Χρήστος Γκουτζιούλης: "Χωρίς το σκοτάδι, δεν θα αγαπούσαμε το φως με τον ίδιο τρόπο".

Στο «Μονοπάτι της μοίρας» ο Χρήστος Γκουτζιούλης παρακολουθεί μια οικογένεια που δοκιμάζεται από τον πόλεμο, την απώλεια και τις ανατροπές της ζωής. Μια ιστορία για τις πληγές που αφήνουν πίσω τους οι δύσκολες στιγμές, αλλά και για τη δύναμη της οικογένειας, της αγάπης και της ελπίδας να ξαναρχίζεις από την αρχή.

Η ιστορία ξεκινά μέσα στον πόλεμο, με μια οικογένεια που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να δείξετε μέσα από αυτή τη δύσκολη περίοδο;

 

Ένας πόλεμος δημιουργεί πάντα άσχημες εικόνες. Ξυπνά το ένστικτο της επιβίωσης και αφού περάσει μένει μία πικρή γεύση που χαράσσεται στην ψυχή κάθε ανθρώπου. Σκοπός μου ήταν να αναδείξω ότι ακόμη και σε μία τόσο δύσκολη κατάσταση ο ρόλος της οικογένειας δεν χάνεται. Ο άνθρωπος αποκτά μια δύναμη ψυχής, η οποία τον κινεί και τον ωθεί να προχωρά. Η ανθρωπιά και η συμπόνια είναι υπαρκτές και στο τέλος όταν πια ο πόλεμος έχει τελειώσει, οι άνθρωποι μπορούν να είναι ενωμένοι. Ο πόλεμος και ότι έχει αφήσει πίσω από εικόνες, καταστροφές, δυσκολίες αποτελούν πλέον μία κόλα που θα ενώνει τους ανθρώπους και θα αφήνει πίσω τις μέχρι πρότινος διαφορές. 

 

Ο Αριστείδης και η Αρετή καταφέρνουν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους από το μηδέν. Τι σημαίνει για εσάς η δύναμη ενός ανθρώπου να ξεκινά ξανά;

 

Ο Αριστείδης και η Αρετή καταβάλλονται από θλίψη, στεναχώρια και σαφώς μία απογοήτευση. Κάθε άνθρωπος που χάνει ότι έχει χτίσει, ότι έχει παλέψει για να καταφέρει σε λίγες στιγμές καταβάλλεται από αυτά τα συναισθήματα. Ο Αριστείδης και η Αρετή δεν έχασαν όμως το πιο σημαντικό, τα παιδιά τους. Τα παιδιά τους είναι εκείνα που επίσπευσαν την αναζήτηση αυτής της δύναμης ώστε να ξεκινήσουν ξανά από την αρχή. Οι άνθρωποι αυτοί που έχουν αυτήν την δύναμη, για εμένα ονομάζονται ήρωες. Είναι άτρωτοι και μπορούν να το κάνουν ξανά και ξανά και κάθε φορά θα είναι πιο επιτυχημένη από την προηγούμενη.  Σε καμία περίπτωση δεν είναι κάτι εύκολο ή κάτι που θα επιδιώξουν μα όταν έρθει η στιγμή είναι έτοιμοι. 

 

Πόσο σημαντική είναι η οικογένεια στην πορεία της ιστορίας;

 

Η οικογένεια είναι ο κεντρικός άξονας της ιστορίας. Πέρα από την σημαντικότητα της έννοιας της οικογένειας, προβάλλονται στο βιβλίο τα διάφορα πρόσωπα της. Η σκληρότητα, αλλά και η "αγκαλιά" του γονέα που μπορεί να σβήσει κάθε τι κακό. Οι βάσεις που δομούνται από την οικογένεια, είναι αυτές που καθορίζουν τα μέλη της στην πορεία. Βλέπουμε την οικογένεια σε διαφορετικές εποχές και φυσικά υπάρχουν τεράστιες διαφορές. Η ιστορία γεννήθηκε από τον πόνο, τις τύψεις, την πίκρα μα και την ελπίδα και την αγάπη από μέλη μίας οικογένειας. Χωρίς αυτήν την οικογένεια δεν υπήρχε και "Το μονοπάτι της μοίρας".

 

Πώς αντιμετωπίζουν οι ήρωές σας μια ανατροπή που δεν μπορούν να ελέγξουν;

 

Μιας και το βιβλίο αποτελείται από αρκετούς ήρωες, θα επιλέξω να απαντήσω για τον Κωνσταντή και την Χρυσή, που αποτελούν και το λόγο που γράφτηκε η ιστορία αυτή. Οι ήρωες χάνουν ότι πολυτιμότερο έχουν. Χάνουν την οικογένεια. Πως πραγματικά να αντιμετωπίσει κανείς κάτι τέτοιο Βρίσκονται ένα βήμα πριν σπάσει αυτή η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το λογικό από το παράλογο και όσο προσπαθούν να χωρέσουν στο λογικό κομμάτι τα γεγονότα, τόσο περισσότερο ανεβαίνει η πίεση και μεγαλώνει η απόσταση από το λογικό. Ο Κωνσταντής χάνει την πίστη του για αρκετό καιρό, μα παλεύει για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, χωρίς να εκφράζει τα συναισθήματα του. Η Χρυσή ψάχνει να βρει την απάντηση στο γιατί. «γιατί σε εμένα!» και πλησιάσει όλο και περισσότερο στο παράλογο. 

Όταν κάποιος χάνει το παιδί του, είναι κάτι που δεν αντιμετωπίζεται. Απλά συνεχίζει να υπάρχει. 

 

Πόσο καθορίζουν τη ζωή μας οι επιλογές μας και πόσο όσα έρχονται απρόσμενα;

 

Θεωρώ πως και στις δύο περιπτώσεις η ζωή μας επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις είναι ο χρόνος. Στην περίπτωση που κάτι αποτελεί επιλογή, έχει υπάρξει χρόνος σκέψης, και ανάλυση του πιθανού αποτελέσματος. Μπαίνουμε σε μία κατάσταση γνωρίζοντας τις συνέπειες ή τουλάχιστον υποθέτοντας τα πιθανά σενάρια στο να συμβεί το λάθος αποτέλεσμα. Υπάρχει χρόνο συμφιλίωσης με το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκεται. Στην αντίθετη περίπτωση του απρόσμενου, δεν υπάρχει χρόνος. Δεν υπήρξε κάποια σκέψη που να προετοίμαζε κάπως το έδαφος. Συνέβη και καλούμαστε να το αποδεχτούμε χωρίς να έχουμε προλάβει να επεξεργαστούμε τα δεδομένα. Υπάρχει πίεση που οδηγεί σε έντονα αρνητικά συναισθήματα και αφού καταφέρουμε να αποδεχθούμε την κατάσταση παραμένουν κατάλοιπα των συναισθημάτων αυτών. 

 

Η ιστορία κινείται μέσα στον χρόνο και παρακολουθεί διαφορετικές στιγμές μιας οικογένειας. Τι σας έδωσε αυτή η χρονική διαδρομή για να μιλήσετε για τις αλλαγές στους ανθρώπους;

 

Ως άνθρωπος είμαι αρκετά ψυχαναγκαστικός. Είναι απαραίτητο για εμένα να υπάρχει μία σειρά. Στη συγκεκριμένη ιστορία, επέλεξα την χρονική σειρά με σκοπό να δείξω πόσο διαφορετικές ήταν οι συνθήκες στην καθημερινότητα των ανθρώπων, όχι και τόσα πολλά χρόνια πριν, με το σήμερα. Σήμερα έχουμε δεδομένα αρκετά πράγματα, που τότε έμοιαζαν άπιαστο όνειρο. Οι άνθρωποι αλλάζουμε καθημερινά. Δεν το καταλαβαίνουμε στη καθημερινότητα μα έτσι αλλάζουν όλα γύρω μας και εξελισσόμαστε. 

Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή η πρώτη σκέψη από την οποία γεννήθηκε «Το μονοπάτι της μοίρας»;

 

Η πρώτη εικόνα που έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου μέχρι και σήμερα, είναι τα μάτια της Χρυσής και η αυτή η ιδιαίτερη σιωπή του Κωνσταντή όταν η πρώτη αφηγήθηκε την ιστορία. Η πρώτη μου σκέψη ήταν σχετικά με το εάν τελικά κατάφεραν ποτέ ξανά να νιώσουν πως είναι ζωντανοί. Με πλημμύρησαν πολλά έντονα συναισθήματα και τόσο μαζικά που δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι ήταν αυτό που ένιωθα την δεδομένη στιγμή. Ήταν συναισθήματα όμως που κουβαλούσα πολύ καιρό μετά και με ωθήσαν στο τα δημιουργήσω «Το μονοπάτι της μοίρας» με την σκέψη πως όπως βοήθησε εμένα να αποφορτιστώ συναισθηματικά, έτσι θα απάλυνε και τις πληγές του αναγνώστη που ίσως κουβαλά την δική του ιστορία. 

 

Αν έπρεπε να κρατήσουμε μία σκέψη από την πορεία αυτής της οικογένειας, ποια θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη μετά το τέλος του βιβλίου;

 

Ότι παρά τα όποια αναπάντεχα έρθουν στην ζωή μας, έχουμε πολύ μεγάλη δύναμη μέσα μας που την δεδομένη στιγμή θα εμφανιστεί. Η ζωή συνεχίζεται ακόμα και αν κάποιες φορές είναι γεμάτη πίκρα και πόνο. Χωρίς το σκοτάδι, δεν θα αγαπούσαμε το φως με τον ίδιο τρόπο. 

 

 

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

Με εκτίμηση, 

Γκουτζιούλης Χρήστος 

Βλάρα Αλεξία