"Το κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης"

 


Life after Death Theatre Company

 

Το κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης

Μια performance εμπνευσμένη από μαρτυρίες ανθρώπων που άκουγαν φωνές

Σε συνεργασία με το Ελληνικό Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές»

Σκηνοθεσία: Βίκυ Αδάμου, Χρήστος Καπενής

 

Στα Πρώην Πλεκτήρια-Υφαντήρια Αθηνών, Κορυτσάς 39

3-6, 10-13, 17-20 και 24-26 Σεπτεμβρίου, στις 21:15

 

 Η Jacqui από την Αγγλία, η Elisabeth από τη Δανία, ο Odi από τη Νιγηρία και o Ron από τη Σκωτία μοιράστηκαν κάποια στιγμή στη ζωή τους μια κοινή εμπειρία: «άκουσαν φωνές». Η σκηνοθέτις Βίκυ Αδάμου καταπιάνεται για δεύτερη φορά με τη συγκεκριμένη θεματική, 5 χρόνια μετά τις επιτυχημένες «Στρατηγικές Επιβίωσης» (Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, 2016). Αυτή τη φορά σε συν-σκηνοθεσία με τον Χρήστο Καπενή, φτιάχνουν μία παράσταση που μιλάει για την ορατότητα, την αποδοχή, τη συμπερίληψη. 

Η παράσταση θα παιχτεί τον Σεπτέμβριο του 2021 και οι θεατές θα βρίσκονται αποκλειστικά στον προαύλιο χώρο των Πρώην Πλεκτηρίων-Υφαντηρίων Αθηνών. Επιπλέον, θα υπάρχει η επιλογή "αυξημένης παρακολούθησης" της παράστασης, με επιπλέον υλικό που θα μεταδίδεται μέσω ηλεκτρονικών συσκευών. Το πρωτότυπο κείμενο έχει γράψει ο Ηλίας Μαγκλίνης και τα multimedia έχει επιμεληθεί ο Βασίλης Αποστολάτος. Οι ρόλοι μοιράζονται σε μία μικτή ομάδα ηθοποιών και χορευτών, ενώ ο Δημήτρης Τάσαινας ερμηνεύει ζωντανά πρωτότυπη μουσική και τραγούδι. 

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης εδώ.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Παρασκευή Λεβεντάκου: "Η λεκτικοποίηση του βιωμένου έρωτα και της ακόμη πιο βιωμένης απώλειάς του λειτουργεί σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης".