σταμουλακάτος, Θάνος Αλεξίου, Βασιλική Διαλυνά, Στέλιος Δημόπουλος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος 

Συνεχίζει από 24 Απριλίου

Θέατρο Τζένη Καρέζη

Κωλόκαιρος.jpg


 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γκόγκας Ευάγγελος: "Η αμφισβήτηση σε βγάζει από το κουτί της ήδη δομημένης πραγματικότητας και σε βοηθάει να δεις τον κόσμο με τα δικά σου μάτια".

Εικόνα
Στο βιβλίο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Β. Ευάγγελος Γκόγκας αφηγείται μια διαδρομή ενηλικίωσης που κινείται ανάμεσα στην επιστήμη, την εμπειρία της πόλης και τη βαθιά ανάγκη αναζήτησης του εαυτού. Με φόντο την Αθήνα της δεκαετίας του ’90 και πρωταγωνιστή έναν νέο που αρνείται να ακολουθήσει την πεπατημένη, το βιβλίο εξερευνά την αξία της αμφισβήτησης, των ανθρώπινων σχέσεων και της περιπλάνησης ως δρόμων γνώσης. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τις αφετηρίες της ιστορίας, για την εποχή που διαμόρφωσε τον ήρωα, αλλά και για τη ζωή ως μια συνεχόμενη εμπειρία επιλογών, ρίσκου και προσωπικής ανακάλυψης. Στο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Γιώργος κινείται ανάμεσα στην επιστήμη και την αναζήτηση του εαυτού. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να αφηγηθείτε αυτή τη διπλή διαδρομή; Εξαιτίας των δύσκολων παιδικών μου χρόνων σε ένα επαρχιακό μέρος , μακριά από κάθε είδους ερεθίσματα σε σχέση με το τ ι σημαίνει επιστήμη, μιας και είμαι ο μοναδικός γιατρός στην οικ...
Read more »

Διαβάσαμε και προτείνουμε: Μπλε σκούρο 05 του Πάνου Μυρμιγγίδη από την Άνεμος Εκδοτική

Εικόνα
  Μπλε σκούρο 05 , η νέα νουβέλα του Πάνου Μυρμιγίδη από τις Άνεμος Εκδοτική, είναι μία ιστορία σαν αφήγηση βιωματική, ένα μικρό ημερολόγιο στο πέρασμα του χρόνου. Ένα βιβλίο ενηλικίωσης μέσα από μνήμες και ήχους και θεάματα που θα μείνουν χαραγμένα μέσα μας μια ζωή!
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) στη πειραματική σκηνή του Εθνικού στο θέατρο Δίπυλον

Εικόνα
  Η παράσταση « ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) » στο Θέατρο Δίπυλον, σε σύλληψη και δημιουργία του Φώτη Σιώτα μοιάζει να ξετυλίγει έναν εσωτερικό μονόλογο που έχει διασπαστεί σε πολλαπλές φωνές. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμή της: στο ότι μετατρέπει τη σύγχυση, την αμφιβολία και την εσωτερική διάσπαση σε σκηνική εμπειρία. Οι οκτώ ερμηνευτές λειτουργούν σαν θραύσματα ενός και μόνο νου, εγκλωβισμένου σε μια αέναη διαδικασία αυτοεξέτασης. Οι φωνές τους δεν συνθέτουν μια αρμονική πολυφωνία· αντίθετα, συγκρούονται, αλληλοαναιρούνται και επανέρχονται, δημιουργώντας ένα ηχητικό και νοηματικό πεδίο έντασης. Η χρήση της ζωντανής μουσικής αποτελεί οργανικό στοιχείο της δραματουργίας: ο ρυθμός καθορίζει τη σκέψη, και η σκέψη διαλύεται μέσα στον ρυθμό. Η σκηνοθετική γραφή του Σιώτα είναι αυστηρή, σχεδόν μαθηματική, αλλά ταυτόχρονα διαποτισμένη από μια υπόγεια ποιητικότητα. Επαναλήψεις, μοτίβα και λεκτικά παιχνίδια λειτουργούν σαν εμμονές που επιστρέφουν, αποτυπώνοντας εκείνη τη γνώρι...
Read more »

Νίκος Παπαδόπουλος: "Στις συνθέσεις μου αξιοποιώ τους λαϊκούς δρόμους και τους παραδοσιακούς ρυθμούς, εντάσσοντάς τους ενίοτε σε μια σύγχρονη παρουσίαση".

Εικόνα
Ο Νίκος Παπαδόπουλος κινείται με συνέπεια ανάμεσα στη βυζαντινή παράδοση, το λαϊκό ιδίωμα και τη σύγχρονη μουσική δημιουργία, διαμορφώνοντας μια ταυτότητα όπου το πνευματικό βάθος συναντά τη βιωματική έκφραση. Με αφετηρία την κλασική κιθάρα και ισχυρές επιρροές από την πολίτικη ψαλτική παράδοση, η πορεία του συνθέτει γέφυρες ανάμεσα στους εκκλησιαστικούς ήχους και τους λαϊκούς δρόμους. Στην παράσταση Ο Σταθμός , για την οποία υπογράφει μουσική και ποίηση, προσεγγίζει τη θεματική της ξενιτιάς ως ένα βαθιά συμβολικό και υπαρξιακό ταξίδι, αναδεικνύοντας τη μουσική ως φορέα εσωτερικής αναζήτησης και πνευματικής αφύπνισης. Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη μουσική και πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε αυτήν την πορεία; Η πρώτη επαφή μου με τη μουσική ήταν ή εκμάθηση κλασσικής κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο. Η απόφαση να ακολουθήσω αυτή την πορεία ήρθε από μία εσωτερική κλήση να ασχοληθώ με αυτό που με εκφραζει: τη μουσική.
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: Εσύ και τα σύννεφά σου του Έρικ Βέστφαλ στο Θέατρο Μετς

Εικόνα
Η παράσταση Εσύ και τα σύννεφά σου , σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου και βασισμένη στο έργο του Έρικ Βέστφαλ, σε μεταφέρει σε ένα σκοτεινό και ψυχολογικά φορτισμένο σύμπαν όπου το μαύρο χιούμορ και η απειλή συνυπάρχουν με σχεδόν αφόρητη ένταση. Ο μικρός χώρος του Θεάτρου Μετς γίνεται ένας κλειστός κόσμος, σχεδόν ζωντανός οργανισμός, που εγκλωβίζει τον θεατή μαζί με τους χαρακτήρες και τον αναγκάζει να βιώσει την ψυχική αστάθεια και τις συγκρούσεις τους από πολύ κοντά. Η χρήση πολυμέσων και τεχνολογίας λειτουργεί ως καθρέφτης της διαταραγμένης πραγματικότητας που περιβάλλει τους ήρωες, προσδίδοντας ατμόσφαιρα απόλυτης αμηχανίας και αγωνίας. Οι ερμηνείες της ομάδας Βίδα είναι καθηλωτικές. Οι ηθοποιοί χειρίζονται τις λεπτές μετατοπίσεις στις σχέσεις των χαρακτήρων με ακρίβεια, ενώ οι στιγμές ξαφνικού χιούμορ μέσα στη σκοτεινή ατμόσφαιρα προκαλούν έντονη αμηχανία, αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής. Η κα Καφετζή μας μάγεψε, καθηλώνοντας με κάθε κίνηση, κάθε χροιά φω...
Read more »

Μαρίνος Αντωνίου: "Η παράσταση μας καυτηριάζει την πολιτική πραγματικότητα αλλά και τα κοινωνικά κακώς κείμενα".

Εικόνα
Στο « Μαλλιά Κουβάρια », ένα έργο του τέλους του 19ου αιώνα που παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρο, αναδεικνύεται η διαχρονικότητα της διαφθοράς και των κοινωνικών σκανδάλων που αλλάζουν μορφή αλλά όχι ουσία. Ο ηθοποιός Μαρίνος Αντωνίου τονίζει τη σημασία του ρυθμού και της ουσιαστικής κατανόησης του χαρακτήρα, ώστε να αποφεύγεται η καρικατούρα και να υπηρετείται η αλήθεια της σκηνής, ακόμη και όταν «όλα γίνονται μαλλιά κουβάρια». Η είσοδος της τεχνητής νοημοσύνης λειτουργεί ως σύγχρονο σχόλιο που φέρνει το έργο πιο κοντά στο σήμερα, αγγίζοντας ένα θέμα που ήδη διχάζει και απασχολεί το κοινό. Μέσα από το χιούμορ και τη σκηνική ένταση, ο ίδιος προσεγγίζει τον ρόλο του ως ρομαντικό, αφελή και ευαίσθητο, αναζητώντας τη ζωντανή σχέση με τον παρτενέρ του και την αλήθεια της στιγμής. Για εκείνον, η ουσία της παράστασης βρίσκεται στην έντιμη προσφορά προς το κοινό και στη συλλογική εμπειρία που γεννιέται επί σκηνής. Το έργο γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως παρουσιάζεται σήμερα ως ιδιαίτερα...
Read more »